ΤΟΣΗΚΩΣΑΜΕΡΕ

Είναι αλήθεια ότι στο παγκόσμιο πένθος για τους 300 νεκρούς στη Σρι Λάνκα ταιριάζει περισσότερο ο θρήνος για τον χαμό των πεσόντων πολεμιστών του Προκόφιεφ από τον Αλέξανδρο Νιέφσκι ή η «Σινδόνη» του Αρβο Περτ, που μετέδιδε χθες στην εξαιρετική πρωινή του ζώνη το Τρίτο Πρόγραμμα, παρά το «We are the Champions» που ακουγόταν το βράδυ της Κυριακής στην παλλόμενη Τούμπα. Αλλά έτσι είναι, και έτσι πρέπει να είναι, η ζωή. Αλλοι πενθούν κι άλλοι πανηγυρίζουν.

Τα δύο γεγονότα έχουν άλλωστε ένα κοινό σημείο: ενώνουν. Το πασχαλινό μακελειό στη Σρι Λάνκα, όπως μία εβδομάδα νωρίτερα η καταστροφική φωτιά στην Παναγία των Παρισίων, οπλίζει με αποφασιστικότητα και πείσμα τα οργανωμένα κράτη εναντίον του εχθρού, είτε αυτός έχει σάρκα και οστά είτε είναι στοιχείο της φύσης. Ενωτικά δρα όμως και η κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ: έχουμε δει πολλές φορές να ταυτίζονται οι ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ (από τον Αλέξη Τσίπρα) και της ΝΔ (από τον Απόστολο Τζιτζικώστα);

Η ενότητα δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά και γεωγραφική. Επιτέλους θα σταματήσει αυτή η γκρίνια, εν πολλοίς δικαιολογημένη, για την παντοδυναμία του «ΠΟΚ» και για την κυριαρχία των «χαμουτζήδων». Πήραν τον τίτλο οι «μπαγιάτηδες» και χαιρόμαστε όλοι, Βόρειοι και Νότιοι, δεξιοί και αριστεροί, κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι και ασπρόμαυροι (αλλά όχι και κιτρινόμαυροι) – γιατί το αξίζουν.

Δεν ξεχνάμε όμως ότι ο παίκτης που έφτασε χθες στο γήπεδο με πατερίτσες κι έγινε δεκτός με αγκαλιές από τον πρόεδρο, ο τραυματισμένος άσος που μπήκε στις καθυστερήσεις στο παιχνίδι και ξεσήκωσε το γήπεδο, ο αρχηγός από την Πορτογαλία που σήκωσε το τρόπαιο μέσα σε γενική αποθέωση, είναι ο ίδιος παίκτης που έναν χρόνο νωρίτερα είχε αρνηθεί να υπακούσει στην εντολή του ίδιου προέδρου, οπλισμένου τότε με περίστροφο, να πάρει την ομάδα και να φύγει. «Εσύ θα φύγεις, εμείς θα μείνουμε» του έκανε με μια κίνηση του χεριού, δίνοντας ένα μάθημα ωριμότητας.

Μία εβδομάδα νωρίτερα, ο Αντελίνο Αντρέ Βιέρα Φρέιτας, πιο γνωστός ως Βιεϊρίνια, είχε τρελάνει το Twitter με το ιστορικό ΤΙΝΑΦΤΟΡΕ που είχε απευθύνει στον διαιτητή του αγώνα ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός όταν ο προπονητής των φιλοξενουμένων δέχθηκε ένα αντικείμενο στο κεφάλι και η ομάδα αποφάσισε να αποχωρήσει. Γρήγορα κατάλαβε. Και αποφάσισε να απαντήσει στο προαιώνιο αυτό ερώτημα παίζοντας παθιασμένα μπάλα, μαρκάροντας, δίνοντας ασίστ, βάζοντας γκολ, αποκρούοντας πάνω στη γραμμή, δίνοντας κατευθύνσεις, ηρεμώντας τον προπονητή όπως είχε ηρεμήσει κάποτε τον πρόεδρο, κάνοντας μια μέρα και ένα οφθαλμοφανές πέναλτι που μόνο ο διαιτητής δεν είδε.

Ενας ροκάς θείος που αποκαλύπτει στους πιτσιρικάδες τη σοφία του, όπως έγραφε πριν από λίγες ημέρες στην «Ομάδα» ο Παναγιώτης Ιατράκης. Και που προχθές το βράδυ έφτιαξε ένα καινούργιο αρκτικόλεξο: ΤΟΣΗΚΩΣΑΜΕΡΕ. Το τιμημένο, φυσικά, όχι το άλλο.