Que disent les poetes?

Λέγεται πως ο συγγραφέας Αντρέ Μαλρό, για τον οποίο ο Ντε Γκολ δημιούργησε το πρώτο στον κόσμο υπουργείο Πολιτισμού, κάποια ημέρα άκουγε βαριεστημένος τους énarques και τους πτυχιούχους Sciences Po του γραφείου του να του μιλάνε για πληθυσμό, εθνικό εισόδημα, διπλωματικές σχέσεις, για υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων και τις απόψεις τους, χώρας όπου θα έκανε επίσημη υπουργική επίσκεψη. Και ρώτησε τους γραφειοκράτες του: Mais les poètes? Que disent les poètes? – καλά όλα αυτά, αλλά οι ποιητές της χώρας, τι λένε; Την απάντηση δεν τη μάθαμε, ψάχνουν ακόμη οι énarques να βρουν ανθολογίες.

Εδώ σε μας, που γεννήθηκε ο πολιτισμός και η δημοκρατική πολιτική, δεν βάζεις τους συμβούλους να ψάχνουν, έρχεται μόνη της και σε βρίσκει η ποίηση, που λέει και ο Τίτος Πατρίκιος· μέσω αυτής λύνονται τα ζητήματα στη Βουλή στο άψε-σβήσε. Μάθαμε λοιπόν πως ο κ. Καμμένος θα κουβαλά πάντα μέσα του (ή στην πλάτη του) τον κ. Τσίπρα και για τούτο έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ, στην κώχη τούτη τη μικρή, σε όλη τη γη τη χάλασες – που θα πει, η Δεξιά όπου ανήκεις δεν θα ξεχάσει ποτέ πως συνεργάστηκες μαζί μου.

Εντυπωσιάζει που ο πρωθυπουργός θεωρεί «κώχη μικρή» τη μεγαλοπρεπή Πρώτη Φορά Αριστερή κυβέρνησή του – μάλλον βλέπει τουλάχιστον πανευρωπαϊκό τον υπό την ηγεσία του σοσιαλισμό και όχι «σε μια μόνη χώρα», όπως ο σταλινικός Brexiteer Κόρμπιν.

Ακόμα περισσότερο όμως εντυπωσιάζει ο ύμνος που ανέπεμψε ο Πάνος Καμμένος προς τον Πρωθυπουργό – δεν υπάρχει ισχυρότερη δήλωση δουλοφροσύνης από το «Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα, Καπεταναίοι σαν εσέ δεν θα φορούσαν στέμμα» που εκφώνησε ο πρώην αγέρωχος υπουργός Εθνικής Αμυνας. Είναι ο παραπονεμένος υποτελής που ο αυθέντης του τον αδίκησε· του πήρε το φέουδο και το ενσωμάτωσε στα βασιλικά κτήματα, του πήρε υπηρέτες και πολεμιστές, ακόμα και το «δικαίωμα πρώτης νυκτός». Τώρα δεν έχει άλλη λύση ο κακομοίρης παρά να φύγει περιπλανώμενος και πενόμενος ιππότης σε σταυροφορία, να κατακτήσει τόπο να κάνει νέο δουκάτο ή κομητεία, ο δυστυχής.

Ο ποιητής Πάνος Καμμένος τον ανέβασε πέντε σκαλιά στην κλίμακα της φήμης και της εξουσίας τον «ψυχρό εκτελεστή» Αλέξη Τσίπρα. Χέρι που δεν μπορείς να το δαγκώσεις, φίλα το; Ή παραδοχή πως πράγματι δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό, δεν υπάρχουν δουκάτα διαθέσιμα, μείνε κοντά στον αυθέντη σου και δεν θα πεινάσεις; Το δεύτερο, μου φαίνεται.