«Το Κέντρο δεν αντέχει»

Είναι δυστύχημα ότι η στήλη δεν διαθέτει το μανιφέστο της σημερινής «Γέφυρας», όπου οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου – σύμφωνα με τον αυτοπροσδιορισμό τους – θα σημάνουν τις σάλπιγγες και θα ξεδιπλώσουν τις σημαίες για την κατάληψη του Κέντρου. Ενα κρας τεστ αρχών και αξιών πάντοτε χρησιμεύει, ειδικά για όσους μιλούν στο όνομα της πληθυντικής Αριστεράς. Πολλοί εξ αυτών αγωνίστηκαν τον αγώνα τον καλό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επί μία τετραετία καταγγέλλοντας τις πρακτικές και τις μεθοδεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο από σήμερα βάζουν κορόνα στο κεφάλι τους. Αλλού το λένε «μετάλλαξη», εδώ το βαφτίζουν «προσαρμογή». Εκπρόσωποι μάλιστα αυτού του ρεύματος χαρακτηρίζονται, χωρίς άλλη επαγγελματική ιδιότητα, «στελέχη της Κεντροαριστεράς» (σαν να δηλώνει ένας γιατρός «στέλεχος του ποντιακού Ελληνισμού» σε δελτίο Τύπου). Οπως κι αν έχει, θα καλέσουν τους απανταχού προοδευτικούς σε αγώνα εναντίον του νεοφιλελευθερισμού και της Ακροδεξιάς υποδεικνύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον πολιορκητικό κριό που μπορεί να φέρει εις πέρας τη βρώμικη δουλειά. Για τον φόβο των Ιουδαίων, πάντως, θα επικρίνουν σφόδρα τον προγενέστερο πολιτικό βίο του κυβερνώντος κόμματος, καθώς και την πολιτική του το πρώτο εξάμηνο του 2015. Σημειώστε εδώ το εξυπνακίστικο εύρημα, σύμφωνα με το οποίο ο κεντρικός ρόλος για εκείνο το εξάμηνο δίνεται στον Βαρουφάκη – Αλκιβιάδη, ενώ ο Τσίπρας – Νέρων βολεύεται με τον β’ ανδρικό.

Ορισμένα ερωτήματα ρητορικά, που λέει και η κορόνα στο κεφάλι τους, οπότε αν θέλουν απαντάνε. Από το 2015 μέχρι το τελευταίο επεισόδιο της Πολακιάδας μήπως έλειπαν από τη χώρα; Οχι τίποτε άλλο, αλλά έχασαν τη σχετικότητα του πολιτικού χρόνου, που κάποιες στιγμές έλεγες πως πέρασαν μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Περίμεναν την έξωση Καμμένου για να ξεμυτίσουν τα κηρύγματά τους, αφού επί τέσσερα και πλέον χρόνια είχαν καταπιεί την κάμηλο;

Ερώτημα δεύτερο, επειδή στα πάσης φύσεως βιογραφικά βγάζουν μάτι οι τίτλοι από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, την LSE, γιατί όχι και από το Αριστοτέλειο; Πώς φαίνεται στο προοδευτικό μέτωπο καθηγητών, διανοουμένων και αγκιτατόρων η πάγια άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στη δημιουργία μη κρατικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα; Δεν μπορούν να υπερασπιστούν την αναθεώρηση στο άρθρο 16 του Συντάγματος από καπρίτσιο ή επειδή η δική τους θητεία στα πανεπιστήμια του εξωτερικού δεν απέδωσε τα αναμενόμενα; Μήπως συμφωνούν με το κεντρικό επιχείρημα του υπουργού Παιδείας – με το οποίο, μεταξύ μας, καταργείται η «Κριτική του ορθού λόγου» ως εξεταστέα ύλη – ότι θα αναγκαστούν οι γονείς να δανείζονται για να σπουδάζουν τα παιδιά τους;

Η φολκλόρ αριστεροσύνη δεν έβλαψε κανέναν στα social media, αλλά εδώ είναι πολιτική, δεν είναι παίξε γέλασε. Προφανώς, η «Γέφυρα» και άλλες κατασκευαστικές του νέου πόλου έχουν μείνει έκθαμβες με τον ηγέτη που θα άλλαζε την Ευρώπη υπό τον ήχο ταμπούρλων, αλλά τελικά μισοφόρεσε μια γραβάτα, με το σεκόντο του Καμμένου. Προφανώς, σε ένα κρεσέντο πολιτικής ανάλυσης, του αναγνωρίζουν το ελαφρυντικό ότι δεν «γνώριζε επαρκώς τις ισορροπίες δυνάμεων μέσα στην Ευρώπη». Διανέμεται και σαν καθρεφτάκι για ιθαγενείς ψηφοφόρους, οι οποίοι δηλώνουν «ξεγελασμένοι», αλλά δεν αναλαμβάνουν ποτέ την ευθύνη που τους αναλογεί. Και κάτι τελευταίο: οι Ενωμένες Δυνάμεις των Προοδευτικών αποδέχονται τον σοσιαλδημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ α λα καρτ; Ή μαζί του αποδέχονται υπουργούς και υφυπουργούς που θήτευσαν στο «παλιό καθεστώς» και τώρα στηρίζουν τον Μαδούρο, τις παλιές δόξες των ΑΝΕΛ, επικεφαλής ανεξάρτητων Αρχών που τοποθετήθηκαν εν μια νυκτί, αμορτισέρ του καραμανλισμού, πελατειακές τοποθετήσεις σε όλο το φάσμα του κρατικού μηχανισμού; Αν ναι, τότε η μνήμη τους έχει μια αξιοθαύμαστη ικανότητα. Σβήνει όσα ζει μέσα στην ημέρα. Και αποθηκεύει όσα θέλουν να σβήσουν από τη μνήμη τους οι κεντρώοι ψηφοφόροι.