Η βία ως προσωπικός πόλεμος

Τίποτε δεν είναι χειρότερο από μια μολότοφ. Αλλά και καμία απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη από αυτή που έδωσε ο Παύλος Πολάκης για την επίθεση με μολότοφ στο σπίτι του. Δεν είναι ότι ο Πολάκης κατασκευάζει έναν φανταστικό εχθρό – ή μάλλον όσους φανταστικούς εχθρούς τον βολεύουν, ένα παρακράτος στο οποίο χωράνε τόσο εκείνοι που υποτίθεται πως ενοχλήθηκαν από την επιτυχία κάποιας πολιτικής συγκέντρωσης που έκανε στα Σφακιά όσο και εκείνοι που φοβούνται τις διώξεις για τη συμμετοχή τους σε σκάνδαλα στην αποκάλυψη των οποίων δηλώνει πως συνέβαλε ο ίδιος. Είναι πως με τους φανταστικούς εχθρούς και τις διακηρύξεις γενναιοφροσύνης, ο Πολάκης νομιμοποιεί το μέσο. Δεν ψαρώνω, σας γλεντάω, λέει. Αυτή είναι η απάντησή μου, ξαναλέει, σε εσάς και το τσογλανάκι που στείλατε να ρίξει μολότοφ στο σπίτι μου στην Αθήνα στις 5.30 το πρωί.

Η δημοκρατία δεν φοβάται. Αλλά καμία δημοκρατία δεν δηλώνει ατρόμητη πριν καταδικάσει τη βία, καμία δεν διανοείται να απαντήσει στη βία με όρους κήρυξης πολέμου. Ο Πολάκης, από αυτή την άποψη, έκανε ένα ποιοτικό άλμα ακόμη και σε σχέση με τον αρχηγό του που χώρισε κάποτε τις μολότοφ σε καλές και κακές, ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται κανείς – εκείνου που τις ρίχνει ή εκείνου που τις τρώει. Το άλμα είναι μεγαλύτερο ακόμη και σε σχέση με ένα κόμμα που μέχρι να υποστεί τη βία ως κυβέρνηση καταδίκαζε τη βία κλείνοντας το μάτι σε αυτούς που την ασκούσαν.

Ο Πολάκης εντάσσει τις μολότοφ στο πολιτικό και προσωπικό του αφήγημα, δείχνει να πιστεύει πως κάποιος μπορεί να κάνει επιθέσεις με μολότοφ επειδή «τον έτσουξαν οι ανακοινώσεις που κάναμε χθες στην Κρήτη για την αντιμετώπιση της θεομηνίας και το ΒΟΑΚ με τον Χρήστο Σπρίτζη». Βρέχει μολότοφ ακόμη και για κάποιο ΒΟΑΚ που κανένας δεν ξέρει τι είναι; Δεν βρέχει στην πραγματικότητα. Βρέχει μόνο στο μυαλό κάποιου που μετατρέπει τη βία σε προσωπικό πόλεμο.