Ονόματα

Το δίλημμα ΠΑΣΟΚ ή ΚΙΝΑΛ απαντήθηκε από τη Φώφη Γεννηματά και η απάντηση ήταν ΚΙΝΑΛ. Η σχετική κουβέντα γινόταν όλο αυτόν τον καιρό μετά την αποχώρηση Σταύρου Θεοδωράκη και Θανάση Θεοχαρόπουλου από το εγχείρημα του νέου κεντροαριστερού φορέα. Δημοσίως την ξεκίνησε ο Νίκος Παπανδρέου παραδεχόμενος τη διαρκή του παρόρμηση να αποκαλεί το κόμμα του ΠΑΣΟΚ και την πρόθεσή του να προτείνει να επιστρέψει ο πράσινος ήλιος. Μετά ήρθαν η Εύα Καϊλή κι ο Ανδρέας Λοβέρδος. Οι κονεσέρ των διαδικαστικών επιμένουν, πάντως, ότι στο επερχόμενο συνέδριο του ΚΙΝΑΛ – που ο ΝΑΠ, π.χ., θέλει να θέσει το θέμα της παλινόρθωσης του ιστορικού λογότυπου – δύσκολα θα ικανοποιηθούν όσοι θέλουν να ξαναγίνουν ΠΑΣΟΚ, μιας και το σώμα των συνέδρων δεν θα είναι αμιγώς πράσινο. Λογικό. Οι παροικούντες την Κεντροαριστερά, άλλωστε, επισημαίνουν πως στην προσπάθεια του Κινήματος παραμένουν «το μισό Ποτάμι και η μισή ΔΗΜΑΡ». Και παρότι μειοψηφία αυτά τα στελέχη είναι για συμβολικούς λόγους εξαιρετικά χρήσιμα. Ποια ήταν, όμως, τα επιχειρήματα της μιας και της άλλης πλευράς;

Επιχειρήματα

Οσοι εισηγήθηκαν το όνομα ΚΙΝΑΛ στη Γεννηματά διατείνονταν πως δεν μπορούν να επιστρέψουν στο πασοκικό τους παρελθόν επειδή έτσι η ίδια η αρχηγός θα ακύρωνε την προσπάθεια διεύρυνσης που – όπως επαναλαμβάνει συχνά – ξεκίνησε από το 2016. Η επιλογή του ονόματος ΠΑΣΟΚ, σημειολογικά μιλώντας, θα ήταν «η αρχή του τέλους της διεύρυνσης, θα υπονοούσε πως μικραίνει ο χώρος του Κέντρου στον οποίο απευθυνόμαστε», λέει έμπειρο στέλεχος, προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ. Οι πασοκολάτρες, πάλι, υποστήριζαν πως μια τέτοια απόφαση όχι μόνο θα ικανοποιούσε ένα πάγιο αίτημα της βάσης, αλλά ταυτόχρονα θα βοηθούσε τις εκλογικές τους επιδόσεις, αφού το brand παραμένει ισχυρό. Εξάλλου, «πλέον – μετά και την εμπειρία της συριζαϊκής διακυβέρνησης – έχει γίνει κατανοητό ότι οι αποφάσεις που πήραν τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου, όσο και ο Βαγγέλης Βενιζέλος δικαιώθηκαν. Ηταν σωστές για τη χώρα, παρά το πολιτικό κόστος για το κόμμα». Οι κακές γλώσσες, αριστερά και δεξιά του ΚΙΝΑΛ, βέβαια, λένε πως στη λύση του σχεδόν υπαρξιακού κεντροαριστερού διλήμματος βάρυναν και οικονομικοί λόγοι.