Συμβολισμοί

Ο Δρομέας συμβόλιζε, λένε, τον εκσυγχρονισμό της πρωτεύουσας. Κι η Μυρσίνη Ζορμπά; Τις – για να το πούμε με ένα κλισέ της περιόδου – γέφυρες που προσπαθεί να χτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ με τη λεγόμενη εποχή Σημίτη. Δεν είναι η μόνη. Η λίστα των «σημιτικών» που ήρθαν κοντά με τον ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει κι άλλους. Αντώνης Λιάκος, κάποτε πρόεδρος του ΟΠΕΚ, του ομίλου προβληματισμού του πρώην πρωθυπουργού, βρέθηκε πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία επί υπουργίας Φίλη. Νίκος Μουζέλης, που καιρό τώρα αρθρογραφεί αιτούμενος τη στροφή της Κεντροαριστεράς προς την Κουμουνδούρου. Κωνσταντίνος Τσουκαλάς – από τους πρώτους που βρήκαν μια θέση στην πρώτη φορά Αριστερά ως επικεφαλής του συριζαϊκού επικρατείας τον Ιανουάριο του 2015. Νίκος Μπίστης, και πάει λέγοντας. «Ολοι αυτοί ανήκαν στον προσωπικό κύκλο του Κώστα Σημίτη» επισημαίνει παλιό πράσινο στέλεχος. «Δεν ήθελαν να έχουν καμιά σχέση με το κόμμα. Δεν έγιναν ποτέ ΠΑΣΟΚ». Για να τους περιγράψει πολιτικά χρησιμοποιεί έναν διαδεδομένο όρο των αρχών των 2000’s: «Είναι» λέει κάπως επιτιμητικά «Αριστερά των σαλονιών».

Παραδοχή
Η συγκεκριμένη πηγή, αλλά και πολλοί από το κόμμα εξηγούν το παράδοξο της μεταπήδησης από το εκσυγχρονιστικό μπλοκ στον ΣΥΡΙΖΑ αποδίδοντας σε όλους κίνητρα προσωπικά. Υπογραμμίζουν, ωστόσο, πως κατά την εκτίμησή τους «άπαντες αντιλαμβάνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τούς εκμεταλλεύεται πολιτικά». Παρεμπιπτόντως, οι άσπονδοι φίλοι των προαναφερθέντων διακινδυνεύουν και μια πρόβλεψη: Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέψει στα αντιπολιτευτικά έδρανα «οι άνθρωποι αυτοί θα περισσεύουν». Βέβαια, η κυβερνώσα Αριστερά δεν είναι η μόνη που – όπως το θέτει κι ένας πρώην υπουργός της περιόδου Σημίτη – «βρίζει την περίοδο, γυρίζει όμως γύρω γύρω από αυτήν». Το ίδιο κάνει κι η ΝΔ. Απλά η αξιωματική αντιπολίτευση δεν ψάχνει να προσεταιριστεί θεωρητικούς του σημιτισμού, θέλει ανθρώπους που έχουν εμπειρία από τη διαχείριση της εξουσίας. Οπως και να ’χει αμφότεροι οι εκπρόσωποι του νέου δικομματισμού χρησιμοποιώντας πρόσωπα που με κάποιον τρόπο σχετίζονταν με τον Κώστα Σημίτη – προσωπικά ή πολιτικά – παραδέχονται εμμέσως ότι τα χρόνια της διακυβέρνησής του ήταν μια καλή εποχή για τη χώρα.