Για να φτάσει ώς εκείνους

Αλλού είναι μια πραγματικότητα πολλών ετών. Αλλά εδώ η δημιουργία χώρων ελεγχόμενης χρήσης ναρκωτικών σε γειτονιές της Αθήνας θα είναι πάντα «πείραμα». Είναι «πείραμα» για τους δεκατέσσερις συλλόγους της πρωτεύουσας που με κοινή επιστολή τους εκφράζουν την αντίθεσή τους στη δημιουργία τέτοιων χώρων κατηγορώντας κυβέρνηση, δήμο και μη κυβερνητικές οργανώσεις πως ενεργούν χωρίς να έχει προηγηθεί δημόσιος διάλογος. «Αν πρόκειται για “πειράματα” περιορισμού της βλάβης των ασθενών / τοξικοεξαρτημένων», σημειώνουν, «τότε οι μόνοι χώροι όπου μπορούν να φιλοξενηθούν είναι τα υπάρχοντα νοσοκομεία της Αττικής και όχι ανάμεσα σε σπίτια, παιδικούς σταθμούς, σχολεία, ξενοδοχεία, θέατρα και χώρους πολιτισμού, χώρους εργασίας, εμπορίου ή συνάθροισης και αναψυχής των κατοίκων».

Και οι τοξικοεξαρτημένοι που πεθαίνουν με τη σύριγγα στο χέρι τόσα χρόνια δίπλα σε σπίτια, παιδικούς σταθμούς, σχολεία, ξενοδοχεία και θέατρα; Η εξαθλίωση και ο θάνατος στον δρόμο, στο πάρκο, στην είσοδο της πολυκατοικίας; Στα υπάρχοντα νοσοκομεία. Μα τα υπάρχοντα νοσοκομεία δεν είναι παρά η μη λύση που διαιωνίζει το πρόβλημα. Οι σύλλογοι θα έπρεπε να το ξέρουν: ασθενείς των οποίων η κατάσταση της υγείας δεν τους επιτρέπει να ανταποκριθούν ούτε στις στοιχειώδεις λειτουργίες τους, δεν πηγαίνουν ποτέ στα νοσοκομεία. Ο μόνος τρόπος για να βελτιωθεί η κατάστασή τους είναι να πάνε τα νοσοκομεία σε αυτούς. Και οι χώροι ελεγχόμενης χρήσης έχουν αυτό ακριβώς το νόημα: σε ανθρώπους που είναι ανήμποροι να βοηθήσουν τον εαυτό τους δεν ρωτάς τι κάνουν εκείνοι για να φτάσουν ώς το κράτος, αλλά τι κάνει το κράτος για να φτάσει ώς εκείνους.

Δεν αρκεί ασφαλώς αυτό. Αλλά είναι κάτι σε μια πόλη, πιθανότατα τη μοναδική στην Ευρώπη, το κέντρο της οποίας μοιάζει με ανθρώπινη χωματερή. Είναι το πρώτο βήμα για να περάσουν οι τοξικοεξαρτημένοι από το στάδιο της απόλυτης εξαθλίωσης σε εκείνο της ελεγχόμενης ασθένειας που επιτρέπει να ζει κανείς με μια σχετική αξιοπρέπεια. Το ξέρουν εξάλλου καλύτερα απ’ όλους οι σύλλογοι της πόλης: οι τοξικοεξαρτημένοι δεν είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Είναι έξω από τη δική τους.