«Δεν αξίζει να πιέζουμε τον εαυτό μας για τίποτα»

Είναι εντυπωσιακό και αισιόδοξο ότι επιθυμείτε να βρίσκεστε στη σκηνή παρότι είστε ακόμη σε διαδικασία ανάρρωσης.

Aκόμη και τώρα που έχω αυτή τη δυσκολία στην άρθρωση και στην κίνηση γράφω παραστάσεις που σχολιάζω και αυτοσαρκάζομαι. Ουσιαστικά δηλαδή είμαι πιο κοντά σε αυτό που υπάρχει στον πυρήνα του stand up. Δεν μπορεί να το κάνεις αν δεν μπορείς να σχολιάσεις πρώτα τον εαυτό σου. Λέω στο κοινό αν δεν καταλαβαίνει κάτι να φωνάζουν όλοι μαζί «τι;». Αυτομάτως δημιουργείται μια ατμόσφαιρα. Οπότε στην ουσία δεν υπάρχει ουσιαστικό πρόβλημα για να μην μπορώ να δουλέψω.

Τι σας δυσκολεύει;

Το κομμάτι του μακιγιάζ. Θα μπορούσα να βγαίνω άβαφη αλλά θα χάνονταν με τα φώτα της σκηνής που είναι πάνω μου όλες οι εκφράσεις. Τώρα δεν μπορώ να βαφτώ μόνη μου, πρέπει να με βοηθήσει κάποιος.

Απευθύνεστε σε ανθρώπους που έχουν χιούμορ;

Σε όλους. Η πρόκληση είναι να γελάσουν όλοι. Είναι πολύ υποκειμενικό το χιούμορ. Το θέμα είναι να κάνεις μια σύνδεση με το κοινό ώστε να γελάσουν οι περισσότεροι. Αλλά ναι, έχω δει θεατές – ευτυχώς λίγους – που δεν γέλασαν με τα αστεία μου.

Γράφατε κυρίως στα αγγλικά;

Ναι βέβαια. Πήγα στην Αγγλία για σπουδές – κωμικό αυτοσχεδιασμό – και έτσι προέκυψε και το stand up. Ηταν πολύ φυσική εξέλιξη.

Εχουν χιούμορ οι Ελληνες;

Γελάνε με κάτι που ταυτίζονται ή όταν τους ξαφνιάσεις. Ενα από τα πιο γνωστά σκετσάκια είναι ο κατάλογος της ταβέρνας. Δεν είναι κάτι φοβερά αστείο, απλώς διαβάζω τον κατάλογο μιας ταβέρνας. Ε, όλοι γελάνε γιατί όλοι το έχουμε ζήσει το ατελείωτο μενού. Εχουμε πολλή σοβαροφάνεια ως λαός, δεν έχουμε καθόλου το στοιχείο του αυτοσαρκασμού όπως για παράδειγμα οι Αγγλοι.

Το αστείο που δουλεύει σε όλες τις χώρες είναι εκείνο που περιγράφει πώς θυμώνουν οι νότιοι λαοί και πώς οι βόρειοι. Ολοι αναγνωρίζουν αυτή την έκφραση.

Μέχρι το 2017 οργώνατε την υφήλιο. Η παράσταση που σας έκανε γνωστή και σας έδωσε με έναν τρόπο την τρίτη καλύτερη θέση στον κόσμο ήταν η «Φέτα με τη Βασίλισσα».

Επαιρνα μέρος σε φεστιβάλ κωμωδίας σε όλο τον κόσμο.  Εκανα τουρ στα Βαλκάνια, Κροατία, Σερβία, Σλοβενία, Βουλγαρία και προετοιμαζόμουν προς Ασία όπου το stand up βρίσκεται όπως και στην Ελλάδα σε ανάπτυξη. Με κάλεσαν και στη Μαλαισία όπου έσκασε η φλεγμονή.

Δεν είχατε κάποια ένδειξη;

Βέβαια είχα. Το σώμα μου είχε αρχίσει να με προειδοποιεί. Πάθαινα πολύ συχνά σπασμούς, ένιωθα κουρασμένη συνεχώς. Τα είχα αγνοήσει όλα. Είχα κάνει κάποιες εξετάσεις, ο γιατρός είχε εντοπίσει μια φλεγμονή, μου είπε ότι ήταν πολύ μικρή και μου είπε να το δούμε ξανά όταν θα επέστρεφα από τη Μαλαισία και να τα βάλουμε σε μια σειρά.

Και μπήκαν μόνα τους.

Ακριβώς. Επειτα από μια παράσταση στη Μαλαισία με έπιασαν σπασμοί αλλά πολύ έντονα. Πήγα στο νοσοκομείο για μια ένεση να ηρεμήσω και με έβαλαν στο χειρουργείο. Εκεί ανακάλυψαν τη διάτρηση του εντέρου. Είχε αρχίσει να μολύνεται όλο μου το σώμα. Με πρόλαβαν στην κυριολεξία στο τσακ. Θα μπορούσα να είχα χάσει τη ζωή μου. Εδρασαν πολύ γρήγορα οι γιατροί. Το άγχος και το στρες είχαν καταβάλει το ανοσοποιητικό μου.

Υπάρχει μια αντίφαση εδώ: προσπαθούσατε να δώσετε γέλιο στον κόσμο και τελικά σας στοίχισε το δικό σας.

Ναι, βρισκόμουν σε μια δίνη επαγγελματική. Είχα στρεσάρει τον εαυτό μου πολύ. Τον είχα οδηγήσει στα άκρα. Οταν πάει κάτι καλά δεν το αφήνεις στην τύχη του. Θες συνεχώς κάτι παραπάνω.

Βγάζατε χρήματα;

Ναι, είχα αρχίσει. Πήγαινα πολύ καλά. Τα πιο πολλά τα έβγαζα σε εταιρικά: δηλαδή σε σύντομες παραστάσεις σε εταιρικά event στην Αγγλία όπου ζούσα μόνιμα. Η αμοιβή μπορεί να είναι και 3.000 στερλίνες για 40 λεπτά παράσταση. Τα μεγαλύτερα ονόματα μπορεί να φτάσουν και τις 15.000. Αυτή η πίεση να βγάλω περισσότερα αλλά κυρίως να οργανώσω το τουρ στο εξωτερικό. Η επιθυμία μου ήταν πάντα να εδραιωθώ έξω.

Χάσατε το χιούμορ σας…

Φυσικά στην αρχή προσπαθούσα να καταλάβω τι ακριβώς είχε συμβεί. Ηξερα πού ήμουν και τι είχε γίνει αλλά μέσα σε θολούρα όλα αυτά. Οταν άνοιξα όμως τα μάτια μου και είδα την οικογένειά μου κατάλαβα ότι όσο σοβαρό και αν ήταν θα μπορούσε να ξεπεραστεί. Τους είπα μάλιστα ότι έβλεπα όσο ήμουν σε νάρκωση ότι έκανα γιόγκα στην Κορνουάλη.

Μπορούσατε να μιλήσετε;

Πολύ ψιθυριστά. Θυμάμαι όταν ξύπνησα μετά την πρώτη χαρά που πήραν άρχισαν να μου κάνουν πλάκα. Η οικογένειά μου έχει τρομερό χιούμορ. Αρχισαν να με κοροϊδεύουν που δεν μπορούσα να μιλήσω δυνατά και έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν. Μου έλεγαν: «Δεν μπορείς να μιλήσεις; Θα σου πούμε ό,τι δεν σου είχαμε πει τόσα χρόνια για να μάθεις». Είχε πολλή πλάκα.

Πότε συνειδητοποιήσατε ότι τα πράγματα είναι πιο σοβαρά απ’ ό,τι υπολογίζατε;

Τη σοβαρότητα της κατάστασης δεν την αντιλήφθηκα αμέσως. Κατάλαβα τι συμβαίνει όταν επέστρεψα στην Ελλάδα και άρχισα να κάνω φυσικοθεραπείες για να αποκαταστήσω την κίνηση. Ημουν στην πισίνα – έναν χρόνο αργότερα – για να κάνω τις ασκήσεις και δεν μπορούσα να κάνω φυσιολογικά πράγματα που ήταν πολύ απλά. Οπως ας πούμε να βουτήξω το κεφάλι μου. Εκεί κατάλαβα ότι δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Επρεπε να αρχίσω να μάθω να επιπλέω από την αρχή σαν παιδί. Τότε είπα «τελικά δεν ήταν αστείο».

Τότε δείξατε τη δέουσα προσοχή;

Στην ουσία όχι. Σαφώς κάποιες στιγμές σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν άλλη τροπή, αλλά τελικά άρχισα πάλι να βλέπω την αστεία πλευρά της κατάστασής μου. Το χιούμορ μού έδειξε τον τρόπο για να μην πέσω ξανά και βέβαια η οικογένειά μου και οι φίλοι μου. Ηταν βράχοι για μένα και όταν γυρνούσα το κεφάλι μου έβρισκα πάντα κάποιον να ακουμπήσω. Μέσα στην ατυχία μου συνέβησαν και πράγματα που με βοήθησαν απίστευτα.

Οπως;

Μια μέρα στον δρόμο συνάντησα τυχαία μια φίλη μου από το σχολείο που είχαμε χαθεί. Είναι η Τζένη (σ.σ.: η ηθοποιός Τζένη Μπότση). Από εκείνη την ημέρα και έπειτα είναι συνέχεια κοντά μου και πραγματικά είναι λίγο το ευχαριστώ. Η βοήθειά της και η στήριξή της δεν μπορούν να μετρηθούν. Νιώθω διπλά τυχερή γιατί στην κατάστασή μου δεν είναι όλα εύκολα. Και τα πιο απλά πράγματα έχουν έναν βαθμό δυσκολίας εξαιτίας της κίνησης που δεν είναι σε φυσιολογικά ακόμη επίπεδα.

Τι σας δίδαξε αυτή η εμπειρία;

Οτι δεν αξίζει να πιέζουμε τον εαυτό μας για τίποτα. Κάνω κάθε μέρα λογοθεραπεία για να επαναφέρω την ομιλία μου και φυσικοθεραπεία. Δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα του κόσμου. Ξέρω ότι φαντάζει κοινότοπο αλλά επειδή έχω βιωμένη εμπειρία με σκληρό και επώδυνο τρόπο, νομίζω ότι έχει σημασία να το πω ξανά και να το ακούσω. Το σώμα μας αν το ακούμε μας δείχνει ακριβώς τι είναι εκείνο που θέλει. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν το είχα ακούσει δεν θα είχα βάλει σε αυτή την περιπέτεια την υγεία μου. Επίσης με βασανίζει η σκέψη ότι θα μπορούσα για ελάχιστο χρόνο να είχα χάσει τη ζωή μου. Αλλά όλα πέρασαν, τη Δευτέρα ξεκινάω τις καινούργιες παραστάσεις μου. Είναι ιδανική υπενθύμιση γιατί αυτοσαρκάζομαι, λυτρώνομαι και δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου ξανά και ξανά.