Θέλω άνεση σουίτας

Πυροτέχνημα της μιας βραδιάς. Μια που διέγραψε τη μισή Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ, μια που βρέθηκε στο Γαλάτσι ο Θεοχαρόπουλος, κουβαλώντας μαζί του το άψυχο πτώμα ενός κόμματος που γεννήθηκε για να μην πεθάνει άδοξα η «κανονική» Αριστερά. Το ακούμπησε στα πόδια του Αλέξη Τσίπρα, όπως συμβαίνει στις θυσίες. Υποκλίθηκε, ευχαρίστησε για μερικές θεσούλες στα ψηφοδέλτια και μια σιγουράντζα στο Επικρατείας, και μίλησε για να τον χειροκροτήσουν οι ίδιοι που έβριζαν όταν η Ανανεωτική Πτέρυγα αποχωρούσε από το συνέδριο του Συνασπισμού το 2010. Τον πρόεδρο γιατί να τον νοιάξει; Μήπως ήταν εκεί όταν «ήρθαν στο σπίτι τους και δεν τους ζήτησαν απλά να αλλάξουν τη θέση του καναπέ, αλλά τα θεμέλια»;

Τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που της αναλογούσαν η δημαρίτικη κωλοτούμπα τα έζησε στο βήμα, όταν ο Θεοχαρόπουλος κατέστρεφε την όποια κληρονομιά είχε αφήσει αμανάτι ο Φώτης Κουβέλης, ακολουθώντας πιστά τα βήματά του. Υστερα ήρθε η Novartis και ξεχάστηκε. Θα κερδίσει άλλα τόσα, αν ο Τσίπρας αποφασίσει να τηρήσει την υπόσχεσή του. Και μετά θα χαθεί και πάλι σε έναν κυκεώνα ειδήσεων, όπως αρμόζει σε όλα τα λίγα και μικρά και όπως αξίζει σε εκείνους που την εμπνεύστηκαν. Η ΔΗΜΑΡ ξεκίνησε λέγοντας «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Αυτή η ΔΗΜΑΡ δεν υπάρχει πια και επισήμως. Κι αν στις σκιές ζουν ακόμα άνθρωποι που δεν ξεχνούν, καλύτερα να μείνουν με τις αναμνήσεις τους – τα υπόλοιπα χάθηκαν στις καιροσκοπικές επιλογές, στις καρέκλες που δεν πρέπει να μένουν ποτέ άδειες και στα κρίσιμα «παρών» όσων μιλούσαν για λογική και υπευθυνότητα. Οχι μόνο στη διαδρομή από τη Γενική Γραμματεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης επί τρικομματικής έως τα ψηφοδέλτια του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά νωρίτερα. Δεν φταίνε αυτοί, τόσο μπορούσαν, θα πει κανείς. Κι όμως, τσούζει ακόμα και η κατάληξη μιας σφραγίδας.

Επέστρεψαν, λένε, για να «σώσουν» τη ΔΗΜΑΡ. Σε έναν άλλο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν μοιάζει με τον προηγούμενο. Σώζουν το κόμμα που ξεκίνησε με ούριο άνεμο επιβεβαιώνοντας όσους πόνταραν με βεβαιότητα στον καιροσκοπισμό τους. Χαριεντιζόμενοι με τύπους όπως ο Παύλος Πολάκης, που γελούσε ειρωνικά όταν ο Παναγιώτης Πικραμμένος έκλαιγε στο βήμα της Βουλής, μην αντέχοντας τον εξευτελισμό του. Αν τέτοια ήταν η ΔΗΜΑΡ από την αρχή, καλύτερα να μην την έσωζαν ποτέ. Είναι εύκολο να πέσεις στην παγίδα του γνώριμου. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στην ευγένεια του Νίκου Βούτση, ούτε στις προσωπικές σχέσεις που δεν ξεχνιούνται. Ο κεντροαριστερός μανδύας δεν καλύπτει τα πάντα. Αν δεν το καταλαβαίνουν εκείνοι που μπορούν να καταλάβουν, εθελοτυφλούν. Εκαναν όμως την επιλογή τους.

Σε κάθε περίπτωση, είναι πασέ οι επικήδειοι σε κόμματα και πρέπει να γίνονται από εκείνους που τα έζησαν από μέσα, πασπαλισμένοι με μελό συμπεράσματα και ισχυρές δόσης αυτοκριτικής. «Θέλω άνεση σουίτας, είμαι ποιητής της ήττας», που λέμε – για να μείνουμε και στο θέμα. Η παρουσία της ΔΗΜΑΡ στον δημόσιο βίο, πάντως, λειτουργεί ως προειδοποίηση. Να τι μπορεί να πάθει κανείς όταν εμπιστεύεται πολιτικούς τυχοδιώκτες. Να τι συμβαίνει όταν μια βαριά πολιτική παράδοση πέφτει σε χέρια που δεν αντέχουν να τη διαχειριστούν – ή την αγνοούν παντελώς. Αυτό μένει στο τέλος. Και υπό μια έννοια, είναι το πιο χρήσιμο απ’ όλα.