Παρέες και «παρεάκια»

Πώς ήταν εκείνο το τραγούδι του Μουζάκη – «τραγούδι της ταβέρνας», διότι έχει υπάρξει και αυτή η υποκατηγορία στην ελληνική δισκογραφία; «Ομορφη που ήτανε η παλιοπαρέα μας, με τα καυγαδάκια μας και με τα ωραία μας, καλαμπούρι, αλητεία, κατοστάρι, κανταδίτσα στο κορίτσι με φεγγάρι, τσακωμοί και φασαρίες κάπου κάπου και τα βράδια ραντεβού στου Φιλοπάππου». Ο,τι πρέπει για λεζάντα στην περίφημη πλέον φωτογραφία από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 με την παρέα του νυν Πρωθυπουργού, της οποίας όλα σχεδόν τα μέλη έχουν γίνει υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη. Περιβάλλον ταβέρνας, ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής (τέρμα nineτίλα) και μπαντιέρα ρόσα λα τριόμφερα καμιά εικοσαριά χρόνια πριν το Μπέλα Τσάο γίνει χορευτικο μπιτάκι στα μπιτς μπαρ.

Η σύνθεση έχει ως εξής: Νίκος Καρανίκας, Νάσος Ηλιόπουλος, Αλέξης Τσίπρας, η «σωσίας» της Περιστέρας Μπαζιάνα, Γιούλα Ντούσικου (αχ Αλέξη!), Φραγκίσκος Κουτεντάκης, Ελευθερία Χατζηγεωργίου, Αγγελική Κουγιουμτζόγλου, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Ο Ηλιόπουλος είχε υπογένειο τύπου «λασπωτήρα» και δεν φορούσε γυαλιά και η υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης δεν είχε ανακαλύψει το ξανθό το σκανδιναβικό. Ο δε Τζανακόπουλος είχε σκάλες τα μαλλιά του. Ολο αυτό θα μπορούσε να είναι νοσταλγικό, τρυφερό, συμπαθητικό. Αλλά δεν είναι. Διότι οι παρέες γράφουν Ιστορία στις τέχνες, στις μόδες, στις αντιλήψεις, στα ήθη, στην αισθητική. Είναι το αποτέλεσμα της συγκολλητικής ύλης μεταξύ των μελών της που εκπορεύεται από το θυμικό. Εχουν τους δικούς τους κώδικες, τους δικούς τους κανόνες, τα δικά τους μέτρα αξιολόγησης. Δικαιούνται να έχουν και τη δική τους «πραγματικότητα». Οταν όμως οι παρέες γίνονται κυβερνητική εξουσία παράγουν τοξικότητα. Πολύ περισσότερο όταν αυτή η ατμόσφαιρα της «ταβερνίλας» μεταφέρεται ως έχει στο υπουργικό συμβούλιο. Που το βλέπεις, συνειρμικά με αυτήν τη φωτογραφία, και σε πιάνει από τη μύτη η μυρωδιά του τηγανιτού μπακαλιάρου. Αλλο να πει ο «ωραίος» της παρέας, ανάμεσα σε δύο μπιρορεψίματα ότι ο κεντρικός τραπεζίτης είναι υπερεκτιμημένος τεχνοκράτης, και άλλο ένας Πρωθυπουργός. Είναι αυτή η έννοια της θεσμικότητας που δεν αντιλαμβάνεται ο Αλέξης Τσίπρας. Παρά μόνο μέσα από ένα εγωκεντρικό πρίσμα όταν φωνάζει αυταρχικά στη Βουλή «Τώρα μιλάει ο Πρωθυπουργός» (και μετά ξεκρέμασε την κιθάρα και τραγούδησε «Στην παλιά ταβέρνα με τη λατέρνα και το σκουμπρί»). Με απλά λόγια, όπου υπάρχουν κυβερνήσεις κολλητών, δεν υπάρχουν κοινωνίες πολιτών. Και με ακόμη πιο απλά, όταν οι παρέες νέμονται εξουσίες, μεταλλάσσονται σε συμμορίες.

ΥΓ. Βλέπω σε μια άλλη φωτογραφία, μία άλλη «παρέα». Μιλάω για μια από τις γνωστές φωτογραφίες με εκπροσώπους της γενιάς του ’30. Με τον Πετσάλη, τον Βενέζη, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Καραντώνη, τον Ξεφλούδα, τον Θεοτοκά, τον Τερζάκη, τον Δημαρά, τον Κατσίμπαλη, τον Πολίτη και τον Εμπειρίκο σε ένα αστικό σαλόνι. Τη συγκρίνω με την παρέα της φωτογραφίας. Και συνειδητοποιώ τι διαφορά έχει η παρέα από το «παρεάκι».