Το άλλο ρεπερτόριο

Μπορεί να το θέσει κανείς κατ’ αντιστοιχία: όπως δυο Κοχίμπα δεν μεταμορφώνουν κάποιον σε Τσε Γκεβάρα έτσι και δυο ποιήματα δεν κάνουν μια ποιητική βραδιά. Δεν είναι θέμα αριθμητικής. Τσε Γκεβάρα δεν γίνεται κάποιος ακόμη και αν ντουμανιάζει κάθε μέρα το Μέγαρο Μαξίμου. Και μια ποιητική βραδιά μπορεί να μην κάνουν ολόκληρα τα άπαντα του Καβάφη, όχι δυο στίχοι από την «Πόλη» μαζί με άλλους δυο από τον «Ματρόζο» του Στρατήγη.

Aντιληπτός γίνεται κατ’ αντιστοιχία και ο λόγος: όπως θα έχει σημασία πάντα ποιος καπνίζει και όχι τι καπνίζει, έτσι θα έχει σημασία ποιος απαγγέλλει και όχι τι απαγγέλλει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο ιδιότυπος ποιητικός διαγωνισμός, που φιλοξένησε το απόγευμα της Παρασκευής η Βουλή, δεν έχει το ενδιαφέρον του. Εχει ως προς την επιλογή των ποιημάτων.

Στην περίπτωση του Καμμένου, για παράδειγμα, το νόημα ήταν σαφές. Στο δίστιχο «Αν οι ζητιάνοι σαν και με δεν έχυναν το αίμα, καπεταναίοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα», είναι σαφές ότι ο ζητιάνος χάρις στο αίμα του οποίου ο καπεταναίος Τσίπρας φόρεσε το πρωθυπουργικό του στέμμα είναι ο ίδιος ο Καμμένος. Τι εννοούσε όμως ο Τσίπρας όταν αφιέρωνε στον Καμμένο τους στίχους «καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες θάλασσες, η πόλις θα σε ακολουθεί»;

Αν η επιλογή έγινε σύμφωνα με το πνεύμα του Καβάφη, δεν θα μπορούσε παρά να εννοεί πως ο Καμμένος είναι φυλακισμένος στη δυσοίωνη μοίρα του. Αλλά επειδή δεν είναι καθόλου βέβαιο πως το πνεύμα του αλεξανδρινού ποιητή μπορεί να διαπέρασε έστω και για λίγο τα ντουβάρια του Μαξίμου, οι ερμηνείες είναι περισσότερες από μία. Το μήνυμα Τσίπρα, ας πούμε, θα μπορούσε να είναι πως ο Καμμένος δεν θα βρει πουθενά καλύτερα. Ούτε στη ΝΔ, για την οποία ο πρωθυπουργός εμφανίζεται βέβαιος πως ο πρώην εταίρος του έχει ρίξει γέφυρες. Τι ήθελε να πει ο ποιητής; Στην περίπτωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ό,τι σκεπάζει με το πέπλο της ασάφειας η ποίηση, το λούζουν στο φως όλα τα υπόλοιπα. Οχι τόσο η απόπειρα του Τσίπρα να πείσει τον Καμμένο πως είναι ο σωτήρας του επειδή απέτρεψε τη «σαμαροποίησή» του – πώς είναι δυνατόν να σώσει κάποιος κάποιον διαλύοντας το κόμμα του; Οσο το sms του Τσίπρα με τις γέφυρες που αποκάλυψε ο Καμμένος και ο χαρακτηρισμός «ψυχρός εκτελεστής» που του επιφύλαξε μαζί τον νέο γύρο πίκρας, προδοσίας και αχαριστίας.

Το τελικό συμπέρασμα όσων έγιναν αυτό το τριήμερο είναι πως Τσίπρας και Καμμένος είναι αδύνατον να σηκώσουν μια βραδιά ποίησης. Το σόου όμως θα συνεχιστεί. Οχι μόνο με ακόμη περισσότερη πίκρα και προδοσία, αλλά με αποκαλύψεις που ο Καμμένος διαχειρίζεται επικοινωνιακά. Είναι αποκάλυψη ότι ο Τσίπρας καπνίζει Κοχίμπα;

Μα δεν είναι αυτό το ερώτημα. Με το ποιητικό ρεπερτόριο να έχει εξαντληθεί μέσα σε μια βραδιά, αυτό που μένει να φανεί είναι εάν το άλλο, το μη ποιητικό και μπρούτο, είναι ανεξάντλητο.

ΑΠΟΦΟΡΑ

Μπορεί να το πει κανείς κι αλλιώς: το ερώτημα είναι εάν το μη ποιητικό ρεπερτόριο του Καμμένου έχει μόνο την οσμή του πούρου ή εάν το επόμενο διάστημα θα παραχθούν και άλλες οσμές, ακόμη πιο βαριές και πιο δυσάρεστες. Το ερώτημα είναι εάν η πολιτική ατμόσφαιρα θα γίνει ακόμη περισσότερο αποπνικτική και από την ατμόσφαιρα σε ένα κλειστό δωμάτιο όπου καπνίζουν πούρα όχι ένας κατά φαντασίαν Τσε αλλά όλοι οι wannabe Τσε του Μεγάρου Μαξίμου μαζί. Για να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου η οσμή δεν θα είναι οσμή, αλλά αποφορά