Μπούλμαν ήταν και πάει

«Οι Σοσιαλδημοκράτες κατεβαίνουν με ένα δίδυμο στις ευρωεκλογές. Την υπουργό Δικαιοσύνης Καταρίνα Μπάρλεϊ και έναν κύριο ονόματι Ούντο Μπούλμαν». Είναι η αρχή σε ρεπορτάζ της «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» με ημερομηνία 2 Μαρτίου. Κι επειδή δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητήσει κανείς την αξιοπιστία της γερμανικής εφημερίδας, ακόμη κι αν στάζει λίγη χολή, δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα: ο Μπούλμαν δεν είναι και καμιά διασημότητα στην πατρίδα του. Η φήμη τον προσπέρασε, παρά το γεγονός ότι ηγείται της ομάδας των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο και παρά τα 63 του χρόνια που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να του έχουν δώσει το στάτους της παλιάς και έμπειρης καραβάνας στο SPD. Αντίθετα, το κόμμα του δείχνει να μην έχει και πολλή διάθεση να στηριχθεί επάνω του. «Φαίνεται ότι ακόμη και η ηγεσία του κόμματος έχει τις αμφιβολίες της για το ντουέτο» λέει η συνέχεια του ρεπορτάζ της «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ».

Αυτό όμως που ο Ούντο Μπούλμαν δεν βρίσκει στην πατρίδα του, λίγη εμπιστοσύνη στις ικανότητές του, φαίνεται να το βρίσκει λίγες χιλιάδες χιλιόμετρα νοτιότερα. Ο γερμανός Σοσιαλδημοκράτης εξυψώθηκε από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιορκητικό κριό της
Κεντροαριστεράς της Φώφης Γεννηματά. Τα φιλοσυριζαϊκά μέσα ενημέρωσης βρήκαν επιτέλους τον Γερμανό τους. Εναν Γερμανό που δεν μιλάει για δημοσιονομική πειθαρχία αλλά για τη δημιουργία ενός μετώπου κατά του ακροδεξιού λαϊκισμού και της αυστηρής λιτότητας απ’ όλες τις προοδευτικές δυνάμεις όπου ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει φυσικά δεσπόζουσα θέση. Αλλά
κι έναν Γερμανό που δηλώνει ότι στην Ελλάδα συνέβη ό,τι συνέβη επειδή η Ευρώπη «έβαλε τις αγορές
πάνω απ’ τον άνθρωπο».

Ο Ούντο Μπούλμαν μιλάει σαν ονειροπόλος, αλλά δεν είναι. Δεν είναι για τον γερμανικό Τύπο που λέει επίσης πως δεν είναι χαρισματικός και το ξέρει. Και δεν είναι και για το ΚΙΝΑΛ όπου, όταν πριν από έναν χρόνο χήρεψε η θέση του επικεφαλής των Ευρωσοσιαλιστών με την αποχώρηση του Τζάνι Πιτέλα (φωτογραφία), υπήρξε ο φόβος πως θα μπορούσε να τον διαδεχθεί ο Μπούλμαν. Γιατί; Μα επειδή θεωρούνταν «πιο φιλοσυριζαίος ακόμη και από τον Ιταλό». Ο φόβος επαληθεύτηκε σύντομα και ακόμη πιο ηχηρά όταν ο Μπούλμαν τάχθηκε υπέρ της υποψηφιότητας Τσίπρα και Ζάεφ για το Νομπέλ Ειρήνης. Και ξανά προχθές όταν εμφανίστηκε στο Κάραβελ και στην παρουσίαση της έκθεσης «Ευημερία για όλους σε μια βιώσιμη Ευρώπη».

Ο ένας κύριος ονόματι Ούντο Μπούλμαν κέρδισε εύκολα στην Ελλάδα αυτό που φαίνεται να έχει κερδίσει, αν το έχει κερδίσει, με πολύ κόπο στη Γερμανία: δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας. Αλλά το περιβάλλον ήταν πολύ μακριά από αυτό που ονειρεύεται ο καθόλου ονειροπόλος Ούντο Μπούλμαν. Δεν ήταν περιβάλλον σύγκλισης προοδευτικών δυνάμεων αλλά περιβάλλον ΣΥΡΙΖΑ. Η εκδήλωση τελείωσε, ο πολιορκητικός κριός απέτυχε. Μπούλμαν ήταν και πάει.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

Είναι φιλοσυριζαίος ο Ούντο Μπούλμαν, όπως λένε στο ΚΙΝΑΛ; Ρίχνοντας μια ματιά στο βιογραφικό του, διαπιστώνει κανείς ότι συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους Σοσιαλιστές και τους Χριστιανοδημοκράτες για τη δημιουργία του μεγάλου συνασπισμού στη Γερμανία τόσο το 2013 όσο και το 2017. Μα γιατί δεν εργάστηκε τότε για τη δημιουργία «ενός προοδευτικού μετώπου κατά της αυστηρής λιτότητας», αλλά υπηρέτησε την αυστηρή λιτότητα; Γιατί λέει ό,τι λέει, αλλά κάνει ακριβώς τα αντίθετα; Η απάντηση μπορεί να στάζει λίγη χολή, όπως το ρεπορτάζ της «SZ», αλλά μπορεί να μην απέχει και πολύ από την πραγματικότητα: ο Οντο Μπούλμαν δεν είναι απλώς φιλοσυριζαίος. Είναι κανονικός συριζαίος.