Φωτεινή Κωνσταντοπούλου

Το Σαββατοκύριακό μου έχει πάντα ένα οκτάωρο εργασίας – τη μία από τις δύο ημέρες του. Αστυνομικός γαρ και επιβεβλημένο κάτι τέτοιο. Εχω μάθει να ζω έτσι. Οπότε σπάνια ζω ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο. Αν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, προσπαθώ να κάνω όλα όσα μου αρέσουν. Το βέβαιο είναι ότι θα επιδιώξω μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Επιλέγω πάντα το κέντρο – στην καρδιά του μεγάλωσα και εκεί επέλεξα να ζω μέχρι σήμερα. Με συνεπαίρνουν οι πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποί του, που με τα βήματά τους πλέκουν τις δικές τους ιστορίες με τις δικές μου. Αυτό το νιώθω σαν μια μεγάλη απόδραση. Από την άλλη, αν με κουράσει ο θόρυβός του πολύ γρήγορα έχω τη δυνατότητα να επιστρέψω στο μικρό μου διαμέρισμα και να ησυχάσω.

Εκείνο που απολαμβάνω πολύ είναι να πιω έναν καφέ μόνη και να χαθώ στις σκέψεις μου. Επίσης, μπορεί να κάνω και μια συνάντηση που δεν πρόλαβα μέσα στην εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση αν κάποιος θελήσει να με αναζητήσει χωρίς να έχουμε ραντεβού, θα με βρει στον Κεραμεικό! Αυτό είναι το στέκι μου.

Τα Σάββατα ξυπνώ νωρίς, γύρω στις οκτώ. Μετά τον πρωινό καφέ, η πρώτη μου κίνηση, κάτι που δεν αλλάζει ποτέ, είναι να διαβάσω τα νέα της ημέρας. Επειτα θα αναζητήσω να διαβάσω κάτι που με ενδιαφέρει. Ετσι περνούν περίπου δύο ώρες. Στη συνέχεια θα βγω τη βόλτα μου ή όταν έχω αρκετό χρόνο θα πάω σε ένα βιβλιοπωλείο για να χαζέψω βιβλία. Για φαγητό θα επιστρέψω στο σπίτι. Το απογευματάκι περιλαμβάνει χαλαρό καφέ και συνήθως επίσκεψη στους κολλητούς μου που μένουν στον από πάνω όροφο. Απολαμβάνω τις συζητήσεις μαζί τους. Κι έπειτα ακολουθεί διάβασμα μέχρι τις 12 ή τη 1 που θα κοιμηθώ…

Τα βράδια του Σαββάτου δεν βγαίνω, δεν αισθάνομαι πλέον ότι η νύχτα έχει κάτι να μου προσφέρει. Αυτή η φασαρία περισσότερο μου μπερδεύει τον εγκέφαλο παρά μου δίνει εικόνες για να δημιουργήσω.

Τις Κυριακές συνηθίζω να πηγαίνω στην εκκλησία. Αισθάνομαι ότι αυτό το περιβάλλον ενισχύει την εσωτερικότητά μου. Αργότερα μέσα στη μέρα μπορεί να πάω για έναν καφέ με τους γονείς μου. Είναι η στιγμή που ενδεχομένως θα μοιραστώ μαζί τους μια ιδέα μου ή θα σχολιάσω όσα μου μοιάζουν ως απίστευτα να συμβαίνουν. Νιώθω ότι πλέον καταλαβαίνουν, ίσως περισσότερο από τον καθένα, την καλλιτεχνική φύση μου. Ενα ακόμη πεδίο συζητήσεων είναι τα βιβλία. Ξέρετε, την αγάπη για τα βιβλία μού την εμφύσησε ο πατέρας μου που ήταν έμπορος βιβλίων. Ηταν εκείνος που με προέτρεπε κάθε βράδυ να διαβάζω μία σελίδα πριν κοιμηθώ. Η συνήθεια που έγινε λατρεία μέσα στα χρόνια.

Αργά μέσα στην ημέρα θα σημειώσω τις δουλειές της επομένης. Κάτι που με ενοχλεί τις Κυριακές είναι που δεν μπορώ να επικοινωνήσω με άλλους ανθρώπους για να προχωρήσουν οι δουλειές που έχω μπροστά μου: Εκδόσεις, παρουσιάσεις, εκδηλώσεις, ραντεβού, πρόσφατα συμμετείχα στη διοργάνωση του 1ου Παιδικού Φεστιβάλ Υγείας και Διατροφής στην Αστυπάλαια… Ναι δεν ηρεμώ ούτε τις Κυριακές από αυτές τις σκέψεις.

Ολα αυτά βέβαια ανατρέπονται τις περιόδους που γράφω. Ούτε βόλτες ούτε καφέδες. Σίγουρα, ό,τι και να συμβαίνει πια, τα Σαββατοκύριακά μου είναι πολύ διαφορετικά από όταν ξεκίνησα να γράφω. Το γράψιμο έχει μια προϋπόθεση: Να είσαι απόλυτα πειθαρχημένος. Και το έχω αναγάγει σε μια ολόκληρη ιεροτελεστία. Μουσική πριν, καφές και απαραιτήτως κοντά στο μεσημέρι μια σόδα με γεύση λεμόνι! Εκείνες τις περιόδους, που μπορεί να είναι μεγάλες, χάνομαι από τους ανθρώπους μου. Η απομόνωσή μου αυτή είναι και η μεγαλύτερη τιμή που μου έχουν κάνει: το ότι με κρατούν ακόμα στη ζωή τους… Ξέρουν και εκείνοι, άλλωστε, ότι τα Σαββατοκύριακά μου είναι αρκετά μοναχικά. Κι αν τελικά κάτι μου λείπει από αυτά είναι κάποιες στιγμές συντροφικότητας.