Δεν θα τα πάμε καλά

«Δεν θα τα πάμε καλά. Καθόλου καλά δεν θα τα πάμε». Ισως να μην υπάρχει ενήλικος της δικής μου γενιάς – αλλά και μεγαλύτερος, όπως και μικρότερος – που να μην ακούει κατά καιρούς ν’ αντηχεί αυτή η φράση από τα βάθη της παιδικής του ηλικίας. Εάν λειτουργούσε ως ιδανικό φόβητρο για τους απανταχού μπόμπιρες ήταν επειδή εμπεριείχε μια αόριστη απειλή διαρκείας. Ούτε τι θα έπρεπε ν’ αποφύγουμε ώστε να «τα πάμε καλά» προσδιοριζόταν επακριβώς, ούτε πόσο «άσχημα» θα τα πάμε, έτσι και δεν τα «πάμε καλά». Με αμιγώς βαρουφάκειο ιδιόλεκτο θα λέγαμε ότι η δραστικότητα της απειλής βασιζόταν στη δημιουργική της ασάφεια.

Ανάλογη δημιουργική ασάφεια εντοπίζουμε και στον χρόνο διεξαγωγής των εθνικών εκλογών. Οσο έφερε όμως με τα νερά του τους ξένους διαπραγματευτές η δημιουργική ασάφεια του Γιάνη (υποθέτω ότι στη Θεσσαλία, όπου προφέρουν τα πάντα με τρία νι, θα είναι αβάσταχτο μαρτύριο να τους υποχρεώσεις να προφέρουν το βαπτιστικό του με ένα), άλλο τόσο επηρεάζει και την προεκλογική μας συμπεριφορά: τουτέστιν, καθόλου. Ο ταλαίπωρος αλλοδαπός που θα πατούσε αυτήν την περίοδο το πόδι του στην Ελλάδα, θα σχημάτιζε την ακράδαντη εντύπωση ότι οι εθνικές εκλογές θα διεξαχθούν σε μια βδομάδα μάξιμουμ. Προσωπικά μου θυμίζει μέρες του 1997, όταν μαζί με τον Κώστα Μουρσελά, τον Γιώργο Σκούρτη και τον Αντώνη Σουρούνη, γράφαμε το σπονδυλωτό μυθιστόρημα «Το παιχνίδι των τεσσάρων» (Καστανιώτης, 1998). Σε αυτή την αφηγηματική σκυταλοδρομία, ο Σουρούνης παρέδιδε τη σκυτάλη στον Σκούρτη, ο Σκούρτης σ’ εμένα κι εγώ στον Μουρσελά. Είχε τη φαεινή έμπνευση λοιπόν ο Σκούρτης, μόλις πήρε για πρώτη φορά τη σκυτάλη στα χέρια του, να τοποθετήσει έναν εκρηκτικό μηχανισμό σε μια καφετέρια και να τινάξει στον αέρα τους μισούς από τους ήρωες που είχε προλάβει να πλάσει ο Σουρούνης. «Συγγνώμη, Γιώργο», διαμαρτυρήθηκα θορυβημένος· «εάν εξοντώνεις τους μισούς ήρωες από το δεύτερο κιόλας κεφάλαιο, πώς ακριβώς φαντάζεσαι ότι θα τελειώσει αυτό το μυθιστόρημα; Με πυρηνικό όλεθρο;».

Ετσι και με τις εθνικές εκλογές, αδέρφια. Καμία αίσθηση της κλιμάκωσης. Παροχολογίες από την πρώτη μέρα «σαν να μην υπάρχει αύριο», ποταμοί χολής και αίματος στα πληκτρολόγια (εάν παίρναμε τοις μετρητοίς τα γραφόμενα, δεν θα είχαμε λόγο να προσέλθουμε για να ψηφίσουμε στα εκλογικά τμήματα, θα πηγαίναμε ντουγρού στα νεκροταφεία), αντισυγκεντρώσεις και βίαιες συμπεριφορές πλήρως απενοχοποιημένες και νομιμοποιημένες, αφού οι σημερινοί κυβερνώντες είναι οι πρώτοι διδάξαντες και οι τελευταίοι που δικαιούνται να μας σηκώνουν το δάχτυλο. Οπα. Ενα λεπτό. Wait a minute. Αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει ποιος το είπε πρώτος, αλλά -όσο να ‘ναι- ένα δίκιο το είχε: «Με οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος, θα καταλήξουμε όλοι στο τέλος τυφλοί και φαφούτηδες».

Ακόμη και διαχρονικά αν το εξετάσουμε, τακτική καμένης γης – «πάρε ό,τι θέλεις, παλιατζή» και «γαία πυρί μιχθήτω» – εφαρμόζουν οι κατακτητές την ώρα που αποσύρονται και όταν, εμείς που ξεμένουμε μέσα στα αποκαΐδια, τους ρωτάμε απεγνωσμένα τι θα απογίνουμε, μας απαντούν με το υφάκι του Ρετ Μπάτλερ προς τη Σκάρλετ Ο’ Χάρα: «Ειλικρινά, αγαπητή μου, δεν δίνω δεκάρα». Θέλω να πιστεύω πως, ούτε οι κυβερνώντες Συριζαίοι, ούτε τα τραπεζογραμμάτια που τους ξέμειναν από τους ΑΝΕΛ, είναι κατακτητές σε αποδρομή ή επιθυμούν να τους αντιμετωπίζουμε σαν κατακτητές σε αποδρομή. Με αυτούς τους ανθρώπους μαζί θα οικοδομήσουμε πάλι την πατρίδα μας. Θα μας χρειαστούν και θα τους χρειαστούμε. Πόσες φορές θα πρέπει να σπείρουμε ανέμους, μέχρις ότου αντιληφθούμε πως θερίζουμε θύελλες;