Κουνέλια

Οι προτάσεις ήταν δύο. Η μια ήταν πιο επικοινωνιακή και βασιζόταν στη δύναμη του ισχυρού. Πρώτα θα επιτεθούμε στη ζωντανή τους ιστορία. Μετά θα πάρουμε τη θέση τους στην Ευρώπη. Μετά θα τους βάλουμε να μας ακολουθήσουν με το ζόρι. Η λίμνη θα τους διαλύσει και μετά, σε αργό αλλά σταθερό ρυθμό, θα τους πάρουμε τα στελέχη. Τη Μαριλίζα, τον Θάνο, τον Αγγελο, αλλά και τον Μπάμπη ή την Αννα. Και, για το ποιοτικό του πράγματος, ύστερα θα έρθουν οι «Γέφυρες» – μη μας πουν και αλήτες. Το τέλειο σχέδιο, γιατί τα «ποντίκια» που εγκαταλείπουν πρώτα το καράβι δείχνουν πάντα την πορεία του ναυαγίου. Ή μήπως όχι; Η άλλη πρόταση ήταν ένα τσακ πιο συγκρατημένη, βασισμένη στην εμπειρία. Επίσημες προσκλήσεις και χαμηλοί τόνοι, προγραμματικές συγκλίσεις και σταδιακή αφομοίωση. Θυμίζοντας, ίσως, έναν άλλο πρωθυπουργό που, χωρίς ποτέ να την καταστρέψει εξ ολοκλήρου, κέρδισε το μεγαλύτερο κομμάτι της Αριστεράς. Να αντιστραφούν οι ρόλοι, έλεγαν στον αρχηγό, αλλά με τακτ. Και κυρίως με τρόπο που δεν θα αφήσει περιθώρια αντίδρασης.

Είναι όμως δύσκολο γι’ αυτόν να υποδυθεί κάτι που δεν είναι – και, αν μη τι άλλο, δεν ήταν από τη φύση του πολιτικός με τακτ. Και πόσω μάλλον όταν έβλεπε το μέλλον που έρχεται δυσοίωνο, χωρίς τη μαγεία της εξουσίας. Χωρίς το δικαίωμα να φωνάζει μέσα στη Βουλή «καθίστε κάτω, σας μιλά ο Πρωθυπουργός της χώρας». Είναι επίπονη διαδικασία να επαναδημιουργήσει κανείς τον εαυτό του, να βρει ένα αφήγημα που θα του επιτρέψει να αντέξει όσα έρχονται. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, όμως, είναι που γίνονται τα λάθη. Επέλεξε κι αυτός, όπως και άλλοι πριν, τον τρόπο που ήταν περισσότερο γνώριμος – αυτόν που τον έκανε ό,τι είναι σήμερα: την άγρια πλευρά της πολιτικής. Και κάπως έτσι την έπαθε ο αρχηγός.

Ο αντίπαλος είχε τα δικά του εσωτερικά προβλήματα. Είχε πολλούς μικρούς αρχηγούς, πολλές διαφωνίες και – κατά καιρούς – μεγάλη εσωστρέφεια. Αρκούσε μια σωστή στρατηγική και θα του δημιουργούσε πραγματικό πρόβλημα. Ο τρόπος όμως ήταν ατσούμπαλος. Κυρίως, όμως, ήταν αλαζονικός. Και, στην άλλη πλευρά, η επικεφαλής δεν αποδέχτηκε τον ρόλο του εύκολου θύματος. Από το πουθενά ξύπνησαν αντανακλαστικά που σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να μην είχαν ξυπνήσει. Ονόματα που ο αρχηγός ήθελε για συμμάχους δεν δάγκωσαν το δόλωμα. Οι διαφωνίες πάνω από τη λίμνη δεν στάθηκαν αρκετές να τους διαλύσουν. Και τα εσωτερικά μέτωπα έκλεισαν το ένα μετά το άλλο, από την πρώτη στιγμή που έγιναν ξεκάθαρες οι προθέσεις του. Μα, δεν ήξερε; Οταν η επίθεση είναι τέτοια που μοιάζει ιδιοτελής, η κοινή γνώμη παίρνει πάντα το μέρος εκείνου που αντιστέκεται ακόμα.

Με την «απεύθυνση» ενός «πλατιού καλέσματος», ο αρχηγός προσπάθησε να ακολουθήσει τη συντηρητική αγωγή που στην αρχή απέρριψε. Ηταν όμως λίγο και πολιτικά ανεπαρκές – δεν είναι αρκετό ούτε για εκείνους στο εσωτερικό του κόμματός του, που καθόλου δεν τους αρέσουν οι «πράσινοι» εισβολείς. Τι του απομένει τώρα; Να πάει σινεμά. Ισως για να δει την τελευταία ταινία του Λάνθιμου. Ακόμα κι αν καταφέρει να αντέξει την επόμενη μέρα, ακόμα κι αν ναρκοθετήσει την πορεία της χώρας, ακόμα και αν, για τα μάτια του κόσμου, καταφέρει να υποδυθεί αυτό που δεν είναι, ένα είναι βέβαιο: όταν πορεύεσαι σαν κουνέλι, θα παραμείνεις κουνέλι μέχρι το τέλος.