«Οι θεσμοί έχουν αγκαλιάσει τον Τσίπρα τα τελευταία χρόνια»
«Η οικονομική πολιτική {LF}του Μητσοτάκη είναι πειστική» τονίζει στα «ΝΕΑ» ο έμπειρος δημοσιογράφος, που αναλαμβάνει τη διεύθυνση των «Financial Times» στις ΗΠΑ

Ο αρχισυντάκτης των «Financial Times» Πίτερ Σπίγκελ παρακολουθεί ανελλιπώς την Ελλάδα από την αρχή της κρίσης, ενώ η σειρά άρθρων «Πώς διασώθηκε το ευρώ» με την υπογραφή του, είναι από τα πιο πολυδιαβασμένα θέματα στην ιστορία της βρετανικής εφημερίδας. Ο έμπειρος δημοσιογράφος, ο οποίος σε λίγες μέρες αναλαμβάνει τη διεύθυνση των «FT» στις ΗΠΑ, ενημερώθηκε πρόσφατα για τις εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας από τα πάνελ, αλλά και τις συζητήσεις που είχε στο περιθώριο του Φόρουμ των Δελφών. Λίγες μέρες αργότερα η συνομιλία μας ξεκίνησε αναπόφευκτα από τη δημόσια συζήτησή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ποια είναι τα συμπεράσματά σας από τη συζήτηση που είχατε με τον κ. Μητσοτάκη;
Η οικονομική του πολιτική είναι πειστική. Η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη κυρίως μέσω ξένων επενδύσεων και το σχέδιο του Μητσοτάκη περιλαμβάνει μείωση φορολογίας, αναδιάρθρωση της Δημόσιας Διοίκησης. Ομως, πώς θα μειωθεί η φορολογία όταν πρέπει να ικανοποιηθούν οι αδιανόητα υψηλοί στόχοι για πλεονάσματα; Η μείωση της φορολογίας προκαλεί αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας και δίνει κίνητρα για επενδύσεις, αλλά χρειάζεται αρκετό καιρό για να αποδώσει, με κίνδυνο τη μη τήρηση των στόχων για υψηλά πλεονάσματα. Η θέση του κ. Μητσοτάκη είναι ότι θα διαπραγματευτεί νέους, χαμηλότερους στόχους. Θα πρέπει, όμως, να πω ότι έχω δει αρκετές τέτοιες προσπάθειες από τον Βενιζέλο, τον Σαμαρά, τον Τσίπρα, οι οποίες συνετρίβησαν από τους δανειστές. Χαμηλότεροι στόχοι σημαίνει μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους, αλλά η Γερμανία είναι αντίθετη. Αμφιβάλλω αν ο Μητσοτάκης θα τα καταφέρει.
Θεωρείτε ότι οι Ευρωπαίοι επιδεικνύουν ανοχή στον κ. Τσίπρα;
Οι θεσμοί έχουν εναγκαλιστεί τον κ. Τσίπρα τα τελευταία ένα με δύο χρόνια. Στις Βρυξέλλες φαίνεται ότι έχουν ξεχάσει την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησής του, η οποία ήταν η απόλυτη καταστροφή για την Ελλάδα. Ο λόγος είναι ότι θέλουν την Ελλάδα εκτός συζήτησης. Η Μέρκελ αντιμετωπίζει τη μεταναστευτική κρίση και η πολιτική της καριέρα αποδυναμώνεται. Ο Μακρόν έχει εσωτερικά προβλήματα και πτώση της δημοτικότητάς του. Η Ευρώπη βρίσκεται σε δύσκολη φάση. Εχουμε την Ιταλία με τους λαϊκιστές, την Ουγγαρία και την Πολωνία, το Brexit. Οι Ευρωπαίοι λένε, ας αφήσουμε τον Τσίπρα να κάνει το δικό του. Αλλωστε, υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο και σε γενικές γραμμές ακολουθεί τις δεσμεύσεις. Οπότε παραβλέπουν πολλά θέματα, όπως την υπονόμευση θεσμών στην Ελλάδα. Πάντως, αν ο κ. Μητσοτάκης γίνει πρωθυπουργός, η διάθεση των ευρωπαίων κυβερνώντων θα είναι ακόμη πιο θετική. Ανήκει σε μια μεγάλη πολιτική ομάδα, το ΕΛΚ. Η Μέρκελ έδωσε περισσότερα περιθώρια σε πρωθυπουργούς από το ΕΛΚ. Αυτό θα γίνει και με τον Μητσοτάκη. Επίσης οι επιχειρηματίες θα δουν με διαφορετικό μάτι τη χώρα. Αντί για μια σκληροπυρηνική αριστερή κυβέρνηση θα έχουν μια κυβέρνηση φιλική προς τις επιχειρήσεις.
