Role Models

Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι κοινωνικό κάλεσμα. Που επιφορτίζει αυτούς που τη διακονούν με oρισμένες υποχρεώσεις. Που έχουν κυρίως να κάνουν με το παράδειγμα που δίνουν με τη συμπεριφορά τους προς τους υπόλοιπους πολίτες. Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί συνιστούν πρότυπα συμπεριφοράς – role models, σύμφωνα με τον διεθνή σχετικό όρο.

Ανεξάρτητα ουσιαστικού εσωτερικού περιεχομένου, οφείλουν να εκπέμπουν κύρος, οντότητα, σεβασμό. Ωστε ο κόσμος να διαισθάνεται πως κυβερνάται από ανθρώπους με ειδικό βάρος και να βλέπει με σιγουριά το μέλλον του. Η σημερινή ελληνική πολιτική τάξη εκπέμπει τέτοιες εικόνες σοβαρότητας και κοινωνικής βαρύτητας; Τα πρόσφατα γεγονότα μάλλον διαψεύδουν κάθε πιθανότητα τέτοιας εκδοχής. Οι απίστευτες μετακινήσεις βουλευτών από κόμμα σε κόμμα, εκλεγμένων μάλιστα με λίστα(!), δίχως δηλαδή την παραμικρή προσωπική τους συμμετοχή στην πολιτική τους επιτυχία, υπονομεύει το κύρος και τη σοβαρότητα του Κοινοβουλίου.

Επίσης το φαινόμενο βουλευτές να συνεχίζουν να παραμένουν μέλη μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας ενώ εγγράφως δεσμεύονται να υπερψηφίζουν τις νομοθετικές πρωτοβουλίες ή προτάσεις μιας άλλης (!) καθιστούν το ευτράπελο ή παράδοξο κυρίαρχο χαρακτηριστικό της πολιτικής ζωής.

Εκφράσεις, τέλος, που εκτοξεύονται από τα χείλη εκπροσώπων του λαού, ακόμη και μέσα στον ίδιο τον επονομαζόμενο και «ναό της Δημοκρατίας» (όπως: «δώστε πόνο», «στα τέσσερα», «σας έχω» κ.ά.) υποβαθμίζουν καταλυτικά την πολιτική ζωή και φέρνουν τον δημόσιο λόγο στα επίπεδα κοινωνικού περιθωρίου και σε κλίμα ανταλλαγής εκφράσεων της νύχτας.

Αυτόματα ο πολιτικός κατεβαίνει από το βάθρο κοινωνικού προτύπου και οδηγείται σε επίπεδα απόλυτης απαξίωσης και χλευασμού.

Για να σηκωθεί και πάλι ψηλά η εικόνα της πολιτικής στα μάτια του κόσμου θα χρειαστεί δυστυχώς στο μέλλον τεράστια προσπάθεια…