Κυπριακό παζλ

Γεγονός είναι ότι ένας μικρός φόβος μου σφίγγει την καρδιά – τι φοβάμαι; Οτι θα γίνω κουραστικός και δεν το θέλω, διότι πόσο να με αντέξει και ο άλλος, ο πιστός αναγνώστης; Ανθρωπος είναι και αυτός. Παρ’ όλο λοιπόν ότι αυτός ο φόβος μου ματώνει την καρδιά σαν μικρό αγκάθι από τριαντάφυλλο της άνοιξης (τι είπα πάλι ο άνθρωπος!), εντούτοις θα συνεχίσω, και σήμερα. Με την υπόθεση Πετσίτη και τις «άκρες» που έχει με την Κύπρο, το ΑΚΕΛ, τους δικηγόρους του ΑΚΕΛ Αρτεμίου κ.λπ. και όλα τα σχετικά, τα οποία μοιάζουν με ψηφίδες σε ένα απέραντο παζλ το οποίο σιγά σιγά σχηματοποιείται και όπου να ‘ναι θα έχουμε τη μεγάλη εικόνα.

Επέμεινα τις προηγούμενες ημέρες στις σχέσεις που είχε, και έχει, ο «ταμίας» του ΑΚΕΛ Βενιζέλος (το μικρό!) Ζαννέτος με τον πρωθυπουργό μας κύριο Τσίπρα και τον έως πρόσφατα παρακοιμώμενο και εξ απορρήτων υπουργό Νίκο Παππά. Κατέγραψα την αιδήμονα σιωπή και του Παππά και του Μεγάρου Μαξίμου στα αδυσώπητα ερωτηματικά που προκύπτουν για τη σχέση αυτή, η οποία εξανάγκασε τον Παππά, ως απεσταλμένο προφανώς του Τσίπρα να επισκεφθεί τον κρατούμενο στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας Ζαννέτο.

Και έφτασα στην αποκάλυψη ότι ο Ζαννέτος, που ήταν το δεξί χέρι του προέδρου Χριστόφια, είχε ως νομικό σύμβουλο στη δικαστική του περιπέτεια για το σκάνδαλο της Δρομολαξιάς που τον οδήγησε στη φυλακή για τριάμισι χρόνια, και τον τέως πρόεδρο του Συνασπισμού Νίκο Κωνσταντόπουλο. Επισημαίνοντας παράλληλα πως εκείνη την περίοδο, το 2013-2014, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, περήφανος πατέρας της προέδρου Ζωής, είχε τρόπον τινά έναν ρόλο μυστικοσυμβούλου του προέδρου Αλέξη, στη δοξασμένη πορεία του προς την εξουσία…

Κίνηση – ματ

Και φθάνουμε στο αδυσώπητο σήμερα – τέσσερα-πέντε χρόνια μετά. Ο Ζαννέτος είναι εκτός φυλακών – δεν τις χρειάζεται πια τις νομικές συμβουλές και τη στήριξη του προέδρου Νίκου Κωνσταντόπουλου. Ο Τσίπρας είναι πρωθυπουργός, αλλά οι σχέσεις με τον Κωνσταντόπουλο έχουν διαρρηχθεί οριστικά και αμετάκλητα, η θυγατέρα πρόεδρος Ζωή την «πέφτει» άσχημα σε Τσίπρα και Παππά για το σκάνδαλο Πετσίτη, ο Πετσίτης είναι σε μια βίλα στη Λάρνακα και κοιτάζει την απέραντη θάλασσα δίνοντας τον προσωπικό του αγώνα, ενώ ένας εισαγγελέας στην Αθήνα (μπορεί και περισσότεροι, δεν ξέρω…) ψάχνουν τις σχέσεις του με τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, τον αποκαλούμενο χαϊδευτικά και Λούα Λούα. Αλλά δεν τον φοβάμαι, καθόλου μάλιστα, τον Λαυρεντιάδη. Διότι έχει ισχυρή νομική εκπροσώπηση και μοιάζει θωρακισμένος, σαν ιππότης του Μεσαίωνα πίσω από τη σιδερένια του πανοπλία (δεν πάω κλα, σίγουρα, σήμερα!..). Διότι προ ετών, και ενόψει της εκδίκασης μιας ποινικής υπόθεσης που αντιμετώπιζε, έκανε την κίνηση-ματ: προσέλαβε τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, ο οποίος προηγουμένως συμβούλευε τον Τσίπρα, και ταυτόχρονα «συμβούλευε και στήριζε» τον φυλακισθέντα Ζαννέτο. Ο οποίος Τσίπρας έστελνε απεσταλμένο του τον Παππά στις φυλακές Λευκωσίας να μεταφέρει στον Ζαννέτο «την αγάπη και τη φιλία του», και ο οποίος Παππάς είχε εκείνη την περίοδο στη δούλεψή του τον «Μανόλο με το παπί», τον Πετσίτη που τώρα είναι στη Λάρνακα, και καθημερινά σχεδόν επισκέπτεται την «κλινική Βερεσιέ», ο ιδιοκτήτης της οποίας είναι άνθρωπος του ΑΚΕΛ και φίλος του προέδρου Χριστόφια. Και τον ψάχνει η Εισαγγελία (έτσι τουλάχιστον μας είπαν…) για τις σχέσεις του με τον Λαυρεντιάδη και το σκάνδαλο με τα Ελληνικά Λιπάσματα.

Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο Μανόλο, ήτοι!..