Θεωρείτε, όπως είπε ο κ. Μπαρόζο, ότι οι αγορές προεξοφλούν νίκη Μητσοτάκη;
Συμφωνώ με τον κ. Μπαρόζο. Ο κ. Μητσοτάκης μιλάει για ανάπτυξη και αλλάζει η διάθεση των αγορών. Ομως, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον κ. Τσίπρα ότι έβγαλε τη χώρα από τα προγράμματα και τηρεί τους δημοσιονομικούς στόχους. Εφάρμοσε το πρόγραμμα κάνοντας στροφή 180 μοιρών και έχει επαναφέρει την εμπιστοσύνη στη χώρα ύστερα από έναν καταστροφικό πρώτο χρόνο. Παράλληλα, η καλή πορεία στην οικονομία της ευρωζώνης βοηθά την Ελλάδα. Την ίδια ώρα οι επενδυτές βλέπουν ότι προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις η Νέα Δημοκρατία και προβλέπουν τον ερχομό μιας κυβέρνησης φιλικής προς τις επιχειρήσεις. Οπότε υπάρχει αποκλιμάκωση στα ομόλογα και η Ελλάδα απευθύνεται ευκολότερα στις αγορές. Αλλά δεν είναι μόνο η Ελλάδα που απευθύνεται ευκολότερα στις αγορές. Ακόμη και χώρες με μεγαλύτερους κινδύνους στη Μέση ανατολή, την Αφρική, βγαίνουν στις αγορές, καθώς λόγω του QE, οι επενδυτές στρέφονται σε αγορές ομολόγων για να κερδίσουν.
Πώς βλέπετε τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα;
Θεωρώ πειστική την άποψη ότι ο κ. Τσίπρας ενδέχεται να προκηρύξει εθνικές εκλογές τον Μάιο. Διότι θα έχει δύσκολες αναμετρήσεις τον Μάιο, τις ευρωπαϊκές και τοπικές εκλογές, και αναμένεται ότι θα χάσει και στις δύο, και κυρίως τον Δήμο της Αθήνας. Οπότε γιατί να περιμένει να χάσει και τρίτη φορά το φθινόπωρο, διακινδυνεύοντας αντιδράσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ με αρκετούς να θέλουν νέο αρχηγό. Αν, όμως, προκηρύξει και εθνικές εκλογές το Μάιο, τότε θα καταγράψει μία μεγάλη τριπλή ήττα, αλλά θα είναι μεγαλύτερες οι πιθανότητες να παραμείνει επικεφαλής στο κόμμα του και ο επόμενος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από την πλευρά του κ. Μητσοτάκη το μεγαλύτερο ρίσκο είναι τι θα ψηφίσουν οι κεντροαριστεροί και κεντρώοι. Θα επιλέξουν τη Νέα Δημοκρατία ή θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ ή Ποτάμι. Μπορεί να επιλέξουν να μη στραφούν προς τον κ. Μητσοτάκη, βλέποντας ότι στο Μακεδονικό αναγκάστηκε να ακολουθήσει τη δεξιά γραμμή του κόμματός του. Παρότι ο ίδιος είναι μετριοπαθής με νεοφιλελεύθερη στάση, στην παράταξή του υπάρχει ένα επικίνδυνα δεξιό κομμάτι. Δεν βλέπω ξαφνικά μια ισχυρή στήριξη υπέρ του Τσίπρα, αλλά ο Μητσοτάκης χρειάζεται κεντροαριστερούς και κεντρώους για να διασφαλίσει πλειοψηφία. Αλλά και μετά τις εκλογές, αν κερδίσει, ο κ. Μητσοτάκης θα αντιμετωπίσει προβλήματα με το εθνικιστικό κομμάτι του κόμματός του. Μάλιστα, θα χρειαστεί να προωθήσει μεταρρυθμίσεις γρήγορα, διότι ενδέχεται να μην μπορέσει αργότερα να κρατήσει τους εθνικιστές σε ήρεμα νερά. Μία ακόμη πρόκληση για τον Μητσοτάκη θα είναι ότι θα βρεθεί στην εξουσία με την ευρωζώνη σε χειρότερη φάση. Ο Τσίπρας επωφελήθηκε από την ανάπτυξη μετά την κρίση, όμως, σήμερα υπάρχουν κίνδυνοι στον ορίζοντα. Το περιβάλλον δεν θα είναι ευνοϊκό.
Αν γράφατε σήμερα ένα κείμενο για την Ελλάδα, ποιο θέμα θα επιλέγατε;
Εχω μιλήσει πολλές φορές για το ζήτημα της ελάφρυνσης του χρέους. Θεωρώ απαράδεκτο το πώς οι Ευρωπαίοι χειρίστηκαν την Ελλάδα. Η χώρα έχει υψηλό χρέος, που δεν θα αποπληρωθεί ποτέ, συνθλίβει τις αναπτυξιακές πολιτικές και τα πλεονάσματα είναι αδιανόητα υψηλά. Οταν οι ιστορικοί εξετάσουν την περίοδο αυτή, η Γερμανία θα πρέπει να δώσει αρκετές εξηγήσεις γιατί δεν έγινε σημαντική ελάφρυνση χρέους, κάτι που η Ευρώπη υποσχέθηκε. Η Ελλάδα κατηγορεί σε αυτό το ΔΝΤ, αλλά το Ταμείο ήταν υπέρ μιας σημαντικής αναδιάρθρωσης.












