Δύο δεκαετίες μετά

Το σχετικό ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε μετά φωτογραφιών στις εφημερίδες της 18ης Μαρτίου του 2000, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. Και το ανέβασε προχθές στον τοίχο του ένας από εκείνους που είχαν λάβει μέρος στη συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Νίκος Διακουλάκης. Ηταν μια άλλη «γέφυρα». Από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση Σημίτη. Από την άλλη, η Πρωτοβουλία πολιτών της ανανεωτικής και δημοκρατικής Αριστεράς και της Οικολογίας (ήταν της μόδας τότε οι πολλές γενικές). Υπήρχε φυσικά κι ένα μανιφέστο, όπου τονιζόταν ότι ο εκσυγχρονισμός αποτελεί τη μόνη επιλογή. Και ότι του εγχειρήματος αυτού δεν μπορούν να ηγηθούν ούτε οι συντηρητικές δυνάμεις ούτε μια Αριστερά που μένει προσκολλημένη στο παρελθόν.

Από την επιτροπή της πρωτοβουλίας που συνάντησε τον τότε πρωθυπουργό, και έβαλε το λιθαράκι της στη νίκη του με 43,79%, τρεις δεν υπάρχουν πια (Σταύρος Ιωαννίδης, Νικήτας Λιοναράκης, Σταύρος Τσακυράκης). Μερικοί είναι στον ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι πρόσκεινται σ’ αυτόν, κάποιοι στήνουν γέφυρες, κάποιοι άλλοι τις γκρεμίζουν. Στους τελευταίους ανήκει και ο Κώστας Σημίτης, για τον οποίο ο διάλογος με τη σημερινή κυβέρνηση είναι αδύνατος.

Τι περίεργο! Την ημέρα που αποδέχθηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της, η Μόσχα, διαχώρισε δημοσίως τη θέση του ένας πολιτικός που κανονικά θα έπρεπε να την υποστηρίξει. Στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη, ο πρώην πρωθυπουργός δεν πρόφερε καν τις λέξεις Βόρεια Μακεδονία! Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν μπήκε στην ουσία του θέματος. Περιορίστηκε να καταδικάσει τους χειρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα του έτσι κι αλλιώς ήταν άλλο. Ηθελε να επισημάνει ότι ένα κόμμα που δεν σέβεται όλους τους πολίτες, που συγκαλύπτει την πραγματικότητα και που αντί να κάνει μεταρρυθμίσεις επιδίδεται σε παροχές δεν είναι ούτε αξιόπιστο ούτε προοδευτικό.

Με άλλα λόγια, το «μεγάλο, σύγχρονο κόμμα της ευρωπαϊκής, δημοκρατικής, σοσιαλιστικής Αριστεράς» στο οποίο αναφέρονταν το 2000 οι πολίτες της πρωτοβουλίας με τις πολλές γενικές δεν μπορεί, κατά τον Σημίτη, να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που προέχει τώρα είναι να δυναμώσει ο «αυθεντικός» πόλος της Κεντροαριστεράς, το ΚΙΝΑΛ, ώστε να έχει εκείνο την πρωτοβουλία, όπως συμβαίνει στην Ισπανία και την Πορτογαλία.

Διαφωνεί βέβαια ο Τσακαλώτος, που ανήρτησε στο Twitter ένα αρκούντως ασύντακτο σχόλιο – αλλά πάλι τα ελληνικά του υπουργού Οικονομικών δεν ήταν ποτέ σπουδαία. Συνέκρινε τον Σημίτη με τον Μπλερ, λες και πρόφερε τη χειρότερη βρισιά. Τον κατηγόρησε ότι δεν διδάχθηκε τίποτα από την κρίση, λες και δεν είναι ο ίδιος εξέχον στέλεχος του κόμματος της κωλοτούμπας. Πώς και δεν τον χαρακτήρισε κύριο υπεύθυνο για τη χρεοκοπία της χώρας;

Ο Σημίτης έχει ακόμα πολλά να πει, κριτικά και αυτοκριτικά. Και πάντα θα ταράζει τα νερά και θα ενοχλεί επειδή δεν υπηρετεί κάποια σκοπιμότητα ή κάποιο συμφέρον. Αλλά μόνο τη συνείδησή του.