«Μας έχει… Μας έχει;»

Σπάω το κεφάλι μου να βρω τι ακριβώς μας έχει ο κύριος Πολάκης. Ηταν ωραία η εικόνα του υφυπουργού Υγείας να περπατάει λεβέντικα και πίσω του ένα μπουκέτο δημοσιογράφους με τα εργαλεία της δουλειάς τους ανά χείρας να του θέτουν ερωτήσεις τη μια κατόπιν της άλλης κι αυτός με τον αέρα του λεβέντη στην περπατησιά να επαναλαμβάνει: «Είστε σε διατεταγμένη υπηρεσία. Ολοι σας και μόνος μου. Σας έχω. Σας έχω».

Τι ακριβώς μας έχει; δεν διευκρινίζει.

Υπάρχουν πολλές ερμηνείες. Από το απλό και εύκολο «σας έχω χεσμένους» αλλά και το πιο κοντινό στο ρεπερτόριό του, το «σας έχω γραμμένους στα…». Πολύ χοντρό. Οχι. Η Μυρτώ μου έδωσε μια περισσότερο απειλητική ερμηνεία. «Σας έχω στο χέρι». Λες;

Ολα αυτά με το κράνος στο χέρι το οποίο στο φινάλε το φόρεσε, και περιέργως του χώρεσε στο κεφάλι. Πριν το φορέσει όμως πρόλαβε να στολίσει τους συνδικαλιστές της ΠΟΕΔΙΝ αποκαλώντας τους «τσόλια».

Η λέξη τσόλι, για να θυμούνται οι παλιοί και να γνωρίζουν οι νέοι, δεν σημαίνει μόνο ένα μικρό και ευτελές χαλάκι (κουρελού) που σκουπίζουμε τα πόδια στην εξώπορτα, αλλά κυρίως εννοεί τις πολύ φτωχές ιέρειες του έρωτα οι οποίες καημένες δεν είχαν κατάλυμα μ’ ένα κρεβάτι να κάνουν τη δουλειά τους, κοινώς μπουρδέλο, και γι’ αυτό είχαν πάντα μαζί τους στη μασχάλη ένα τυλιγμένο τσόλι κι όταν έβρισκαν πελάτη πηγαίνανε κάπου σκοτεινά κι απόμερα, στρώναν το τσόλι χαμαί και κάναν τη δουλειά τους.

Οταν λοιπόν αποκαλούμε κάποιον «Τσόλι» εννοούμε πως αυτός ο κάποιος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια πάμπτωχη εκδιδομένη επί χρήμασι γυνή. Κοινώς φτωχοπουτάνα.

Ωραία; Ωραία.

Ωραία άποψη για τον συνδικαλισμό. Και αρκούντως αριστερή.

Οπως και επίσης περικαλλής ήταν και η απάντηση προς τους δημοσιογράφους όσον αφορά τον θάνατο δυο παιδιών.

– «Θα σου απολογηθώ εγώ εσένα; Τι είσαι εσύ και θα σου απολογηθώ; Τι είσαι για να σου απαντήσω;».

Να ξεκαθαρίσουμε μερικά βασικά, για να συνεννοούμαστε.

Στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων δεν απολογούμεθα. Οι απολογίες στον ανακριτή και τον εισαγγελέα, θα ‘ρθει κι αυτουνού η ώρα του. Καλά να ‘μαστε και να ‘χουμε υπομονή. Ολα θα γίνουνε. Σιγά σιγά. Τους ρεπόρτερ λοιπόν τους ενημερώνουμε. Το επαναλαμβάνω γιατί η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως. Εν-η-με-ρώ-νου-με. Απλά και καθαρά πράματα. Δεν θέλετε να μας ενημερώνετε; Με γεια σας με χαρά σας. Αφήστε μας στο μαύρο σκοτάδι.

Ούτε η πρώτη φορά θα είναι ούτε η τελευταία.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο μέσα στην αντάρα εκτός από το «τσόλια», το «Μόνος μου και όλοι σας. Σας έχω, σας έχω», σε μια αποστροφή του λόγου του ξέφυγε κάτι πιο γραφικό, σχεδόν χαριτωμένο.

«Δεν τσακίζω φρύδι». Είναι μια φράση συλλεκτική, σπάνια, λαϊκή και μυροβλύτισσα. Αναδύει μια εσάνς λιμανιού, βρεμένα ξύλα σάπια και σκουριά. Και πολύ συγγενική, σχεδόν περνάει σύριζα δίπλα στην άλλη, εκείνη που δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Την αλήστου μνήμης:

«Σιγά ρε μάγκα την εξάτμιση, θα σου θαμπώσει το λουστρίνι».