«Ενας άλλος Μάριος με κράτησε στη ζωή»

Γιατί κάνατε έναν δίσκο με ελληνικούς στίχους;

«Γιατί είμαι Ελληνας. Πάντα το ήθελα, αλλά είχα άλλη πορεία. Επίσης, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, επειδή ζούσα το μεγαλύτερο διάστημα έξω, είχα κάποια αξάν και δεν αισθανόμουν πολύ καλά. Με ενοχλούσε που μιλούσα με ξένη προφορά ελληνικά. Προσπάθησα πολλές φορές να μείνω στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορούσα να ζήσω, δεν είχα καθόλου χρήματα. Το 1996, τότε που ο Μενέλαος Καρμαγκιόλης μου είχε δώσει τον ρόλο του Χρήστου στο «Black out». Αλλά τελικά τον έπαιξε ο Αλκης Κούρκουλος. Το αξάν μου δεν με βοήθησε να κρατήσω τον ρόλο. Υπάρχουν πολλές σκηνές όμως που έχουν μείνει με εμένα, όπως εκείνη στη θάλασσα που αγκαλιαζόμαστε με την πρωταγωνίστρια Μυρτώ Αλικάκη.

Ολα όμως πήγαιναν καλά και κρατάτε τον δίσκο σας στα χέρια σας έπειτα από μια πετυχημένη περιοδεία στη Λατινική Αμερική.

Είναι μεγάλη η χαρά μου! Συνεργάζομαι με τη Λίνα Νικολακοπούλου, η οποία για εμένα είναι σπουδαία ποιήτρια που κάνει τον λόγο πιο βαθύ μέσα στην απλότητά του. Δεν αφήνει τίποτα να περάσει δίπλα της χωρίς να το ακτινογραφήσει. Παραδείγματος χάριν, περπατάμε και βλέπει κάποιον να περνάει τον δρόμο. Εκείνη τη στιγμή ξέρεις ότι φτιάχνει εικόνες για να τις βάλει στους στίχους της. Ομως το τραγούδι «Η σερενάτα της νύχτας» το έγραψα εγώ για ένα αγαπημένο μου πρόσωπο που πέθανε από AIDS στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ηταν πολύ δύσκολα τα πράγματα τότε. Το μισό θέατρο και πολλοί φίλοι μας είχαν AIDS. Θυμάμαι ότι είχαμε χάσει πολλούς συναδέλφους στους «Αθλιους», έναν «Γιάννη Αγιάννη», μια κοπέλα από το χορό και πολλούς μουσικούς. Υπήρχε μια εποχή που πηγαίναμε ή σε κηδεία ή στο θέατρο.

Τότε γιατί «Γαλάζια λίμνη»; Είναι παραπλανητικός τίτλος.

«Είναι η καρδιά η μια γαλάζια λίμνη / περνά η καρδιά μ’ αργυρά κουπιά / μα σαν τη μάτωσαν πορφυρό καμίνι / και αυτό που νόμιζαν δεν θα ‘σαι πια». Οι λίμνες παίρνουν χρώματα από τα μυστικά που κρύβουν. Είναι σαν τη ζωή των ανθρώπων.

Κρύψατε και δικά σας μυστικά σε αυτό το CD.

Τα βγάζω στο φως. Η ζωή μού έδειξε ότι αυτός είναι ο τρόπος για να αντιμετωπίζω τα τραύματά μου. Να τα κάνω τραγούδι, ρόλους. Δεν είχα εύκολη ζωή. Οπότε έπρεπε να ανακαλύψω πώς θα μπορέσω να υπάρξω, να συνεχίσω όσο τον δυνατόν πιο ομαλά. Δεν λέω ανώδυνα, γιατί δεν μπορεί κανείς να βγει αλώβητος από τη μάχη με τους δαίμονές του. Αλλά και μόνο που θα τους αντιμετωπίσει είναι ήδη μια σπουδαία νίκη.

Η δική σας πληγή πότε δημιουργήθηκε;

Είχα μια τραυματική εμπειρία στην ηλικία των τεσσάρων. Ζούσα με τους γονείς μου και τον αδελφό μου στη Ζιμπάμπουε. Η μητέρα μου ήταν από τον Κέρκυρα και είχε πάει με εκείνα τα καράβια που μετέφεραν νύφες στην Αφρική. Πήγε για να παντρευτεί τον πατέρα μου – με καταγωγή από την Κάσο – τον οποίο είχε δει σε φωτογραφία. Σαν ταινία του Βούλγαρη. Εκείνο το καλοκαίρι λοιπόν ήρθαμε στους θείους μου στην Αθήνα για διακοπές. Ομως κάποια στιγμή φεύγουν χωρίς να μου πουν τίποτα… Θυμάμαι σαν τώρα τη σκηνή και το καρπούζι που ήταν ανοιγμένο πάνω στο τραπέζι. Εμεινα με την αδελφή της μητέρας μου και τη γιαγιά μου. Ηταν σοκαριστικό. Κόπηκε η φωνή και για αρκετό καιρό δεν μιλούσα. Εγκατάλειψη και προδοσία ήταν αυτά που κυριαρχούσαν μέσα μου και ας μην μπορούσα να τα εξηγήσω. Ομως όλα πήραν τον δρόμο τους. Μεγάλωνα με πολλή αγάπη. Από το σπίτι στη Δάφνη μετακομίσαμε στους Αμπελοκήπους και η ζωή συνεχίστηκε.

