Δωρεάν

Θυμάμαι πριν από μερικές εβδομάδες κάτι επιτήδειους που ρωτούσαν υποκριτικά γιατί δεν μιλάει ο Σημίτης για τις Πρέσπες. Τι ήταν να το ζητήσουν; Μίλησε. Τα είπε κατάμουτρα. Και μάλιστα από τη Θεσσαλονικη.

Μεταξύ μας, φυσικά, ο άνθρωπος είπε το αυτονόητο που όλοι περιμέναμε να ακούσουμε από το στόμα του.

Οτι ασφαλώς έπρεπε να δοθεί λύση στο Σκοπιανό, αλλά ότι η λύση που δόθηκε ήταν λάθος. «Μη ικανοποιητική» σε σημιτική διάλεκτο.

Εξήγησε δηλαδή στους (κουτούς ή πονηρούς) «Πρεσπαδόρους» πως το δίλημμα δεν ήταν «λύση ή μη λύση». Αλλά «ναι ή όχι σε μια κακή λύση».

Οι πονηροί το ήξεραν. Και απλώς έκαναν τις Πρέσπες γέφυρα για να σουλατσάρουν από τη λίστα του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ.

Οι κουτοί θα έχουν όλον τον χρόνο να το ξανασκεφτούν. Ούτως ή άλλως, όποιος νομίζει οτι οι Πρέσπες κλείνουν κάπου εδώ είναι βαθιά γελασμένος.

Θα ταλαιπωρήσουν για πολύ ακόμη και την εθνική συνείδηση και το εθνικό υποσυνείδητο. Θα αποτελέσουν ένα βαθύ ρήγμα για αρκετό καιρό.

Και φυσικά οι υποστηρικτές της Συμφωνίας θα σηκώσουν το βάρος της.

Για μερικούς ίσως αποδειχθεί ασήκωτο. Για άλλους απλώς επικερδές.

Ηδη χθες ο Δανέλλης και η Κουντουρά πέρασαν στο ταμείο.

Για την υποστήριξή τους στην κυβέρνηση και στις Πρέσπες η πρώτη ανταμείφθηκε με υπουργείο και θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο δεύτερος με θέση στο ίδιο ευρωψηφοδέλτιο.

Το μπόνους στο νταραβέρι ήταν μια ειδική νομοθετική ρυθμιση που επιτρέπει και στους δυο να παραμείνουν βουλευτές όσο ή αν δεν εκλεγούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Αν αυτό δεν λέγεται πολιτική συναλλαγή, τότε τι λέγεται πολιτική συναλλαγή; Μόνο τα μετρητά σε φακελάκι;

Προφανώς η Κουντουρά και ο Δανέλλης δεν είναι οι μόνοι που έβγαλαν το κατιτί τους από την «επιχείρηση Πρέσπες». Θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Θα αποκαλυφθούν κι άλλα.

Και γι’ αυτό όταν ακούω να επικαλούνται κάποιοι «τις απόψεις» του ενός ή του άλλου, προκειμένου να δικαιολογήσουν πράξεις κι επιλογές, συνηθίζω να ρωτάω: είναι δωρεάν ή με αντάλλαγμα;

Διότι εκείνο που επικυρώνει την αξία και την ευγένεια των απόψεων είναι η ανιδιοτέλειά τους.

Ο Δανέλλης, η Κουντουρά και ο Θεοχαρόπουλος δηλαδή μπορούν να ψηφίζουν ό,τι θέλουν. Ο Ραγκούσης και ο Μπίστης δικαιούνται να βρίζουν τη Φώφη ή τον Μητσοτάκη όσο γουστάρουν. Και κάθε καθηγητής είναι ελεύθερος να λατρεύει τις Πρέσπες, τον Τσίπρα ή και τα δύο.

Αλλά υπό μια προϋπόθεση. Οτι το πράττουν αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς και τζάμπα.

Διαφορετικά χάρες δεν κάνουμε, μετρητά δεν παίρνουμε και πιστωτικές κάρτες δεν γίνονται δεκτές.