«Γελάμε και κλαίμε, αλλά κυρίως ζούμε»

Μια τραγωδία «για όλη την οικογένεια», με πρόσωπα της διπλανής μας πόρτας και καταστάσεις ακραίες και συνάμα αναγνωρίσιμες: με τον τρόπο αυτόν «συστήνεται» η παράσταση «170 τετραγωνικά» του Γιωργή Τσουρή, όπου τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παλούμπης. Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, ο θάνατος του πατέρα ξαναφέρνει κάτω από την ίδια στέγη δύο αδερφές που έμεναν μακριά. Και μια απογευματινή επίσκεψη – έκπληξη θα φέρει αντιμέτωπους όλους τους αντιήρωες με το παρελθόν, το παρόν και κυρίως το μέλλον τους. Σε ένα «ρινγκ» 170 τετραγωνικών μέτρων. Τα πρόσωπα του έργου υποδύονται οι Βάλια Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Αννα Πατητή, ο ίδιος ο Γιωργής Τσουρής και η Αμαλία Αρσένη, η οποία απαντάει στις ερωτήσεις του «Νσυν».

Ποια είναι η εικόνα της Ελλάδας που περνάει μέσα στο έργο του Γιωργή Τσουρή;

Η Ελλάδα στο έργο είναι η Ελλάδα του 2019. Μια χώρα που από τη μια γερνάει, «χάνει» τα παιδιά της, που ηθικά και αξιακά περνάει κρίση. Μια μικρή, διχασμένη χώρα με νέους κυρίως ανθρώπους να αναζητούν την ταυτότητά τους και μια αισιόδοξη προοπτική για εξέλιξη. Η ελπίδα όμως δεν χάνεται ολοκληρωτικά καθώς οι νέοι παλεύουν κυρίως σε ό,τι αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Εχουν μάθει από τα λάθη του παρελθόντος και δεν τα επαναλαμβάνουν. Ή τουλάχιστον τα εντοπίζουν, τα συζητούν, προβληματίζονται.

Πώς θα περιγράφατε τον δικό σας ρόλο και τις ερμηνευτικές απαιτήσεις που έχει;

Η Λίλλυ είναι μια κατεξοχήν τραγική φιγούρα γιατί έχει άγνοια για κρίσιμα ζητήματα, μια παιδική αθωότητα δυσανάλογη με την ηλικία της και ταυτόχρονα ηθικές αξίες που κλονίζονται επαναλαμβανόμενα. Θα τη χαρακτήριζα ρομαντική, αλλά κρύβει μια εσωτερική δύναμη που αναγκάζει τους ονειροπόλους να γειωθούν. Είναι παρατηρητής και δέκτης των γεγονότων, μέχρι από παθητική θέση να αναλάβει ενεργό ρόλο. Αναγκαστικά έτσι φέρει το απρόσμενο, την ανατροπή. Κάνει την υπέρβαση και η προσωπική της κάθαρση τελείται εσωτερικά χωρίς να ξέρουμε αν θα φέρει τη λύση καθολικά ή και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Είναι ίσως ο πιο δύσκολος ρόλος που έχω ερμηνεύσει. Οι εξαιρετικά λεπτές ισορροπίες και αποχρώσεις ενός ρόλου, το είδος του ρεαλισμού, ήταν όλα πρωτόγνωρα για μένα. Ομως οι συνεργάτες μου με βοήθησαν και με ενθάρρυναν. Δουλέψαμε συλλογικά και ακόμα δουλεύουμε. Οταν ξέρεις πως δεν παίζεις μπάλα μόνος, δεν φοβάσαι ούτε τον αντίπαλο ούτε τα αυτογκόλ. Η αληθινή, ευτυχής καλλιτεχνική συνεργασία είναι η μεγαλύτερη ευλογία και εξέλιξη για έναν νέο ηθοποιό. Θέλω να είμαι καλή για μένα αλλά και για εκείνους. Να είμαστε πραγματικά περήφανοι για ό,τι κάναμε. Αυτό δεν το έχω ξανανιώσει σε τέτοιο βαθμό.

Υπάρχει μια ιδέα ή στιγμή που κατά κάποιον τρόπο συμπυκνώνει για εσάς το αίσθημα της παράστασης;

«Την αλήθεια θα πεις, το πιο εύκολο πράγμα».

Ούτε δράμα ούτε κωμωδία, γράφει το πρόγραμμα. Ετσι θα επιλέγατε να δείτε και την κατάσταση στην Ελλάδα την τελευταία οκταετία;

Η ζωή δεν είναι άσπρο – μαύρο. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο τραγικό σύμβολο και ο αποδιοπομπαίος τράγος, είναι και σύμβολο δύναμης και ελπίδας μαζί. Εχει την κρίση, αλλά έχει και τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Εχει ανεργία και φτώχεια, αλλά έχει και ανθρώπους με μεράκι, πείσμα και ιδέες. Γελάμε και κλαίμε, αλλά κυρίως ζούμε, και κάθε έκφανση της ζωής, ανεξαρτήτως χροιάς, μας θυμίζει πως συνεχίζουμε να υπάρχουμε, να αγωνιζόμαστε. Ολα είναι κομμάτι της ζωής και των ανθρώπων.

Ώς ποιο σημείο είναι λυτρωτικό το χιούμορ για την καθημερινότητά μας;

Είναι απαραίτητο γιατί στην πραγματικότητα γελάμε με το οικείο και το γνώριμο, όπως έλεγε ο Αριστοφάνης. Το χιούμορ μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους γιατί ενδόμυχα σημαίνει αποδοχή και αγάπη για τον ίδιο μας τον εαυτό. Γελάμε με αυτό που αναγνωρίζουμε πως είμαστε και με την αδυναμία μας να γίνουμε υπεράνθρωποι. Γελάμε με τη θνησιμότητά μας.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Η παράστασή μας θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος της σεζόν και ταυτόχρονα θα συνεχιστεί και η «Ερωφίλη» του Γεώργιου Χορτάτση, σε σκηνοθεσία Θόδωρου Οικονομίδη, την καλοκαιρινή περίοδο.