Ηταν μια βίαιη πράξη. Πώς τη δικαιολογήσατε;

Δεν ξέρω αν τη δικαιολόγησα. Δεν μπόρεσα να βρω απαντήσεις και φυσικά δεν με απασχόλησαν, μεγάλωνα μέσα σε ένα ειρηνικό περιβάλλον με τη θεία, τον θείο και τη γιαγιά, σε αντίθεση με το οικογενειακό μου περιβάλλον στη Ζιμπάμπουε στο οποίο υπήρχαν μεγάλες εντάσεις και εκρήξεις. Οταν ήρθαν να με πάρουν ξανά πίσω, συνειδητοποίησα τη διαφορά. Ημουν οκτώμισι ετών, θυμάμαι, και τους άκουγα αν θα έπρεπε να επιστρέψω στην Αφρική μαζί τους ή όχι. Τότε βγήκα μπροστά και αποφάσισα εγώ να μείνω με τη θετή μου μητέρα.

Σας έλειπαν;

Είχα στοργή, τρυφερότητα, αγάπη, ό,τι δηλαδή θέλει ένα παιδί. Μου προσέφεραν ασφάλεια, καλή εκπαίδευση, που μου επέτρεψε ν’ ανοίξω τα φτερά μου και να διεκδικήσω το όνειρό μου στην Αγγλία. Πήρα υποτροφίες για να συνεχίσω τις σπουδές μου στο τραγούδι και να κάνω ό,τι μπόρεσα τελικά να κάνω. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να έχω αυτή την πορεία αν έμενα με τους γονείς μου στη Ζιμπάμπουε.

Είναι μια συγχωρητική σκέψη.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρξαν σκοτεινές περίοδοι στις σχέσεις μου με τους γονείς μου.

Είναι κινηματογραφική η ζωή σας… Εγκατάλειψη, απώλεια, λαμπρή καριέρα, φώτα. Ιδανικό σενάριο ταινίας.

Ετσι είναι! (Γελάει δυνατά.) Η μητέρα μου εγκατέλειψε τον πατέρα μου και εγκαταστάθηκε μαζί με τον αδελφό μου στο Λονδίνο. Υστερα από λίγο καιρό την αναζήτησε ο πατέρας μου. Τότε έπαιζα για δεύτερη φορά στους «Αθλιους». Και του στέλνω πρόσκληση για να έρθει να με δει. Περίμενα ότι θα γινόταν το μεγάλο βήμα. Ονειρευόμουν ότι μετά το τέλος της παράστασης θα κλαίγαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Αλλά αυτό φυσικά δεν συνέβη.

Τι σας είπε;

Μου χτύπησε την πλάτη και μου είπε ένα «Ησουν καλός». Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα το ρήγμα που υπήρχε ανάμεσά μας να βαθαίνει. Οι σχέσεις μας πάγωσαν – μέχρι που πέθανε. Ηταν μια πολύ δύσκολη εποχή για εμένα. Οταν έφυγε από τη ζωή είχα ακόμη παραστάσεις. Ο διευθυντής του θεάτρου μου είπε φυσικά να απουσιάσω όσο ήθελα για να πενθήσω τον πατέρα μου. Αλλά δεν το έκανα. Μετά την κηδεία το βράδυ πήγα κανονικά στην παράσταση. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω πού βρήκα τη δύναμη. Αλλά τελικά αυτή η κίνηση ήταν σοφή και με αποδέσμευσε από πολλά εσωτερικά βάρη που κουβαλούσα. Πολλές φορές ενδόμυχα πίστευα ότι ίσως να ευθύνομαι κι εγώ που με εγκατέλειψαν οι γονείς μου. Το σημαντικό όμως είναι ότι ανέβηκα εκείνο το βράδυ στη σκηνή και έπαιξα κανονικά τον ρόλο μου. Κάποια στιγμή ο Μάριος και η Κοζέτ (Τιτίκα τη λένε εδώ) γονατίζουν όταν πεθαίνει ο Γιάννης Αγιάννης και τραγουδούν «Alone in the shadows» («Μόνος στις σκιές»). Εκεί δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Κατέρρευσα. Αλλά την ίδια στιγμή λύθηκαν όλα.

Αλλαξε η ζωή σας;

Αμέσως! Ενας άλλος Μάριος με κράτησε στη ζωή. Ελευθερώθηκα γιατί δεν χρειαζόταν να γνωρίζω τις απαντήσεις για τα ερωτήματα που με βασάνιζαν. Θα τις έπαιρνα μέσα από ρόλους, μέσα από στιγμές, μέσα από τους ανθρώπους που συναντώ. Ηταν όμως όλα διαφορετικά.

Οι σχέσεις με τη μητέρα σας;

Εχουν αποκατασταθεί αφού η σχέση μας έκανε τη διαδρομή της. Τίποτα δεν ήταν εύκολο. Τώρα ζούμε μαζί στην Αθήνα. Το είχα υποσχεθεί στη θετή μου μητέρα ότι θα τη φρόντιζα. Και το κάνω.