Η σύγκρουση δύο φόβων

Είναι σαν η Φώφη Γεννηματά να πήρε πάσα από τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο τέως επικεφαλής της Κεντροαριστεράς έχει χαρακτηρίσει τον Αλέξη Τσίπρα delivery boy των δανειστών, η νυν τον κατηγόρησε ότι κάνει delivery υπουργείων σε πρόθυμους. Αν και το σερβίς αφορά σε διαφορετικά πεδία, ο τόπος των δύο είναι κοινός: ο Τσίπρας δεν είναι αυτό που θέλει να φαίνεται, είναι στην πραγματικότητα κάτι άλλο. Δεν ηγείται, παραγγελίες εκτελεί. Κοινή είναι και η οπτική της σύγκρουσης όσο και αν αλλάζει η διαβάθμιση: από πρόθυμος των δανειστών που ήταν για τον Βενιζέλο, ο Τσίπρας υποβιβάστηκε από τη Γεννηματά σε πρόθυμο των προθύμων.

Είναι ένας υποβιβασμός που δείχνει και το στίγμα των προθέσεων της Φώφης Γεννηματά απέναντι στον εισοδισμό που επιχειρεί στον χώρο της Κεντροαριστεράς ο Αλέξης Τσίπρας. Η σύγκρουσή της μαζί του είναι δομική. Και είναι δομική επειδή αυτοί που συγκρούονται δεν είναι δύο κόσμοι, ο κόσμος του ΚΙΝΑΛ με τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δύο φόβοι. Είναι ο φόβος των κιναλιτών ότι η διαρροή προθύμων μπορεί να συνεχιστεί – ακόμη και αν οι πρόθυμοι απαξιώνονται ως «ορφανά του Ακη», «απαλειφάδια», «ρετάλια», «αζήτητα», «γυρολόγοι» ή «κυνηγοί καρέκλας».  Και είναι και ο φόβος των συριζαίων ότι το κόμμα τους πασοκοποιείται ψυχή τε και σώμα. Οτι περνά ιδεολογικά από τον αριστερό ριζοσπαστισμό σε μια  σοσιαλδημοκρατία που ενσαρκώνουν στελέχη όπως ο Μωραΐτης και ο Τόλκας.

Η χαμένη Αριστερά

Ο συριζαϊκός φόβος δεν είναι αμελητέος. Είναι ο φόβος ότι αυτό που ο αρχηγός τους διαφημίζει ως διεύρυνση, είναι στην πραγματικότητα μια μετάλλαξη. Ο λόγος είναι πως στους ορθόδοξους συριζαίους η διεύρυνση φαντάζει απελπιστικά ετεροβαρής. Γέρνει υπερβολικά προς τα δεξιά. Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την Αριστερά του για να ψωνίσει από το απαξιωμένο περιβάλλον του Ακη Τσοχατζόπουλου, το εκσυγχρονιστικό του Γιώργου Παπανδρέου και ένα πούρο δεξιό που υποδύεται το καραμανλικό. Εχασε τον Λαφαζάνη και τον Στρατούλη. Και πήρε τον Κοτσακά, τον Ραγκούση, τον Μωραΐτη, τον Τόλκα και την Παπακώστα μαζί με τους ανελίτες που ξέμειναν από τον Καμμένο.

Ακόμη κι έτσι, για τη Φώφη Γεννηματά θα είναι πάντα ένα ερώτημα εάν αυτή η δεξαμενή «προθύμων» στην καλύτερη περίπτωση και «ρεταλιών» στη χειρότερη είναι ανεξάντλητη. Ή εάν η διαρροή θα συνεχιστεί έστω και με τον Αλέξη Τσίπρα να μην κάνει delivery υπουργείων αλλά υποσχέσεων για πολιτικό μέλλον. Ο φόβος, με άλλα λόγια, είναι εάν το ΚΙΝΑΛ φανεί ότι φθίνει σιγά σιγά για να φιγουράρει ο ΣΥΡΙΖΑ σαν ένας φυσικός και πολυσυλλεκτικός χώρος όχι μόνο για τα «ρετάλια» αλλά και για στελέχη με μεγαλύτερο ειδικό βάρος. Εδώ δεν υπάρχει η πολυτέλεια της απώλειας. Γιατί μπορεί οι πρώτοι να δίνουν πάντα μια καλή αφορμή στη Γεννηματά να καταγγέλλει τον Τσίπρα ως delivery των προθύμων. Αλλά οι δεύτεροι θα της δίνουν πάντα μια καλή πάσα.

Η ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ

Το πρόβλημα τίθεται κι αλλιώς: χάνοντας το Ποτάμι και τη ΔΗΜΑΡ, το Κίνημα Αλλαγής ξαναγίνεται ΠΑΣΟΚ. Αλλά για να μείνει ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να χάσει στελέχη που διαμόρφωσαν όχι τόσο τη φυσιογνωμία του όσο την εξέλιξή του. Κι εδώ ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απ’ ό,τι προκαλεί η πίεση τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά σε ένα ακόμη αδύναμο κέντρο που ψάχνει τον βηματισμό του. Προέρχεται κατά κύριο λόγο από την εσωστρέφεια.