Οι καμπάνες πέθαναν παραμονές {CR}του Πάσχα

Ηταν κατά την επιστροφή μου από το γραφείο το βράδυ της Δευτέρας, πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, όταν έλαβα ένα μήνυμα από μια φίλη που με πληροφόρησε ότι η Παναγία των Παρισίων τυλίχτηκε στις φλόγες. Ενιωσα ότι το Παρίσι είχε αυτό το περίεργο κλίμα των λιγότερο συνηθισμένων ημερών.

Πανικοβλημένος, μπήκα στο μετρό για να μεταβώ στο επίμαχο μέρος και έτσι να συναντηθώ με τους υπόλοιπους στο προαύλιο της Place de l’ Hotel de Ville, έχοντας κόμπους στο στομάχι. Χιλιάδες Παριζιάνοι και τουρίστες σαστισμένοι παρακολουθούσαν με φρίκη τον καθεδρικό μας ναό, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τις φλόγες και ήταν περιβεβλημένος από τον καπνό.

Αισθάνθηκα τότε θυμό: «Πώς είναι δυνατόν αυτό;», δύσπιστος μπροστά σε ένα τέτοιο θέαμα! Το Παρίσι, η πόλη μου, χάνει την καρδιά του, την ψυχή του, τη ζωή του. Θεέ μου! Σώστε τον καθεδρικό μας, η Παναγία των Παρισίων δεν γίνεται να εξαφανιστεί σε τρεις ώρες ενώ μας φροντίζει εδώ και 850 χρόνια. Είναι σαν να εξαφανιζόταν από την Αθήνα η Ακρόπολη με τον Παρθενώνα.

Για τους Γάλλους, η Παναγία των Παρισίων είναι η μνήμη της χώρας μας. Υποδέχτηκε προέδρους, παντρεμένους με βασίλισσες και βασιλιάδες, ενταφίασε ήρωες. Εξακολουθεί να προφυλάσσει τον θησαυρό του, το στεφάνι του Χριστού και τον χιτώνα του Σεντ Λουί. Πώς μπορεί να καεί;

Σταδιακά, ο θυμός αυξάνεται μεταξύ των Παριζιάνων που συγκεντρώνονται στην πλατεία. Οι ερωτήσεις συσσωρεύονται. Τα δάκρυα ρέουν. Κραδαίνουμε τα κινητά τηλέφωνα για να αποθανατίσουμε το αδιανόητο, τα σηκώνουμε ψηλά σαν να θέλουμε να προστατευτούμε από τον θυμό του Θεού και την τρελή αμέλεια των ανθρώπων. Οι καμπάνες πέθαναν παραμονές του Πάσχα.

Παράμεινε όρθια, Παναγία των Παρισίων, σου ορκιζόμαστε υπακοή και καλοσύνη. Παράμεινε όρθια. Σε αγαπάμε τόσο πολύ.

Ο Μπερνάρ Παπί είναι ταξιδιωτικός πράκτορας στην Γκαλερί Λαφαγέτ