Σταύρος Σιόλας

Τραγουδοποιός

Οταν στο μακρινό παρελθόν δούλευα περιστασιακά σε δουλειές άσχετες με την τέχνη, η θεώρησή μου για το Σαββατοκύριακο ήταν διαφορετική: ήταν μια ανάσα που την περιμέναμε πώς και πώς μέσα στη ρουτίνα της εβδομάδας. Ηταν τα χρόνια που δούλευα σε φούρνο, σε εργοστάσιο χαρτοποιίας, σε οδική ασφάλεια… Από τότε πέρασε καιρός. Και σίγουρα ένας καλλιτέχνης δεν έχει την ίδια αντίληψη για το Σαββατοκύριακο. Μπορεί να δουλεύω Σάββατο βράδυ. Κυριακή πρωί. Πρωτοχρονιά. Τα Σαββατοκύριακά μου να έχουν δουλειά, πολλή δουλειά, αλλά συνήθως δεν το αντιλαμβάνομαι ως δουλειά… Γιατί το να περνά καλά ο κόσμος και να νιώθω κι εγώ ωραία είναι μια εξαιρετική συνθήκη που δεν την πετυχαίνεις εύκολα.

Το ιδανικό Σαββατοκύριακο για μένα αυτή τη στιγμή θα ήταν ένα ταξίδι για περιοδεία σε κάποια περιοχή της Ελλάδας με ορεινό τοπίο. Μου αρέσουν πολύ τα βουνά χειμώνα και καλοκαίρι…

Τα Σάββατα συνήθως ξυπνώ αργά. Είτε γιατί έχω παίξει την προηγούμενη νύχτα – κι αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές – είτε γιατί ακόμα κι όταν δεν δουλεύω κοιμάμαι αργά. Οταν ξυπνήσω – σχεδόν μεσημέρι – θα βρω κάποιο μήνυμα από φίλους να με προσκαλούν σε βόλτα. Τα μέρη είναι συνήθως τα ίδια: Πλατεία Αγίας Ειρήνης, Θησείο, Μοναστηράκι. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Βοτανικό και ζω την Αθήνα σαν να είναι ένα χωριό. Μπορεί να ζούμε σε μια μεγαλούπολη εκατομμυρίων ανθρώπων αλλά δεν κινούμαστε σε όλο το εύρος της, σπάνια για παράδειγμα θα βγω στη Γλυφάδα, στην Κηφισιά ή στο Μαρούσι.

Ο καφές θα εξελιχθεί σε φαγητό, πάντα στα ίδια μέρη, και είναι άγνωστη η ώρα επιστροφής. Τα βράδια του Σαββάτου, αν δεν δουλεύω, δεν θα βγω. Δεν αντέχω την πολυκοσμία, είναι κάτι που το έχω από παιδί. Θα πάω συνήθως σε σπίτια φίλων, θα γελάσουμε, θα επικοινωνήσουμε. Προτιμώ να βρίσκομαι σε ένα μέρος όπου δεν θα υπάρχει κάποια μουσική να με ανταγωνίζεται σε ένταση.

Κι όταν γυρίσω, αργά το βράδυ, θα καθίσω όπως και τις υπόλοιπες μέρες να ασχοληθώ με τα τραγούδια μου. Ξεκινώ να σκαλίζω κάποια μελωδία, κάποιον στίχο, περνώ πολλές ώρες μπροστά από τον υπολογιστή συνθέτοντας μουσική και κάπως έτσι φτάνει συνήθως πέντε το πρωί.

Προτιμώ πάντα τη νύχτα για πνευματική εργασία, η ημέρα με αποσπά…

Κάτι που μου αρέσει πολύ τα Σάββατα είναι όταν βρίσκομαι εκτός Αθηνών για live. Κατ’ αρχάς μ’ αρέσουν πολύ τα ξενοδοχεία! Και μ’ αρέσει να βλέπω νέα μέρη. Προσφάτως ένα σαββατιάτικο πρωινό με βρήκε στη Θεσσαλονίκη. Ηταν από τα αγαπημένα μου: Συνάντηση με φίλους, όπως τον Γιώργο Καζαντζή και τον Φίλιππο Γράψα, βόλτα στην πόλη, «Ελενίδης» για Τρίγωνα Πανοράματος, ένα πέρασμα από τον «Τερκενλή»… Πλέον μπροστά μου έχω τη μουσική σκηνή Σφίγγα, όπου θα εμφανιστώ από τις 22 Φεβρουαρίου και για τις επόμενες δύο Παρασκευές.

Και φυσικά μπορεί να μην ισχύει τίποτα από όσα είπαμε, διότι μπορεί το Σάββατο να είμαι στο στούντιο, μπορεί να έχω πρόβα τέσσερις ώρες, όλα είναι πιθανά.

Το πρωί της Κυριακής συνηθίζω να συναντώ την οικογένειά μου. Μ’ αρέσει να πηγαίνω μέχρι τη Ραφήνα όπου ζουν οι γονείς μου, εκεί ακολουθεί φαγητό και κουβεντούλα με εκείνους και την αδελφή μου και μετά απαραιτήτως… ένα γαλακτομπούρεκο από τον «Γαλυφιανάκη».

Θα έχει πια φτάσει βράδυ όταν θα γυρίσω σπίτι. Και τότε μπορεί να μοιράσω τον χρόνο μου ανάμεσα σε φίλους ή σε μια ταινία, όταν βέβαια δεν είμαι σε δημιουργικό ντελίριο με κάποιο τραγούδι. Μου αρέσει και το διάβασμα, προτιμώ τα μυθιστορήματα, αυτή την περίοδο διαβάζω το «Ο θρύλος του Ασλάν Καπλάν» του Θωμά Κοροβίνη.

Τελικά, νομίζω ότι αυτό που μένει στο τέλος του Σαββατοκύριακου είναι η επικοινωνία με τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και αν με ρωτούσε κάποιος τι του προτείνω για ένα ωραίο Σαββατοκύριακο αυτό θα έλεγα: μείνετε όσο περισσότερο μπορείτε με τους αγαπημένους σας ανθρώπους, βγείτε έξω, πηγαίνετε όπου θέλετε, περάστε όσο πιο ωραία μπορείτε, επικοινωνήστε…