Προχειρότητα

Συνηθίζουμε ως κοινωνία να υιοθετούμε ασμένως κάθε σκληρή κριτική, αρνούμενοι παράλληλα να αποδεχτούμε ότι αυτή η κριτική ενδεχομένως μας περιλαμβάνει προσωπικά. Γεμίζουμε τη χώρα με δεκάδες νέα τμήματα στα πιο απίθανα μέρη, χωρίς καμιά απολύτως μελέτη. Η κυβέρνηση για να πάρει ψήφους, η αντιπολίτευση για να μη χάσει ψήφους, οι τοπικές κοινωνίες για να πουλήσουν τα προϊόντα τους, οι καθηγητές για να αποκτήσουν ακαδημαϊκά τσιφλίκια, οι γονείς για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους το «χαρτί», τα (ενήλικα) «παιδιά» από μαλθακότητα και ανωριμότητα, που όλοι εμείς ως κοινωνία υποθάλψαμε.

Αλλά ας περιοριστούμε στους ιθύνοντες και στο παράδειγμα του Πανεπιστημίου Πατρών (ΠΠ), το οποίο καταφέρνει ώς τώρα να στέκεται καλά, τηρουμένων των αναλογιών, σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, σε κάποια μάλιστα επιστημονικά πεδία να θεωρείται ανάμεσα στα καλύτερα της Ευρώπης. Δεν είναι όμως σε θέση να απορροφήσει το σοκ των σχεδίων του κ. Γαβρόγλου.

Στις 5/2/2018 ακούσαμε τον υπουργό να ανακοινώνει, ύστερα από – άγνωστες σε μας – συζητήσεις που είχαν προηγηθεί, ότι προωθείται η συνένωση του ΠΠ με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας. Ακολουθεί ορισμός μιας «επιτροπής διαλόγου», ερήμην του ΠΠ και μεσολαβεί ένας χρόνος, κατά τον οποίο έχουμε μόνο κάποιες σύντομες προφορικές ενημερώσεις, κανένα έγγραφο και καμία συζήτηση επί του θέματος στη Σύγκλητο. Εχουμε όμως πολλές φήμες: Το ΤΕΙ Δ. Ελλάδας πηγαίνει (α) αρχικά στο ΠΠ, για να πάει μετά (β) στο ΕΑΠ, μετά πάλι (γ) στο ΠΠ, μετά (δ) στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και μετά (ε) μοιράζεται μεταξύ ΠΠ και Πελοποννήσου. Κατά τη μεταφορική γλώσσα που θα ταίριαζε εν προκειμένω, περιμένουμε να δούμε πού «θα κάτσει η μπίλια». Ακούγονται άραγε σοβαρά όλα αυτά;

Προκύπτει, λοιπόν, επιτέλους στις 10/3/19 για πρώτη φορά ένα γραπτό κείμενο. Καλούμαστε να συζητήσουμε ως «επείγον» ένα πρόχειρο δισέλιδο, το οποίο σε λιγότερο από μια εβδομάδα ανατρέπεται από ένα έτι προχειρότερο τετρασέλιδο, που είναι στην ουσία ένας πίνακας με ονόματα 37 τμημάτων, δηλαδή ΔΕΚΑΤΡΙΩΝ (13) περισσοτέρων τμημάτων απ’ όσα έχουμε σήμερα. Τα τμήματα του ΠΠ διακτινίζονται σύμφωνα με το σχέδιο σε έξι – ναι, σωστά διαβάσατε: έξι!!! – διαφορετικές πόλεις. Χαρακτηριστικό της όλης προχειρότητας είναι ότι δεν υπάρχει τίποτε πέραν του τίτλου τους, σε ένα μάλιστα δεν υπάρχει καν τίτλος – θα τον ορίσει, λέει, ο υπουργός!

Είκοσι από τα είκοσι τέσσερα Τμήματα του ΠΠ απορρίπτουν το σχέδιο, κάτι που επιβεβαιώνεται και από σχετική απόφαση της Συγκλήτου (18/3/19). Παρόλα αυτά ο υπουργός κάνει ότι δεν καταλαβαίνει το καθολικό αίτημα της πανεπιστημιακής κοινότητας για σοβαρή, μελετημένη αντιμετώπιση του θέματος και επιμένει. Θέλει, λέει, να κλείσει το θέμα μέχρι το τέλος Μαρτίου, ενώ σε μια, κατά τη γνώμη μου, πρωτόγνωρη έκρηξη λαϊκισμού, υπόσχεται ότι τον Σεπτέμβρη όλα τα παιδιά θα μπουν σε Πανεπιστήμιο και όχι σε ΤΕΙ. Μπορεί! Φοβούμαι όμως ότι, αν αυτό συμβεί, το Πανεπιστήμιο που γνωρίζουμε δεν θα είναι πια εκεί.

Ο Δημήτρης Ματαράς είναι καθηγητής, κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών