20 χρόνια μετά

Οταν την πρώτη χρονιά μου στο «Βήμα» τους συνάντησα, Ιούνιο του 1999, στο ξενοδοχείο Ritz των Παρισίων, δεν είχαν ακόμη προβεί σε επέμβαση αλλαγής φύλου, επομένως η Λίλι και η Λάνα Γουατσόφσκι ήταν ακόμα ο Αντι και ο Λάρι Γουατσόφσκι αντιστοίχως. Δεν ξέρω πώς είχε γίνει, όμως η Μαρίνα Κοκολοδημητράκη, υπεύθυνη Τύπου εκείνη την εποχή της Village Roadshow, είχε καταφέρει να μου κλείσει one on one συνέντευξη μαζί τους (ή μάλλον one on… two). Δεν ήταν λοιπόν δημοσιογραφικό πάνελ, ήμουν μόνος μου και είχα μπροστά μου δύο από τους πιο weird ανθρώπους που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να παρουσιάσουν μία από τις πιο weird ταινίες που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Ο Αντι Γουατσόφσκι, ο μικρότερος του ντουέτου, θηριώδης, εύσωμος τύπος (κοντά στα 1,90 μ.), με μουσάκι, καπέλο του μπέιζμπολ, μπεζ βερμούδα, χαβανέζικο πουκάμισο και σανδάλια. Φαινόταν (και ήταν) πιο ανοιχτός από τον Λάρι Γουατσόφσκι, ο οποίος την ίδια ημέρα, 21η Ιουνίου, γιόρταζε τα 34α γενέθλιά του.

Ο Λάρι ήταν επίσης ψηλός, με παρόμοιο καπέλο (ανάποδα) και οκτώ σκουλαρίκια μοιρασμένα στους λοβούς των αφτιών του. Πιο αδύνατος και, από όσο μπόρεσα να καταλάβω, ο εγκέφαλος του ντουέτου. Με το που μου δίνει το χέρι του ο Αντι, μου λέει: «Συγγνώμη, αλλά δεν κρατιέμαι… Πρέπει να πάω στην τουαλέτα». Ο Λάρι τον ακούει και τεντώνοντας το χέρι προς την κατεύθυνσή του φωνάζει: «ΟΚ, bro!!». Τέλος πάντων, η κουβέντα πήγε σχετικά καλά, όχι τέλεια, θα ήταν αδύνατον. Την ξαναδιάβασα προσεκτικά λόγω του αφιερώματος και απομόνωσα κάποια σημεία που εγώ τουλάχιστον βρήκα ενδιαφέροντα. Ελπίζω κι εσείς.

Τι κάνατε προτού ασχοληθείτε με τον κινηματογράφο;

Λάρι: «Ημασταν ξυλουργοί στο Σικάγο, τη γενέτειρά μας. Καλά τα πηγαίναμε, αλλά δεν ήταν αρκετό. Υστερα προσληφθήκαμε από τη Marvel και τα υπόλοιπα είναι γνωστά».

Αντι (σ’ εμένα): «Αλήθεια, σου άρεσε το “Bound”;» (αναφέρεται στην προηγούμενη ταινία τους, το «Παράνομα δεμένες», ένα πρωτότυπο θρίλερ γύρω από τα εγκληματικά σχέδια ενός γυναικείου ζευγαριού ομοφυλοφίλων).

Πάρα πολύ.

Αντι: «Είσαι από τους λίγους».

Δεν νομίζω.

Λάρι: «Δεν το είδαν πολλοί».

Ναι, αλλά το «Bound» απέκτησε cult κοινό.

Αντι: «Ασχετο. Δεν το είδαν πολλοί. Εμάς αυτό μας ενδιαφέρει. Να μας δουν ΜΙΛΙΟΥΝΙΑ!».

(…)

Η δράση του «Matrix» στηρίζεται πολύ στα εφέ, σε συνάρτηση όμως με τις ανατολικές πολεμικές τέχνες που προφανώς θαυμάζετε. Γιατί;

Αντι: «Μας αρέσουν πολύ διότι ταιριάζουν στην “πλαστικότητα” των κόμικς. Αν χειριστείς με προσοχή τις πολεμικές τέχνες, προσφέρονται για πλούσιο και ευρηματικό θέαμα. Νομίζω ότι αυτές οι τέχνες δεν έχουν αξιοποιηθεί όπως θα έπρεπε από τον δυτικό πολιτισμό».

Από όσο καταλαβαίνω, η κουλτούρα σας έχει τις ρίζες της στο κόμικ;

Λάρι: «Δουλέψαμε για αρκετό καιρό στη Marvel, ναι. Εκτιμούμε αφάνταστα την προσφορά των κόμικς».

Ποιες ταινίες βασισμένες σε κόμικς είναι οι αγαπημένες σας;

Λάρι: «Ποιες ταινίες;» (με κοιτά με απλανές βλέμμα). «Μμμμ… “Κόναν ο Βάρβαρος”;».

Αντι: «Αααα! Μπράβο, αγόρι μου! Ο “Ποπάι” του Ρόμπερτ Ολτμαν».

(…)

Πιστεύετε ότι ο θεατής που θα βγει από την αίθουσα έχοντας δει το «Matrix» θα είναι σε θέση να απαντήσει στην απλή ερώτηση «τι είναι το “Matrix”;».

Αντι: «Αν γίνει αντιληπτή η θεωρία μας ότι κάθε πράγμα στο οποίο πιστεύουμε και κάθε οντότητα είναι στην πραγματικότητα κατασκευασμένα από έναν ηλεκτρονικό κόσμο, νομίζω πως ναι».

Αμφισβητείτε όντως την πραγματικότητα;

Λάρι: «Πάντοτε έτσι δεν γινόταν; Ανέκαθεν ο κόσμος αναζητούσε τα βαθύτερα νοήματα της ζωής. Δεν έμενε ποτέ ικανοποιημένος από αυτά που είχε. Η εξέλιξη στηρίζεται σε αυτή την αναζήτηση, είτε οι άνθρωποι έβρισκαν απαντήσεις είτε όχι. Η αναζήτηση από μόνη της μπορούσε να διευρύνει το πνεύμα. Οι ήρωες στην ταινία αναζητούν και αυτοί απαντήσεις».

(…)

Διάβασα ότι για τον ρόλο του Neo στο «Matrix», που τελικά δόθηκε στον Κιάνου Ριβς, είχαν δείξει αρχικώς ενδιαφέρον ηθοποιοί όπως ο Μπραντ Πιτ, ο Λεονάρντο ντι Κάπριο και ο Γουίλ Σμιθ. Τι έγινε στην πορεία;

Λάρι: «Πιθανόν να τον ήθελαν, αλλά επέλεξαν τελικά άλλα πράγματα. Βλέπεις, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι θύματα της φήμης τους. Ζουν κυνηγημένοι. Οι πάντες προσπαθούν να τους πείσουν για τις πολύ καλές ιδέες που έχουν και που θα μπορούσαν να γίνουν μεγάλες επιτυχίες. Χρειάζονται μια, όπως την αποκαλώ, “θεϊκή βοήθεια” και αυτή τη βοήθεια τους τη δίνουν οι στενοί συνεργάτες τους: οι ατζέντηδες, οι μελετητές σεναρίων. Οι σταρ βασίζονται πολύ σε αυτούς τους ανθρώπους. Τους καθοδηγούν. Στο Χόλιγουντ όμως τα πράγματα λειτουργούν περίπλοκα όσον αφορά τα οικονομικά».

