Παλιατζής

Μιλώντας στην Καλαμάτα, ο Πρωθυπουργός είπε μια μεγάλη κουβέντα. «Η πολιτική αναισθησία και ο κυνισμός είναι ο πυρήνας της ηθικής του παλαιού καθεστώτος στη χώρα» (18/4).

Εχει απόλυτο δίκιο. Απλώς σήμερα το «παλαιό καθεστώς» είναι εκείνος.

Να μιλήσουμε για πολιτική αναισθησία. Ο πρώην «παλιός» Λοβέρδος ζήτησε ο ίδιος από τη Βουλή να αρθεί η ασυλία του για να δώσει τις εξηγήσεις που του ζητά η εισαγγελέας σε μια υπόθεση που όλοι έχουμε καταλάβει ότι είναι εντελώς ανυπόστατη.

Αντιθέτως ο Πολάκης κι ο Καμμένος κρύφτηκαν πίσω από το άρθρο 86 (το οποίο κατά τα άλλα η κυβέρνηση διαρρηγνύει τα ιμάτιά της ότι θέλει να καταργήσει!) προκειμένου να διατηρηθεί η ασυλία τους και να μην παρουσιαστούν στη Δικαιοσύνη.

Ποιος είναι λοιπόν ο αναίσθητος;

Να μιλήσουμε για κυνισμό. Ο Μαρινάκης είπε ότι ο Παππάς του ζήτησε εκ μέρους του Τσίπρα να δανείσει λεφτά στον Καλογρίτσα για να φτιάξει κανάλι το Μαξίμου και να ελέγχει ο ΣΥΡΙΖΑ «Το Βήμα» και «ΤΑ ΝΕΑ».

Εχουν περάσει πέντε μέρες, ο Τσίπρας βρίζει μαινόμενος τον Μητσοτάκη (και τον Μαρινάκη…) από εξέδρας εις εξέδραν αλλά ακόμη περιμένουμε απάντηση για την ταμπακιέρα. Ισχύει ή δεν ισχύει το γεγονός; Συνέβη ή δεν συνέβη;

Ποιος είναι λοιπόν ο κυνικός;

Απλά πράγματα. Αναίσθητος και κυνικός στη δημοκρατία είναι εκείνος που νομίζει ότι μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει αλλά θεωρεί ότι δεν χρωστάει λογαριασμό σε κανέναν για ό,τι έκανε.

Κι αυτό είναι, όπως είπε κι ο Πρωθυπουργός, τυπικό χαρακτηριστικό «παλαιού καθεστώτος». Διότι στις δημοκρατίες η λογοδοσία αποτελεί πολιτική υποχρέωση, είναι αυτονόητο μέρος της διαδικασίας, δεν έχει να κάνει με ποιος τη ζητά.

Προφανώς ο Τσίπρας είναι σε δύσκολη θέση και προσπαθεί να το γυρίσει με κάθε μέσο και κάθε τρόπο. Αλλωστε η πολιτική είναι σαν το σκάκι: τελευταίος πέφτει ο βασιλιάς.

Δεν ξέρω όμως πόσοι πείθονται ακόμη από τις φωνασκίες ενός εκνευρισμένου ανθρώπου που έχει καρφιτσωμένη τη χασούρα στο κούτελο. Υποψιάζομαι όλο και λιγότεροι.

Ξέρετε γιατί; Οχι τόσο γι’ αυτά που λέει αλλά επειδή πάλιωσε γρήγορα.

Ο Τσίπρας του 2015 είχε την επιπολαιότητα αλλά και τη γοητεία του άφθαρτου νέου.

Ο Τσίπρας του 2019 κουβαλάει την αναισθησία αλλά και τον κυνισμό του πολυφορεμένου παλιού.

Γι’ αυτό του είναι όλο και πιο δύσκολο να γυρίσει το παιχνίδι.

Και για να παραφράσω τον Τ. Σ. Ελιοτ, το τέλος ενός καθεστώτος δεν έρχεται απαραιτήτως με μια έκρηξη.

Ενδεχομένως έρχεται και με τον παλιατζή.