Φαλιμέντο

Οχι 120 αλλά ούτε 240 δόσεις δεν σώζουν τον Παναθηναϊκό από τη χρεοκοπία. Αγωνιστική, ψυχολογική και οικονομική πτώχευση μιας άλλοτε κραταιάς ομάδα.

Και με εννέα παίκτες να έπαιζε ο ΠΑΟΚ, όπως συνέβη κάποια λεπτά με τον τραυματισμό του Βιεϊρίνια και την αποβολή του Ζαμπά, οι πιτσιρικάδες του Παναθηναϊκού δεν θα νικούσαν τον Πασχαλάκη. Κι αν ήταν λίγο πιο προσεκτικοί οι παίκτες του Δικεφάλου θα σημείωναν τουλάχιστον άλλα δύο γκολ – με δέκα παίκτες.

Ο ΠΑΟΚ είναι πρωταθλητής και ο Παναθηναϊκός ένα φιάσκο.

Το contrast δύο ομάδων σε ζωντανή μετάδοση. Και στην επιτυχία αλλά και στην αποτυχία υπάρχουν ευθύνες. Και στην πρώτη περίπτωση είναι εύκολο να τις αναλάβεις. Στη δεύτερη όμως;

Το μέλλον του Παναθηναϊκού είναι υποθηκευμένο και δυσοίωνο. Είναι σχεδόν αδύνατο να σβήσει φέτος την ποινή αποκλεισμού του από την Ευρώπη. Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί πια πως θα το κάνει του χρόνου;

Εστω κι αυτά τα λίγα χρήματα που δίνει το Γιουρόπα Λιγκ θα αποτελούσαν βαθιά ανάσα για τα άδεια ταμεία των Πρασίνων, σε βάθος χρόνου. Πάνε κι αυτά. Τι μένει; Μια ελπίδα που πεθαίνει τελευταία.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη τον δυνατό Παναθηναϊκό, όχι αυτή την ομάδα-ρετάλι που μετρά μόλις δύο νίκες σε 11 αγώνες το 2019. Που χρωστά και της Μιχαλούς, που παίζει σε άδειο γήπεδο και όλοι οι επιφανείς φίλοι του σφυρίζουν αδιάφορα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Γιάννης Αλαφούζος έχει τεράστια ευθύνη, λόγω θέσης, λόγω αποφάσεων. Είναι όμως ο μόνος που βάζει το χέρι στην τσέπη. Βαθιά ή λιγότερο βαθιά δεν έχει σημασία. Δεν χρωστάει λεφτά στον Παναθηναϊκό και ούτε θα τον λυπηθεί κανείς από την ομάδα αν αύριο μείνει στον άσο.

Το πρόβλημα του Τριφυλλιού μοιάζει πια με τον κύβο του Ερνο Ρούμπικ. Εκεί που νομίζεις πως έφερες όλα τα χρώματα στη θέση τους, να ‘σου και πετάγεται ένα κυβάκι με άλλο χρώμα και διαλύει τα πάντα. Είναι ένα από τα βασικά συμπτώματα της χρεοκοπίας.