Αντι: «Οταν μπαίνουν τα οικονομικά στη μέση, όλοι αυτοί οι συνεργάτες των σταρ εξετάζουν πρώτα απ’ όλα τα ποσοστά που θα βάλουν στην τσέπη τους. Αν για δύο χ, ψ ταινίες το ποσοστό είναι μεγαλύτερο από εκείνο που θα έπαιρναν από μια τρίτη ταινία, ας πούμε την ω, πείθουν τους πελάτες τους να παίξουν στις δύο χ, ψ ταινίες αντί σε αυτήν την τρίτη ταινία ω, η οποία όμως θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετική επιλογή για την καριέρα του πελάτη τους».

(…)

Πόσο σας απασχολεί η αρνητική κριτική;

Αντι: «Ποιος έχει κάνει αρνητική κριτική;».

Η κριτική του Ρότζερ Ιμπερτ στους «Σικάγο Τάιμς» π.χ. είχε σαφείς αντιρρήσεις για το φινάλε της ταινίας.

Αντι: «Μα δεν θέλουμε να κάνουμε ταινίες που θα ευχαριστούν τους πάντες!».

Λάρι: «Μια ταινία που δεν είναι προκλητική δεν αξίζει. Οι περισσότερες ταινίες του Χόλιγουντ είναι αφόρητες: προβλέψιμες, κοινότοπες. Τις αποκαλούμε “ταινίες ΜακΝτόναλντ” ή “McMovies”. Δεν μας ενδιαφέρει να γυρίσουμε τέτοιες ταινίες».

Αντι: «Ναι, όπως όταν πηγαίνεις σε οποιοδήποτε ΜακΝτόναλντ στον κόσμο. Οτιδήποτε και να παραγγείλεις, ξέρεις ακριβώς τι θα φας. Δεν θέλουμε να κάνουμε τέτοιες ταινίες. Και είναι λογικό το δικό μας χάμπουργκερ να μην είναι αρεστό σε όλους».

Η κριτική του Ιμπερτ θέτει ερωτήματα όσον αφορά τη λογική του σεναρίου.

Λάρι: «Είναι ηλίθια η σκέψη του. Οταν διάβασα την κριτική του, τη βρήκα βλακώδη και απλοϊκή. Σαν να μην πρόσεχε. Νομίζω ότι ανήκει σε αυτούς που επισκέπτονται την τουαλέτα πολύ συχνά όταν βλέπουν μια ταινία» (τόσο ο Αντι όσο και ο Λάρι σκάνε στα γέλια και κάνουν χειρονομίες).

(…)

Δική μου γνώμη είναι ότι σε μια ταινία όπως το «Matrix» το αν υπάρχει ή όχι λογική έχει τη λιγότερη σημασία διότι ο πρώτος λόγος ανήκει στην εικόνα. Εκεί πιστεύω ότι στηρίζεται η επιτυχία της. Θα συμφωνούσατε;

Λάρι: «Ναι. Προσπαθήσαμε να κάνουμε αυτό που πολλές πρόσφατες ταινίες αγνοούν: να εκτιμήσουμε την ανεξάντλητη προσφορά της αισθητικής των κόμικς που λέγαμε προηγουμένως στον κινηματογράφο. Τα κόμικς ενδιαφέρονται για την εικόνα με έναν προστατευτικό τρόπο. Οι περισσότερες ταινίες που φτιάχνονται σήμερα αδιαφορούν για την εικόνα. Ο κόσμος ξεχνά ότι ο κινηματογράφος πρέπει να σχετίζεται με εικόνες. Οι ταινίες έχουν πια να κάνουν μόνο με τα λόγια ή με βλακώδεις σκέψεις. Φτιάχνονται ταινίες όπως το “You ‘ve got mail” (“Εχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας”), που στην ουσία δεν είναι παρά μια φλύαρη ραδιοταινία. Τίποτε άλλο. Κεφάλια που μιλούν και μιλούν και μιλούν… Ελεος! Σε καμία περίπτωση αυτές οι ταινίες δεν σχετίζονται με την εικόνα. Εμείς προσπαθήσαμε να επαναφέρουμε τη δύναμη της γραφικής αισθητικής».

Αντι: «Και, αδελφέ μου, αυτό κι αν το κάναμε!».