Στον πυρήνα ενός σκανδάλου

Το πολυτραγουδισμένο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» υπήρξε ένας από τους πλέον προσφιλείς μύθους που συνέβαλαν στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ από έναν περιθωριακό, ριζοσπαστικό, πολιτικό φορέα σε κόμμα εξουσίας, βοηθούσης βεβαίως και της οικονομικής κατάρρευσης.

Η υπόθεση Πετσίτη που σέρνεται εδώ και αρκετό καιρό στην επικαιρότητα έρχεται να τραντάξει συθέμελα αυτή την αφελή δοξασία και να πιστοποιήσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ηθική δεν είναι μονοπώλιο συγκεκριμένων ιδεολογικών και πολιτικών χώρων, αλλά εξατομικευμένης στάσης ζωής του καθενός από εμάς.

Ο άγνωστος μέχρι πρότινος στο ευρύ κοινό σερβιτόρος που από τη μια στιγμή στην άλλη και χωρίς να έχει μεσολαβήσει τίποτα το συγκλονιστικό στη ζωή του έφτασε ξαφνικά να κυκλοφορεί σε ακριβά μαγαζιά, να έχει επαφές με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, να εργάζεται για μεγαλοεπιχειρηματίες άμεσα συνδεδεμένους με το κράτος και να διάγει πολυτελή βίο κατά τρόπο εξόφθαλμο προκαλεί, αν μη τι άλλο, σοβαρά ερωτηματικά.

Ενα είδος «αμερικανικού ονείρου α λα γκρέκα» που όμως, αντί σκληρής δουλειάς ως εισιτήριο κοινωνικής ανέλιξης, βασίστηκε στην αξιοποίηση γνωριμιών με κομβικά πρόσωπα του κυβερνητικού συστήματος εξουσίας.

Στο Μαξίμου φυσικά προσποιούνται σήμερα ότι δεν γνωρίζουν την ύπαρξή του, θυμίζοντας την αλησμόνητη ατάκα του Χατζηχρήστου προς τον Θανάση Βέγγο στην παλιά κλασική ελληνική κωμωδία «Ο Ηλίας του 16ου»: «Δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω, υποφέρεις κι υποφέρω».

Μάταιος κόπος μάλλον. Τα αλλεπάλληλα φωτογραφικά ενσταντανέ του Μανόλο με όλα σχεδόν τα βασικά πρόσωπα του πυρήνα του Μαξίμου (ακόμα και την ημέρα του δημοψηφίσματος) αποτελούν αδιάψευστο τεκμήριο της χαρακτηριστικής άνεσης με την οποία κυκλοφορούσε στους διαδρόμους της εξουσίας και της οικειότητας που αισθανόταν με πρόσωπα και πράγματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στην εξουσία και προσπάθησε να γαντζωθεί σε αυτήν αμφισβητώντας την ηθική υπόσταση των πολιτικών του αντιπάλων κατά τρόπο ισοπεδωτικό και κραδαίνοντας τη ρομφαία της κάθαρσης και του υψωμένου δακτύλου προς πάσα κατεύθυνση, ενίοτε και με άκρως προβληματικές και αμφιλεγόμενες μεθοδεύσεις όπως αυτές τις οποίες είδαμε στην υπόθεση της Novartis.

Σήμερα, στον πέμπτο πλέον χρόνο της εξουσίας του βρίσκεται ο ίδιος στη θέση του απολογουμένου, καθώς καλείται να δώσει σαφείς εξηγήσεις για μια πλειάδα θεμάτων που έχουν απασχολήσει όλο αυτό το διάστημα τη δημόσια σφαίρα και καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου και σκότους.

Η υπόθεση Πετσίτη δεν είναι παρά το σύμπτωμα μιας συνολικής νοοτροπίας εξουσίας που κατήγγειλε τους πάντες για τα πάντα και ήρθε τελικά να κυβερνήσει συνοψίζοντας στην καθημερινή της πρακτική και στον υπερθετικό βαθμό όλα όσα μεμφόταν μετά πάθους.

Αν μη τι άλλο, όταν βάζεις στο στόχαστρό σου την προσωπική ηθική ακεραιότητα του Κώστα Σημίτη, οφείλεις το λιγότερο να είσαι ανά πάσα στιγμή σε θέση να αποδείξεις το κρυστάλλινο των δικών σου πράξεων.

Ο Παναγιώτης Κωστούλας είναι δικηγόρος