«Κάνω επανάσταση μέσα από την κομψότητα»

Ο κόσμος προχωράει, αλλά κανείς – ή σχεδόν κανείς – δεν μπορεί να αρνηθεί στον Βασίλη Ζούλια την ποιότητα της δουλειάς του στην ελληνική μόδα. Ενας λάτρης της αισθητικής του παρελθόντος όπου η ηγεμονία της δαχτυλήθρας, της ραπτικής και των θηλυκών αναλογιών είναι αδιαπραγμάτευτη. Πιστός και αφοσιωμένος λάτρης του παρελθόντος, το οποίο φέρνει στο παρόν και το επιδεικνύει στο κατάφωτο ρετιρέ του Κολωνακίου όπου έχει δημιουργήσει το σύμπαν του.

«Εχω κάνει στάιλινγκ 25 χρόνια και όλο αυτό το διάστημα έχω κάνει πάνω από 10.000 looks. Τουλάχιστον 40-50 τον μήνα, είναι πολλά. Ηταν όλα διαφορετικά αλλά είχαν κοινό παρονομαστή. Δηλαδή ξεφύλλιζαν διαφορετικά περιοδικά και ξεχώριζαν την υπογραφή του ύφους Ζούλιας. Αυτό είναι καλό για έναν δημιουργό. Είτε κάνει κτίρια, ρούχα, παπούτσια. Το “σχεδιαστής” δεν μου αρέσει να το λέω, γιατί έρχομαι από έναν άλλο κόσμο. Από τον κόσμο των περιοδικών. Είμαι περισσότερο στυλίστας. Μέσα από τη δουλειά που έκανα στα τόσα χρόνια εξελίχθηκε από παπούτσια, τσάντες, σε ρούχα και μπόρεσα να ικανοποιηθώ πραγματικά και να βγάλω την εμμονή μου, την τρέλα μου. Δεν κάνω τίποτα περισσότερο από αυτό που έκανε για παράδειγμα η Εϊμι Γουάινχαουζ με τα τραγούδια της».

Η μόδα έχει τα δικά της ορόσημα πάνω στα οποία πάτησαν τα πατρόν της νεωτερικότητας. Κάτι που ο Βασίλης Ζούλιας το ανιχνεύει στη διερεύνηση των εικόνων της μόδας μέσα στο αρχείο των περιοδικών που στοιβάζονται στον χώρο του δίπλα σε memorabilia, μπιμπελό, προσωπικά αντικείμενα, κουτιά, κορδέλες, σημειωματάρια.

«Δεν κάνω τίποτα περισσότερο από αυτήν την τάση που υπάρχει τα τελευταία χρόνια να κάνουν τα ξενοδοχεία vintage με στυλ. Εχω μία ενασχόληση με την ιστορία της μόδας. Μου αρέσουν όλες οι δεκαετίες. Με εκφράζουν περισσότερο οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 γιατί πιστεύω ότι τότε ήταν μία επαναστατική εποχή που έγιναν πράγματα για πρώτη φορά. Αυτό που ξεκίνησε ο Ντιόρ το 1947 και όλη η μεταπολεμική περίοδος. Από το ’55 έως το ’65 έγιναν πράγματα για πρώτη φορά. Πήγαμε στο φεγγάρι και ο Κουρέζ επηρεάστηκε από αυτό. Ηταν αξεπέραστη εποχή και μας καταδιώκει με κάποιον τρόπο. Είδα μέσα στη μόδα ότι τα πράγματα πάνε γύρω από έναν κύκλο. Προσωπικά τη δεκαετία του ’80 ήμουν mod, ο Μαρκ Τζέικομπς το έκανε στα μέσα των 90s και ξανά πρόσφατα. Λέω στα παιδιά που έρχονται εδώ από τις σχολές ότι είναι σημαντικό να βλέπετε την επίδειξη κάποιου σχεδιαστή και να ανακαλύπτετε ποιο είναι το reference. Δηλαδή να είναι σε θέση να εντοπίσουν ότι πίσω από τη συλλογή του Τζέικομπς υπήρχε η επιρροή του Μοντανά από τα τέλη του ’80 κ.λπ. Αυτό βέβαια έρχεται αφού έχεις δει πολλές ταινίες,  διαβάσει βιβλία μόδας και έχεις μεγάλη ενασχόληση με αυτόν τον χώρο.

Από παιδί είχα τρέλα με τη μόδα. Παρατηρούσα τα πράγματα από την προσχολική ηλικία. Θυμάμαι μία εικόνα από μία ταινία ιταλικού νεορεαλισμού με μια γυναίκα που έπλενε πιάτα και τα έσπαγε με τα δαχτυλίδια της. Και έψαχνα αυτήν την ταινία επειδή θυμόμουν τι φορούσε η γυναίκα καθώς έσπαγε τα πιάτα με αυτόν τον τρόπο. Τελευταία ανακάλυψα ότι ήταν η Σοφία Λόρεν».

