Για ποια Αριστερά

Ψάχνεις να βρεις να κάνεις κάτι δημιουργικό. Να μην εγκαταλείψεις αυτόν τον αέναο αγώνα κάθε ανθρώπου από τη στιγμή που γεννιέται κι αρχίζει να καταλαβαίνει. Μέσα σε διαφορετικό περιβάλλον, σε διαφορετικές συνθήκες, όπως ο Θεός το ορίζει. Και πόσο άδικα τα ορίζει εκ πρώτης όψεως. Γιατί τη δεύτερη όψη δεν γνωρίζουμε και θα μείνουμε με την απορία. Πόσες γενιές χαμένες σε πολέμους χωρίς ουσιαστικό νόημα, πόσες ελπίδες γεννήθηκαν με πλάνες ιδεολογίες για ανθρωπιστικά ιδεώδη που ξέφτισαν με τον ερχομό στην εξουσία.

Δεκάδες χιλιάδες οι δικοί μας νεκροί, ο ανθός μας, που πίστεψαν στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην ελευθερία, στην ισότητα, στις ίσες ευκαιρίες στον λαό, στη δικαιοσύνη, στη συναδελφοσύνη, στην Ελλάδα και πολέμησαν γι’ αυτήν, για τα ιδανικά και με μεγάλη ευχαρίστηση θυσιάστηκαν.

Πόσος κόσμος, πόση θλίψη, πόση συντριβή από τη συνεχή αποκάλυψη της αλήθειας, που όσο περνούσε ο χρόνος τόσο πιο πολύ έκαιγε – τσουρούφλιζε. Και πώς να γιάνεις τις εσωτερικές πληγές που δύσκολα επουλώνονται.

Κι αυτή η άγρια εκμετάλλευση του Εμφυλίου που εξακολουθεί να γίνεται από τους κυβερνώντες, σπέρνοντας διχόνοια στον λαό και συντηρώντας μια κατάσταση για ψηφοθηρικούς καθαρά λόγους. Αντί να προσφέρουν όλες τις συνθήκες για να βιώσει η κοινωνία μια ειρηνική συνύπαρξη, καταφεύγουν σε πολεμική ατμόσφαιρα τεχνηέντως.

Δημιουργούν έναν άλλο εμφύλιο χαμηλής έντασης, πολύ πιο επικίνδυνο. Μάστορες στην ίντριγκα και την αποδόμηση θεσμών και αξιών. Δεν ορρωδούν προ ουδενός για την εξουσία και χάριν αυτής διορίζουν χιλιάδες στο αχανές Δημόσιο.

Νέα επαγγέλματα, νέες απασχολήσεις, νέες συμβάσεις, νέοι νόμοι, νέες τροπολογίες για τακτοποίηση στο Δημόσιο.

Πλημμύρες με 20 νεκρούς σε υποβαθμισμένες περιοχές, πυρκαγιές στο Μάτι με 100 νεκρούς και όμως «ουδείς πταίει». Η μπάλα στην εξέδρα για μια ακόμη φορά, δηλαδή στον εισαγγελέα, ο οποίος θα πρέπει να ψάξει τι;

Τα δήθεν αντιπλημμυρικά έργα, αν τα υλικά των κατασκευαστών των δρόμων έχουν ή όχι κατάλληλα υλικά, αν τηρούνται οι προδιαγραφές για την πυροπροστασία, αν προστατεύονται οι Νatura περιοχές. Μα όλα εξαγοράζονται για λίγα ευρώ. Πόσες φορές οι άθλιοι δεν έδωσαν κίνητρα να χτίζουν στα ρέματα, στα δάση, στους αιγιαλούς και στις παραλίες.

Κράτος δολοφόνος μέχρι να έρθουν οι επόμενοι νεκροί, που πιθανόν θα ‘ναι περισσότεροι. Και τότε ξανά θ’ αρχίσει αυτός ο άνισος, λαϊκίστικος αγώνας να αποδοθούν ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Αρκούμενος ο κ. Τσίπρας να σκορπά χαμόγελα, να παίρνει βραβεία για την εγκληματική Συμφωνία των Πρεσπών εις βάρος της χώρας. Είναι οι χιλιάδες «χρήσιμοι ανόητοι» που μέσα από μια λαίλαπα λαϊκισμού, ξεπεσμού και ξετσιπωσιάς πήραν τα συνθήματα, τα ιδανικά όλων όσων θυσιάστηκαν και τα περιφέρουν μετατρέποντάς τα σε σκύβαλα, χωρίς φιλότιμο, χωρίς τσίπα, χωρίς ιερό και όσιο για όσους θυσιάστηκαν αλλά δεν εξαγοράστηκαν. Γιατί οι ιδέες παραμένουν ανεξίτηλες, δημιουργούν αποτύπωμα, οδηγούν σε καλύτερο και τιμιότερο μέλλον.

Υπάρχει η Αριστερά της αρπαχτής, η τυχοδιωκτική Αριστερά, η Αριστερά του μηδέν. Συμπεριφέρονται ως κατακτητές, εκδικούνται και ειδικά ποιους άραγε; Την Ελλάδα που τους έβγαλε από τη μιζέρια και τους έδωσε λόγο ύπαρξης.

Υπάρχει όμως κι αυτή του μόχθου, της μη ευτελούς συναλλαγής, της αξιοπρέπειας. Οση έχει απομείνει για να κάνει τη διαφορά.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