Η αίθουσα δεν διατίθεται

«Ολοι για τη μάχη απέναντι στη λιτότητα» δεν είναι ακριβώς η κατάλληλη λεζάντα για τη φωτογραφία μιας παρέας που ετοιμάζεται για ένα καλό τσιμπούσι σε ένα περιποιημένο τραπέζι. Αλλά και το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι και ο πλέον κατάλληλος χώρος για να φιλοξενήσει ένα τραπέζι στο οποίο οι συνδαιτυμόνες είναι οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές ενός κόμματος. Ο Αλέξης Τσίπρας τα έκανε και τα δύο. Πρώτα μετέτρεψε το πρωθυπουργικό γραφείο σε χώρο κομματικής συνεστίασης. Κι έπειτα υποστήριξε μέσω του επίσημου λογαριασμού του στο Twitter ότι τη μάχη απέναντι στη λιτότητα μπορεί να τη δώσει κανείς τρωγοπίνοντας. Και επειδή φαίνεται πως τη λιτότητα μπορεί κανείς σε ένα τραπέζι να την κάνει μια χαψιά μαζί με τις γαρίδες, στη λεζάντα του γεύματος προστέθηκαν ακόμη η μάχη απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό και την Ακροδεξιά.

Ποτέ στην πολιτική ιστορία το πιρούνι δεν είχε ανυψωθεί σε τόσο φονικό όπλο – πόσω μάλλον το κουτάλι. Αν όμως η λεζάντα στη φωτογραφία είναι αυτοτρολάρισμα, ένα είδος αυτοακύρωσης του πρωθυπουργικού καλέσματος σε έναν «καλό αγώνα», η πρόσκληση για γεύμα στο Μαξίμου είναι θεσμικό ατόπημα. Η αίθουσα, κανονικά, δεν διατίθεται. Δεν διατίθεται ως χώρος κομματικών συνεστιάσεων ούτε στη χειμερινή αλλά ούτε και στην πιο καλοκαιρινή της εκδοχή. Κοινώς δεν διατίθεται ούτε η βεράντα. Ο λόγος δεν είναι μόνο αισθητικής φύσης – δεν είναι ας πούμε σαν το πρωθυπουργικό αεροσκάφος όπου η μάχη κατά της λιτότητας, του νεοφιλελευθερισμού και της Ακροδεξιάς, με αυτή τη σειρά, δίνεται με ένα ανανεωμένο μενού που παραπέμπει σε γαλλικό εστιατόριο πολυτελείας. Το πρόβλημα είναι στην οπωσδήποτε κομματική και κάπως ιδιωτική χρήση του Μεγάρου Μαξίμου. Ακόμη χειρότερα, η οπωσδήποτε κομματική και κάπως ιδιωτική χρήση ενός χώρου ο οποίος προορίζεται για να ασκεί ένας πρωθυπουργός τα πρωθυπουργικά καθήκοντα και μόνο, δεν κάνει τη χρήση μόνο ελαφρώς αντιθεσμική. Την κάνει και βαρέως καθεστωτική. Το κόμμα και ο αρχηγός του είναι το κράτος. Και σε ένα τέτοιο κράτος τα κυβερνητικά κτίρια μπορούν να μετατραπούν ακόμη και σε κομματικές ταβέρνες.

Γεύση καθεστωτισμού

Δεν είναι η πρώτη φορά που η συριζαϊκή Αριστερά αφήνει μια γεύση καθεστωτισμού. Είναι όμως η πρώτη φορά που η γεύση του καθεστωτισμού έχει και σως μπάρμπεκιου. Και είναι και η πρώτη φορά που αυτό το υβρίδιο κυβερνητικής και κομματικής εξουσίας επιδεικνύει την τρυφηλή του πλευρά, είναι η πρώτη φορά που ο κομματικός καθεστωτισμός συστήνεται ως επικούρεια απόλαυση. Δεν είναι δηλαδή μόνο ότι καλός αγώνας περνάει από το στομάχι. Είναι και ότι ασκώντας τη γαστριμαργική τέρψη του ίδιου και των κομματικών του συνδαιτυμόνων στο πρωθυπουργικό γραφείο αλλά εκτός πρωθυπουργικού πλαισίου, ο Πρωθυπουργός δίνει την εντύπωση πως έχει ταυτίσει το πρόσωπό του με τον θεσμό που εκπροσωπεί. Ακόμη όμως και σε συνθήκες ολιγαρκούς αφθονίας, ταυτίσεις του είδους είναι πάντα επικίνδυνες. Εύκολα μπορούν να παρασύρουν κάποιον. Και να γράψει ας πούμε στο Twitter πως οι συριζαίοι ευρωβουλευτές θα δώσουν τη μάχη κατά της λιτότητας με μύδια στην Γκραν Πλας και λαχανάκια Βρυξελλών.

Η ΣΕΛΦΙ

Ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες της κομματικής ταβέρνας ήταν και η Μυρσίνη Λοΐζου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε καμία δήλωση στήριξης στην υποψήφια ευρωβουλευτή που απέδωσε τα σχόλιά της υπέρ της τρομοκρατίας και κατά των θυμάτων της 17 Νοέμβρη σε γλωσσικά ατοπήματα. Μια σέλφι (φωτογραφία) στο Twitter όμως είναι όσο χίλιες λέξεις. Και κάπως έτσι, στο θεσμικό ατόπημα του Πρωθυπουργού έγιναν μια χαψιά και τα γλωσσικά ατοπήματα της Λοΐζου. Κι ας μην καταπίνονται εύκολα. Κι ας μη χωνεύονται με τίποτε.