Σερβίρει τσάι σε σερβίτσιο από πορσελάνη και δείχνει νεανικές φωτογραφίες στην ταράτσα, έτος 1979, όπου με φίλες και φίλους ντύνεται, ξεντύνεται και φωτογραφίζεται. Στα 16 του έκανε την πρώτη του φωτογράφιση. «Ηταν καλοκαίρι, δούλευα στην μπουτίκ του Παρθένη και ο Τερζόπουλος έβγαζε ένα περιοδικό, το “ΙΚΟΝ”. Η Κατερίνα Τερζοπούλου θα έκανε τη φωτογράφιση στον Εθνικό Κήπο. Με ξένους σχεδιαστές Ιβ Σεν Λοράν, Μοντανά, Ντανιέλ Εστέ, μόλις είχαν έρθει σε μπουτίκ στην Αθήνα, και με ρούχα του Παρθένη. Κάτι συνέβη, η Κατερίνα δεν ήρθε και ο Παρθένης μου είπε να πάω να το κάνω μόνος μου. Πήρα όλα τα ρούχα και με το μοντέλο που είχε κάνει μόνη της το μακιγιάζ, έκανα κανονικά τη δουλειά. Κατευθείαν στα βαθιά… Μετά πήρα προαγωγή και δούλεψα στου Μπίλι Μπο, που τότε γινόταν χαμός. Τα σόου, τα μοντέλα, τις φωτογραφίσεις του, τα έκανα όλα εγώ. Ακόμη και τις τελευταίες του καταχωρίσεις στο “Ιnterview” και το αμερικανικό “Elle”. Αλλά μόλις είχε αρρωστήσει και το οικοδόμημα κατέρρευσε. Κάπου εκεί ανάμεσα με εντόπισε η Λάουρα Ντε Νίγκρις στα κλαμπ, όπου ντυνόμουν ας πούμε δημιουργικά με τον δικό μου τρόπο. Φορούσα καπέλα και είχα ένα δικό μου στυλ. Ηταν το 1984, και στο Bora-Bora ένα βράδυ η Λάουρα μου λέει “εσύ θα μπορούσες να κάνεις στάιλινγκ”. Κι έτσι βρέθηκα στη “Γυναίκα” με μεγάλες φωτογραφίσεις και ανάπτυξη θέματος με κείμενα. Ηταν θυμάμαι ένα ρεπορτάζ μόδας γύρω από τα ασπρόμαυρα της Chanel και είχα επιλέξει την Ελενα Κουντουρά. Κάναμε τη φωτογράφιση κάτω στη μαρίνα του Αλίμου, στα σκάφη. Κι έτσι πέρασα και στη γραφή της μόδας και στο σενάριο. Λέω λοιπόν ότι οι άνθρωποι κάνουν τα περιοδικά. Μόνο που τώρα έχει αλλάξει το σύστημα, υπάρχουν κλίκες. Βέβαια, το εμπορικό υπήρχε από καταβολής των περιοδικών».

Μιλά για το ένδοξο παρελθόν της λαμπερής εποχής των εντύπων. Δεκαετίες 1990 και 2000, άπειρες σελίδες με φωτογραφίες μόδας, μοντέλα υψηλών προδιαγραφών με μετακλήσεις από το εξωτερικό και αισθητικοποίηση των εικόνων που πρόβαλλαν έναν τρόπο ζωής σε πισίνες και κατοικίες των απολαύσεων. Τις οποίες σήμερα και μόνο η ανάκληση της ανάμνησής τους θεωρείται αμάρτημα. «Ανήκω στους χτίστες αυτής της πλατφόρμας των ελληνικών περιοδικών μόδας. Το περιοδικό ως έντυπο είναι ένα αντικείμενο που έχει μαγεία. Θέλουμε να ονειρευτούμε, να ταξιδέψουμε, να τρέξουμε με αγωνία να το πάρουμε. Ταυτόχρονα να μη ρίχνει κάτω από ένα επίπεδο την προσωπικότητά σου. Εμείς εδώ δεν είμαστε Τσεχία για να αφηνόμαστε σε ξένους υπεύθυνους διεθνών εκδόσεων να μας υπαγορεύουν τις οδηγίες τους. Η Ελλάδα υπήρξε πέρασμα των ανερχόμενων τοπ μόντελ. Από τον Κάρτερ Σμιθ και τη Λάρα Στόουν όταν και οι δύο ήταν στο ξεκίνημά τους, οι πράκτορες του εξωτερικού τούς είχαν στείλει στην Ελλάδα για να φτιάξουν portfolio κάνοντας φωτογραφίσεις μόδας για τα ελληνικά περιοδικά. Είχαμε δηλαδή φτιάξει μία πολύ καλή φήμη στον χώρο των εντύπων, επειδή κάναμε πολύ καλά εντιτόριαλ».

Η ατμόσφαιρα του γραφείου του είναι γεμάτη ενδείξεις από την παρουσία του σε στιγμές και τόπους όπου η σύγχρονη μόδα έχει προκαλέσει μεγάλες εντυπώσεις. Θα λέγαμε ότι ο Βασίλης Ζούλιας είναι ο κατεξοχήν άνθρωπος της μόδας που έχει επηρεαστεί από αυτόν τον ιό του συναισθηματικού εντυπωσιασμού. Και τον οποίο γνωρίζει να μεταδίδει στις παρουσιάσεις των συλλογών του. Κάθε φορά επινοώντας έναν τύπο γυναίκας. «Υπάρχουν πολλές γυναίκες. Η στενοχωρημένη σοφιστικέ, προβληματισμένη και με τα ρούχα της και με τον εαυτό της. Υπάρχει η γκλάμορους, το fun girl που επιθυμεί να φορά ακριβά ρούχα, να γελά και να είναι ευτυχισμένη».

Μέσα από την εικονολογία του μυαλού του ο παρατηρητής Ζούλιας βλέπει και στην Αθήνα μία  τυπολογία καταρτίζοντας τον χάρτη της γυναικείας μόδας. «Υπάρχει η Γλυφαδιώτισσα με τη ζωηρόχρωμη φόρμα γυμναστικής και τα animal print συνοδευτικά αξεσουάρ. Διακρίνεται και ένα άλλο μείγμα, η βορείων προαστίων, με καταγωγή “παλιού χρήματος” η οποία δεν τα έχει πια αλλά κρατάει ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ. Ανάμεσά τους βρίσκεται η Κολωνακιώτισσα η οποία είναι μποέμ, έχει γνώσεις και της αρέσει να “τσαλακώνει” με τον τρόπο της το πολύ ευπρεπές ύφος. Θα πας στα Εξάρχεια με τη γυναίκα στην πιο σκοτεινή, εναλλακτική εμφάνισή της και στα δυτικά προάστια θα βρεις γυναίκες που ψωνίζουν και ανεβάζουν πολύ την ελληνική βιοτεχνία».

Αλλάζουν τα σύνορα σε αυτόν τον χάρτη; «Οχι. Είναι πολιτιστικό και κοινωνικό θέμα. Εχω πελάτισσες από παντού, αλλά πρόσφατα μου ήρθε μία πελάτισσα από τα νότια προάστια, χαρακτηριστική αυτού του στυλ που μόλις είπαμε, με τη φόρμα της, το μονόπετρό της και μου συστήθηκε λέγοντας ότι την έστειλε ο άντρας της για να την ντύσω με μαύρο φόρεμα και γόβες. Εχω πολλούς θαυμαστές τούς άντρες – συζύγους των γυναικών. Δεν είναι τυχαίο, γιατί έχω τη μοντερνιστική γραμμή την οποία εκτιμούν οι άνδρες, λέγοντάς μου σε ανάλογες εκδηλώσεις “ευχαριστούμε που κάνετε τις γυναίκες όμορφες, όπως θα θέλαμε να τις βλέπουμε”».

Ναι, αλλά αυτό μοιάζει λίγο ντεμοντέ άποψη, σήμερα που οι γυναίκες έχουν δείξει τη διάθεσή τους να ντύνονται για να αρέσουν πρωταρχικά στον εαυτό τους. Ή στις άλλες γυναίκες, γύρω τους, έτσι απλά και ανταγωνιστικά. «Εχω αναλάβει τις φαντασιώσεις. Οπως τα φορέματα που παραπέμπουν σε σχολικές στολές. Οι άνδρες τα βρίσκουν πολύ σέξι αυτά τα καλυπτικά φορέματα με το στρογγυλό γιακαδάκι. Δεν τα θέλουν “έξω όλα”. Να υπάρχει ένα παιχνίδι. Εμείς εξυπηρετούμε ένα όνειρο, μία ειδική κατάσταση. Τώρα έκανα μία αλλαγή δείχνοντας ρούχα για πρωί, για γραφείο, για εξοχή. Προσπαθώ κάθε φορά με ένα  σόου να δημιουργήσω μία κατάσταση έντασης. Να έχει κάτι να θυμάται ο κόσμος από εμένα. Και το δίνουμε μαζί με τον συνεργάτη μου Περικλή Κονδυλάτο και το ατελιέ με τις μοδίστρες με πολύ σκληρή δουλειά. Νομίζω λοιπόν ότι είμαι επαναστάτης. Εναντιώνομαι σε όλα αυτά γύρω μου μέσα από την κομψότητα».