Ερευνες

Κι όσο για μένα έρημος, βαρύς και μόνος διερωτώμαι σε τι φάση να βρίσκονται εκείνες οι έρευνες, που διεξάγει η υπό την κυρία Αννα Ζαΐρη Εισαγγελία κατά του ξεπλύματος μαύρου χρήματος για τον Μανόλο, τον Λαυρεντιάδη, τα Λιπάσματα και κάτι offshore στην Κύπρο. Εχουν καταλήξει κάπου; Και πού; Επίσης είχε ακουστεί ότι ο Μανόλο Πετσίτης θα περάσει το κατώφλι της Εισαγγελίας προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για τον ρόλο του στο σκάνδαλο των Ελληνικών Λιπασμάτων. Την πέρασε την πόρτα; Και αν όχι, γιατί;

Και υπάρχουν ακόμη ο ίδιος ο Λαυρεντιάδης αλλά και ο Κιτσάκος ο πρόεδρος της ΔΕΠΑ. Ενημερωτικά αναφέρω, πως όσο και αν το παλέψουν, η υπόθεση δεν θα κλείσει. Μοιάζει αδύνατον…

«Συμπτώσεις»

Ακούω πράγματα, και λιώνω. Μαθαίνω άλλα, και τρελαίνομαι. Παράδειγμα τελευταίο, προχθεσινό: ασφαλώς ενθυμείστε που είχα αποκαλύψει προ δεκαημέρου ότι στο ψηφοδέλτιο της αγαπημένης Ρένας Δούρου υπάρχει υποψήφιος με το όνομα Πανταζής Βασίλειος. Για τον οποίο είχα αναφέρει ότι, ως ανθυπαστυνόμος το 2015, εμφανιζόταν να βεβαιώνει το γνήσιο της υπογραφής του μπαρμπ-Αλέκου Φλαμπουράρη και του συνεταίρου του Κοτταρίδη, την επομένη της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 σε ιδιωτικό συμφωνητικό με το οποίο ο Φλαμπουράρης(;) μεταβίβαζε τις μετοχές του στην κατασκευαστική εταιρεία ΔΙΑΤΜΗΣΗ στον Κοτταρίδη. Ως εκ τούτου κανένα πρόβλημα με το ασυμβίβαστο, όταν παραμονές των εκλογών τον Σεπτέμβριο του 2015 αποκαλύφθηκε η υπόθεση με τις μετοχές της ΔΙΑΤΜΗΣΗ.

Τι κι αν ο «σωτήρας» Φλαμπουράρη στις 26 Ιανουαρίου 2015 που εμφανιζόταν να βεβαιώνει το γνήσιο της υπογραφής του υπουργού και του συνεταίρου του Κοτταρίδη, αποδείχθηκε, από τον συνάδελφο «Βηματοδότη» ότι βρισκόταν στη Φλώρινα; Αυτό ουδόλως, θυμίζω, μέτρησε.

Σήμερα θα αναφέρω κάτι ακόμη, μήπως και συγκινηθεί κάποιος: η σχέση του Πανταζή με τον Φλαμπουράρη δεν είναι καθόλου τυχαία – δεν σήκωσε δηλαδή ένα τηλέφωνο ο μπαρμπ-Αλέκος και είπε «βρείτε μου έναν να μου βεβαιώσει το γνήσιο της υπογραφής, γιατί μπορεί να μπλέξω με το πόθεν έσχες». Οχι. Φαίνεται πως γνωρίζονταν ήδη. Μέσω του φοροτεχνικού γραφείου του οποίου επιμελούνταν τα φορολογικά της εταιρείας των Φλαμπουράρη – Κοτταρίδη. Το συγκεκριμένο φορολογικό γραφείο που βρίσκεται στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, έχει, μου ανέφερε σοβαρή πηγή μου, επίσης ως πελάτη την ΠΟΑΣΥ – την Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων – αλλά και την Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής. Υπενθυμίζω απλώς ότι ο Πανταζής φέρεται να εργάζεται στις οικονομικές υπηρεσίες της ΠΟΑΣΥ. Αρα η συνάφεια με το φοροτεχνικό γραφείο της Χαριλάου Τρικούπη είναι δεδομένη.

Μπα, δεν πιστεύω τίποτε εγώ από όλα αυτά. Τυχαίο ήταν ότι ο περί ου ο λόγος ανθυπαστυνόμος υπέγραψε το χαρτί-λάδι του Φλαμπουράρη. Σύμπτωση. Ενα παιχνίδι από αυτά που παίζει η μοίρα.

Γυρίσματα

Οπου πηγαίνουν, είναι περισσότεροι οι αστυνομικοί από το ακροατήριό τους. Οπου τολμούν να μιλήσουν, αυτοί που τους αποδοκιμάζουν είναι περισσότεροι από αυτούς που συγκεντρώνονται να τους ακούσουν. Οπου εμφανίζονται, εκείνοι που σπεύδουν να τους κράξουν είναι πιο πολλοί από εκείνους που τους απλώνουν το χέρι να τους χαιρετήσουν. Τους λυπάσαι, θα με ρωτήσει κάποιος. Οχι, απαντώ. Το 2013 ο Τσίπρας, με αλαζονεία και φανφαρονισμό, έλεγε προς τα στελέχη της ΝουΔού και του ΠΑΣΟΚ: «Δεν θα μπορείτε να βγείτε από τα σπίτια σας. Δεν θα μπορείτε να κυκλοφορήσετε στον δρόμο. Θα σας κυνηγάνε οργισμένοι πολίτες. Οχι εγώ».

Ο,τι έχει πει, ό,τι έχει κάνει, το βρίσκει τώρα μπροστά του. Ετσι είναι η ζωή…

(Είναι εύκολο να μην κινητοποιούνται κάθε φορά τόσες αστυνομικές δυνάμεις, για να πάει να μιλήσει ο άλλος σε κοινό 30 ή 50 ανθρώπων; Κρίμα δεν είναι να πληρώνουμε κι από πάνω;)