Η ενσάρκωση της συριζαϊκής εξουσίας

Κάποτε είπε ότι οι μετανάστες λιάζονται στην Ομόνοια – όταν δεν εξαφανίζονται. Χθες, προειδοποίησε τη ΝΔ ότι όχι μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά και όσοι φιλοδοξούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι θα τη στείλουν και πάλι με την ψήφο τους στην αντιπολίτευση. Και οι δύο δηλώσεις θα κυνηγούν την Τασία Χριστοδουλοπούλου – μαζί με τα «άει στο διάολο» μέσα από τα δόντια, τα «δώστε πόνο» απ’ έξω και την ίδια απόχρωση της αλαζονικής και περιφρονητικής ειρωνείας που επιστρατεύει πολύ πιο συχνά από όσο θα της επέτρεπε ο θεσμικός της ρόλος ως αντιπροέδρου της Βουλής.

Θα ήταν λάθος όμως να χρεώσει κανείς αποκλειστικά στην ίδια τη Χριστοδουλοπούλου τις δηλώσεις της – ή ακόμη και το ύφος της. Γιατί και τότε και τώρα δεν εξέφρασε μόνο τον εαυτό της, αλλά το πνεύμα του κόμματος στο οποίο ανήκει. Η δήλωση, ας πούμε, για τους μετανάστες δεν έμεινε στο αέρα. Δεν ήταν ένας κυνισμός που πάει, πέρασε. Μετουσιώθηκε σε πραγματικότητα ζωής στη Μόρια και αλλού. Ο λεκτικός κυνισμός του προσώπου έγινε κυνική διαχείριση του προβλήματος, από την επαγγελματική ευαισθησία που ενσάρκωνε κάποτε η ίδια και οι σύντροφοί της δεν έμεινε ούτε μισό υπόλειμμα.

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι το πρόσωπο της συριζαϊκής εξουσίας. Είναι και όταν μιλάει για τους δημοσίους υπαλλήλους όπως θα μιλούσαν οι θεράποντες του πελατειακού κράτους, οι Δηλιγιάννηδες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός μας. Για μια κυβέρνηση που μέσα σε τέσσερα χρόνια εκτόξευσε τις γραμματείες από εξήντα σε εκατό και της οποίας οι μετακλητοί είναι πολύ περισσότεροι από όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι μόνο της Τασίας. Δεν είναι μόνο δικοί της. Είναι και δικοί τους.

Ολα αυτά δεν φτιάχνουν μόνο μια πολιτική. Φτιάχνουν και μια αισθητική. Με την αλαζονική και περιφρονητική ειρωνεία της στο προεδρείο της Βουλής, η Χριστοδουλοπούλου εκφράζει ένα κόμμα που, σαν την ίδια, πιστεύει πως ό,τι και αν πει και όπως και αν το πει θα υπάρχει πάντα το ηθικό πλεονέκτημα να το ξεπλένει.