…μας τρώει η αρκούδα

Ήταν πάλι κλειστό χθες το κέντρο της Αθήνας και έτσι έπρεπε: η μέλλουσα πολιτική ηγεσία του τόπου έπαιρνε μαθήματα στο μεγαλύτερο σχολείο της ζωής – όχι στο πεζοδρόμιο, στους δρόμους που τους είχαν καταλάβει μερικές εκατοντάδες αγωνιστές μαθητές, δηλαδή μέλλοντες βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, δήμαρχοι, ευρωβουλευτές. Επεσαν και οι σχετικές προπαιδευτικές μολότοφ αλλά ευτυχώς θύματα δεν είχαμε, οπότε δεν θα αναγκαστεί να «απολογηθεί» πάλι ο κ. Κυρίτσης – από τότε που μάθαμε αγγλικά, ξεχάσαμε να ζητάμε συγγνώμη. Αν και κάποιοι/ες, όπως η κ. Λοΐζου, υποστηρίζουν ότι όταν χρειάζεται ζητάνε συγγνώμη- πρωτίστως από τους εαυτούς τους, για τα λάθη τους: δεν φαντάζονταν το 2015, όταν υπερασπίζονταν τους δολοφόνους της 17Ν, ότι κάποια ημέρα θα ήσαν υποψήφιοι ευρωβουλευτές σε κόμμα που πρέπει να αποδείξει ότι είναι κεντροαριστερό και όφειλαν να χαλιναγωγούν τα πάθη τους.

Μερικές εκατοντάδες μέλλοντες ηγέτες λοιπόν διδάσκονταν πολιτική εις βάρος εκατοντάδων χιλιάδων κοινών θνητών που υποχρεώνονταν να κατεβούν από τα λεωφορεία – τρόλεϊ και να συνεχίσουν με τα πόδια προς τον τόπο του μεροκάματου, της χρείας ή της σχόλης. Εκεί, γύρω από τη Βουλή πρέπει να δίνονται τα μαθήματα και ας έχει μεταφερθεί στο Μαρούσι το υπουργείο Παιδείας εναντίον του οποίου διαδήλωναν οι μαθητές: κινητοποίηση που δεν δείχνει την ανωτερότητα και τη δύναμη των οργανωτών της πάνω στις μάζες, δεν έχει ούτε νόημα ούτε γούστο – ούτε εμπεδώνει σωστά στη συνείδηση του πολιτικού τη σχέση του με τον απλό πολίτη.

Τουλάχιστον να διαδήλωναν οι έφηβοι στοιχημένοι και ζυγισμένοι τραγουδώντας το «Μακεδονία ξακουστή», να ευφραινόταν η ψυχή του λαλίστατου και μάλλον για πολιτική σταδιοδρομία ενδιαφερομένου στρατηγού κ. Κωσταράκου… Διότι ουδέν μεμπτόν υπάρχει στο εμβατήριο – ούτε καν ότι οι «Βούλγαροι» στους οποίους αναφέρεται ήσαν στη μετεμφυλιακή πραγματικότητα οι «εαμοβούλγαροι» κομμουνιστές που ήθελαν να παραδοθεί η «Μακεδονία μας» στους επιγόνους του Δημητρώφ: τι κακό έχουν οι εμφύλιοι όταν νικά η δική μας πλευρά; Τι κακό έχουν οι μολότοφ όταν τις ρίχνεις εσύ; Τι κακό υπάρχει με τη 17Ν όταν δολοφονεί αντιπάλους; Αυτά είναι η αλφαβήτα της πολιτικής.

Οι πλούσιοι τουλάχιστον δεν μας προκαλούν – πάνε στα κλαμπ τους, στα θέρετρά τους, στα πολυτελή ξενοδοχεία τους. Θέλουν να είναι μεταξύ τους, να επιδεικνύουν ο ένας στον άλλον τον πλούτο του, χωρίς να τους βλέπουμε. Οι πολιτικοί μας όμως πρέπει να επιδεικνύουν την εξουσία τους: τρώνε και πίνουν στο Μαξίμου ή διαδηλώνουν στο Σύνταγμα και εμάς μας τρώνε η αρκούδα και ο ποδαρόδρομος.