Zelensky Point;

Η Ουκρανία έχασε την Κριμαία και βρίσκεται σε πόλεμο για να μην της πάρει ακόμα δύο επαρχίες η επιθετική Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν. Οχι πολύ σκληρό πόλεμο, δέκα περίπου στρατιώτες της σκοτώνονται κάθε μήνα στην Ανατολική Ουκρανία παρά τις συνεχείς εκεχειρίες που παραβιάζονται πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών. Αλλά με ποσοστό 73% οι Ουκρανοί εξέλεξαν πρόεδρο τον δημοφιλέστατο ηθοποιό και παράγωγο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, 41 ετών, που προτάθηκε από το (ανύπαρκτο πρακτικά) κόμμα Sluha Narodu, («Υπηρέτης του Λαού»), – που δεν είναι παρά ο τίτλος της τηλεοπτικής σειράς στην οποία πρωταγωνιστούσε ο εκλεγείς από το 2015 σαν «πρόεδρος της Ουκρανίας» και σατίριζε την πολιτική ζωή της χώρας του, κυρίως τη διαφθορά.

Κάπως σαν οι Αθηναίοι την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου να είχαν εκλέξει στρατηγό τον Αριστοφάνη ή έστω τον ηθοποιό που έπαιζε τον Δικαιόπολι στους «Αχαρνής».

Θα μπορούσε το φαινόμενο Ζελένσκι να αποτελεί συνέχεια του παγκόσμιου φαινομένου ηγετών που κατακτούν την εξουσία χωρίς να έχουν κόμματα – Ντόναλντ Τραμπ, Εμανουέλ Μακρόν, Αλέξης Τσίπρας ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Ο πρώτος έκανε πειρατεία στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, το κόμμα του δεύτερου οργανώθηκε μετά την εκλογή του στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας και ο τρίτος έφθασε στην εξουσία επικεφαλής «λοιπών προοδευτικών δυνάμεων» 3%-4%.

Στην Ουκρανία όμως γίνεται πόλεμος – λέγεται πως «ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους στρατιωτικούς», με την έννοια πως είναι υπόθεση των πολιτικών. Τρεις στους τέσσερις Ουκρανούς όμως προτιμούν να τον διεξάγει ηθοποιός, παρά επαγγελματίας πολιτικός – μήπως έχουμε φθάσει στο σημείο του «η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους πολιτικούς»;

Βεβαίως, και ο ηθοποιός θα γίνει επαγγελματίας πολιτικός μετά την εκλογή του, αλλά το «ώς εδώ» των ουκρανών ψηφοφόρων στην υπάρχουσα στη χώρα τους πολιτική ελίτ ίσως να μην είναι αισιόδοξο σημάδι: οι πιθανότητες να μείνουν ικανοποιημένοι από τη νέα ηγεσία τους και σε ό,τι αφορά τον πόλεμο αλλά και για τα ζητήματα της ειρήνης μάλλον είναι περιορισμένες, γιατί μάλλον δεν υπάρχουν πολιτικοί – θαυματουργοί, έστω και αν τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (αλλά και άλλοι) υποστηρίζουν ότι οι σχετικές ικανότητές τους είναι προφανείς.

Οταν όμως εξανεμίζονται εντελώς οι ελπίδες από την πολιτική, τότε εμφανίζονται (δήθεν) απολιτικοί σωτήρες και τινάζεται στον αέρα το δημοκρατικό πολιτειακό οικοδόμημα – κάπως σαν την καταστροφική έκρηξη στην τελική σκηνή του «Zabriskie Point» του Αντονιόνι (1970) που θεωρητικά συμβόλιζε τη διέξοδο από τα αδιέξοδα της Αμερικής της εποχής.