Η Ελλάδα της ανθρωπιάς

Πριν από λίγες ημέρες επαγγελματικοί λόγοι με έφεραν στο Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Θεσσαλονίκης. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου για ενδεχομένως πολύ δυσάρεστες καταστάσεις. Στις λίγες γραμμές που ακολουθούν θα προσπαθήσω να καταγράψω τις εντυπώσεις μου από αυτή τη νευραλγική υπηρεσία ασύλου, όχι στο πλαίσιο μιας πολιτικής παρέμβασής μου, αλλά για να μοιραστώ με τους αναγνώστες τα ισχυρά συναισθήματα που ένιωσα.

Πλησιάζοντας στην οδό Πόντου 5 δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Η πρώτη εικόνα που είδα στο εξωτερικό του χώρου ήταν πολλές δεκάδες αλλοδαπών που περίμεναν υπομονετικά, χωρίς όμως αταξία και εκνευρισμούς, να εξυπηρετηθούν από το προσωπικό της υπηρεσίας. Οι εκπλήξεις όμως άρχισαν να ξεπροβάλλουν η μία μετά την άλλη όταν οι συνεργάτες μου και εγώ γίναμε δεκτοί στον εσωτερικό περίβολο. Καταρχήν επικρατούσε απόλυτη καθαριότητα. Οι οικίσκοι αν και πρόχειρης προκατασκευής ήταν λειτουργικοί, τακτοποιημένοι και πεντακάθαροι. Ιδιαιτέρως οι χώροι υγιεινής.

Το ανθρώπινο δυναμικό όμως της υπηρεσίας ήταν εκείνο που μου δημιούργησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Με επαγγελματική επάρκεια, αλλά συγχρόνως με καλοσύνη και ανθρωπισμό προσπαθούσε να εντάξει καθεμία από τις πάντοτε δύσκολες και ενίοτε τραγικές ανθρώπινες περιπτώσεις στις διαδικασίες που έχουν θεσπιστεί νομικά από τη χώρα μας, αλλά και από τις διεθνείς συνθήκες περί προσφύγων. Στο πλαίσιο των επαγγελματικών μου υποχρεώσεων παρέμεινα για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου και όσο περνούσε η ώρα τόσο μεγάλωνε η εκτίμηση και ο θαυμασμός μου για τα μέλη και τα στελέχη αυτής της υπηρεσίας, που εξεπλήρωνε επαρκώς και ευόρκως τα υπηρεσιακά του καθήκοντα, αλλά και συγχρόνως χάριζε απλόχερα καλοσύνη και αλληλεγγύη σε χειμαζόμενες και αναξιοπαθούσες ανθρώπινες υπάρξεις και αποδείκνυε έμπρακτα ότι η χώρα μας και ο λαός της παραμένουν φορείς αξεπέραστων αξιών. Εκεί, στην οδό Πόντου διαπίστωσα με τιμή και συγκίνηση ότι μπορεί η Ελλάδα ιδιαιτέρως στην παρούσα συγκυρία να στερείται δαψιλών υλικών και τεχνικών μέσων, αλλά χάρη στους ανθρώπους της διαθέτει ανεξάντλητα αποθέματα φιλοξενίας, ανθρωπιάς και αλτρουισμού.

Μια πολιτική παρατήρηση τώρα που ολοκληρώνω το κείμενό μου είναι απαραίτητη. Η ποιότητα των ανθρώπων που προανέφερα έχει όριο την ποσότητα των μεταναστών-προσφύγων που ζητούν άσυλο. Η ευαισθησία των Ελλήνων/Ελληνίδων για να πιάνει τόπο, προϋποθέτει τον έλεγχο των συνόρων μας.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι βουλευτής Β’ Αθηνών, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης