Γκαζοζέν

Ας αρχίσουμε με τα καλά νέα: πεθαίνουμε. Ως έθνος πεθαίνουμε. Μπορεί το γνωστό εμβατήριο να μας διαβεβαιώνει ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», αλλά η πιο πρόσφατη απογραφή του ελληνικού πληθυσμού έχει άλλη άποψη. Για πρώτη φορά καταγράφεται πως οι θάνατοι υπερτερούν των γεννήσεων και, δυστυχώς, όλοι οι σχετικοί δείκτες μαρτυρούν ότι δεν πρόκειται για μια πρόσκαιρη τάση, μια τάση συγκυριακή, αλλά για μια τάση μη αναστρέψιμη, μιαν ανήκεστο βλάβη. Αφού πεθαίνουμε που πεθαίνουμε, λοιπόν, ας χαλαρώσουμε και ας το απολαύσουμε. Γιατί τα κακά νέα δεν είναι ότι πεθαίνουμε. Τα κακά νέα είναι ότι, παρότι πεθαίνουμε, παραμένουμε σφόδρα ερωτευμένοι με τις αιτίες που μας σκοτώνουν.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Τασία Χριστοδουλοπούλου. Καθότι συμβαίνει να τη γνωρίζω προσωπικά, δεν συμμερίζομαι τη χλεύη για τις κατά καιρούς όχι και τόσο επιτυχείς δηλώσεις της. Ουδείς άσφαλτος, όπως είπε η λαίδη Αντζελα – και, σε πείσμα των κακεντρεχών, το είπε ολόσωστα. Αντιθέτως, εάν μου έπεφτε λόγος – αλλά, φευ, δεν μου πέφτει – θα πρότεινα στην Ιερά Σύνοδο να κινηθεί η διαδικασία για την οσιοποίηση της Χριστοδουλοπούλου. Δεν γνωρίζω πώς ακριβώς κινείται αυτή η διαδικασία, ούτε πόσο χρονοβόρα είναι, ούτε αν δεν θεωρείται ιδιαίτερα κομψό να είναι ακόμη ζωντανό το προς οσιοποίηση άτομο. Οχι, πείτε μου, παρακαλώ: σε τι υπολείπεται η Χριστοδουλοπούλου της Μητέρας Τερέζας;

Ακούστε πόσο γλυκό βάλσαμο ενστάλαξε στα αφτιά των δημοσίων υπαλλήλων, αποτεινόμενη προς τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι και όσοι φιλοδοξούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι θα σας στείλουν και πάλι στην αντιπολίτευση με την ψήφο τους». Τέτοια κρυστάλλινη δήλωση αγάπης και αφοσίωσης οι δημόσιοι υπάλληλοι είχαν ν’ ακούσουν, όχι μονάχα από τότε που ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ φίλησε στο στόμα τον Eριχ Χόνεκερ (για να μνημονεύσω δύο από τους πιο φημισμένους προστάτες αγίους των απανταχού κρατικοδίαιτων), αλλά ακόμη πιο πίσω, το 1911, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος τους μονιμοποίησε κι έπαψαν να χύνουν μαύρο δάκρυ στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Δώστε λίγη προσοχή στη σημειολογία της χριστοδουλοπούλειας διατύπωσης: «… και όσοι φιλοδοξούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι…». Οχι όσοι φιλοδοξούν να σπουδάσουν και, ποιος ξέρει, ίσως αύριο συνεργαστούν με το Δημόσιο, όχι τέτοια ξενερουά φιλελεύθερα, αλλά όσοι ενηλικιώνονται με το όραμα, από το γυμνάσιο ακόμη, από το δημοτικό, μπορεί και από το νηπιαγωγείο, να διοριστούν κάποτε στο Δημόσιο – ένα διαχρονικό εθνικό όραμα, αντάξιο, αν όχι ανώτερο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς… Μας τα έχετε πρήξει, κύριοι, με κάτι μικρές χώρες, ανάδελφες σαν και τη δική μας, με κάτι Φινλανδίες και με κάτι επενδύσεις στην καινοτομία. Ποια καινοτομία και τρίχες κατσαρές; Θα διοριστούμε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι και θα αλληλοεξυπηρετούμαστε: ένα αβγουλάκι εσύ, μια μπουγάτσα εγώ… Δημόσιοι υπάλληλοι και «ας τρώγωμεν πέτρες».

Το έχουμε ξαναπεί από αυτήν εδώ τη στήλη. Αργά ή γρήγορα, το «Δελφινάριο» θα βάλει λουκέτο. Δεν είναι μονάχα ότι οι παλιές καραβάνες, όπως η Τασία Χριστοδουλοπούλου, βρίσκονται στην καλύτερή τους ώρα, αλλά δείχνουν παράλληλα τον δρόμο και στα φιντάνια. Ιδού νέο ταλέντο, που έπεσε κυριολεκτικά ως μάννα εξ ουρανού: Αριστείδης Φωκάς. Γεννημένος καρατερίστας. «Τρούπωσε» στη Βουλή τον Σεπτέμβριο του 2015, επιβιβαζόμενος στο τελευταίο κόμμα, την Ενωση Κεντρώων, αλλά το αστέρι του δεν έλαμψε προτού ανεξαρτητοποιηθεί και πάρει μεταγραφή για τους Ανεξάρτητους Ελληνες, προκειμένου να διατηρήσουν οι Ψεκασμένοι τα δικαιώματά τους ως Κοινοβουλευτική Ομάδα. Θαυμάστε μπρίο Μπουρνέλη και στόφα Σταυρίδη, τη στιγμή που – ως εισηγητής των ΑΝΕΛ – δικαιολογείται για την απουσία του σε μια κρίσιμη ψηφοφορία: «Είχα πιει στο καφενείο μια γκαζόζα και πήγα στην τουαλέτα κι εκείνη την ώρα ξεκίνησε η ψηφοφορία. Πού το προβλέπει ο Κανονισμός να ξεκινά με αυτόν τον τρόπο η ψηφοφορία; Είναι γελοία η διαδικασία».

Πάρτι στο Twitter οι άφρονες. Κακώς, κάκιστα. Κατά πρώτον, δεν εκτίμησαν την αφηγηματική οικονομία του ανδρός. Περιορίστηκε να δηλώσει «πήγα στην τουαλέτα», ενώ θα μπορούσε να επεκταθεί σε πιο αποκρουστικές λεπτομέρειες. Κατά δεύτερον, δεν αναγνώρισαν την ειλικρίνειά του, όχι μόνο για τις ολέθριες παρενέργειες της γκαζόζας, αλλά και για τον καθοριστικό ρόλο της τουαλέτας στον κοινοβουλευτικό μας βίο. Οσοι έχουμε περάσει από την Ολομέλεια της Βουλής, είμαστε σε θέση να σας διαβεβαιώσουμε ότι το να πεταχτείς μέχρι την τουαλέτα μπορεί μερικές φορές να σε βγάλει ασπροπρόσωπο από στριμόκωλες καταστάσεις. Σου δίνει τη δυνατότητα, λόγου χάριν, να πληροφορηθείς το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ύστερα από την πρώτη εκφώνηση των ονομάτων των βουλευτών και να κρίνεις εάν είναι σκόπιμο να συμμετάσχεις στην ψηφοφορία κατά τη δεύτερη εκφώνηση ή να παρατείνεις την παραμονή σου στην τουαλέτα έως ότου περατωθεί η διαδικασία. Εάν είχαν στόμα και μιλιά οι τουαλέτες, θα ξαναγραφόταν η κοινοβουλευτική ιστορία της πατρίδας μας.

Το καλό επίσης από τη συνύπαρξη μιας παλιάς καραβάνας με ένα ταλαντούχο φιντανάκι στον ίδιο κωμικό θίασο είναι ότι δημιουργείται μεταξύ τους ευγενής άμιλλα. Εάν δει ο ένας ότι βρίσκει απήχηση στο κοινό η χοντράδα του άλλου, θα επιχειρήσει να την υποσκελίσει με μια χοντράδα χοντρύτερη. Κάπως έτσι ζήλωσε τη δόξα του Αριστείδη Φωκά ο όψιμός αρχηγός του, ο Πάνος Καμμένος και, πριν αλέκτορα φωνήσαι, έσπασε το εμπάργκο των ΑΝΕΛ στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι και δήλωσε στην εμβρόντητη Αναστασοπούλου και στον όχι λιγότερο εντυπωσιασμένο Οικονόμου: «Εγώ του είπα του βουλευτή μου, του κυρίου Φωκά. Οταν μου λέει “τι θα κάνουμε;”, του λέω “να σου πω κάτι; Για να καταλάβουνε τι σημαίνει εγκαταλείπουμε τους Ανεξάρτητους Ελληνες και βολευόμαστε με τρεις μεταγραφές υπουργών στους οποίους δίνουμε μια καρέκλα, να πας να πιεις μια γκαζόζα επιδεικτικά στο καφενείο της Βουλής· για να καταλάβουνε ότι δεν μπορεί πλέον να απειλούμαστε εμείς με διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας αντιθεσμικά…». Και ο Φωκάς; Τι έκανε ύστερα από αυτή την αποκάλυψη ο Φωκάς; Κρύφτηκε σε κανένα λαγούμι; Μπα, πού τέτοια τσίπα; Χαριεντιζόμενος με τον Παπαδάκη στον Αntenna, επιβεβαίωσε ότι πήγε για κατούρημα κατόπιν αρχηγικής εντολής και πρόσθεσε δυσοίωνα ότι «αυτό μπορεί να συμβεί και από κάποιον άλλον βουλευτή στο μέλλον». Ωραία πράγματα. Η δεδηλωμένη ως συχνουρία.

Οι Αθηναίοι κάποιας ηλικίας θυμούνται τα γκαζοζέν. Hταν παλιά αυτοκίνητα που λειτουργούσαν με αέριο. Γκαζοζέν, χλευαστικά, οι Αθηναίοι αποκαλούσαν και οποιαδήποτε σακαράκα σερνόταν στους δρόμους της πρωτεύουσας, είτε λειτουργούσε με αέριο είτε όχι. Oχι πως ίδρωνε το αφτί του ιδιοκτήτη τους. Εκείνος καμάρωνε στο τιμόνι. Απομεινάρι και αυτός μιας άλλης εποχής. Θα πέθαινε παρέα με το γκαζοζέν του.