Η… μετάλλαξη του Μαρίνου

Δεν έχει περάσει καιρός από τότε που ο Μαρίνος Ουζουνίδης, λειτουργώντας σαν ασπίδα, έμπαινε μπροστά από τους ποδοσφαιριστές για να πάρει πάνω του όλα τα… πυρά. Μόλις τον περασμένο Ιανουάριο, όταν βρισκόταν στον πάγκο του Παναθηναϊκού, αποφάσισε να μην αποχωρήσει από την ομάδα για τους ποδοσφαιριστές του. Είχαν υποσχεθεί να πάνε μαζί μέχρι τέλους, σε αυτή τη δύσκολη αποστολή που είχαν.

Θα ήταν, για τους παίκτες, κάποιου είδους… προδοσία αν ο Μαρίνος έφευγε στα μέσα της σεζόν. Θα ήταν, για τον Παναθηναϊκό, πιθανότατα η χαριστική βολή. Ο Ουζουνίδης σεβάστηκε. Και τον σύλλογο και τους ποδοσφαιριστές. Πάνω απ’ όλα σεβάστηκε τον ίδιο του τον εαυτό και τον λόγο του. Και πήγε μέχρι τέλους, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως το παιχνίδι είναι χαμένο.

Δέκα μήνες μετά, ο Μαρίνος Ουζουνίδης δείχνει… μεταλλαγμένος. Ακούει τον Δημήτρη Μελισσανίδη να λέει μπροστά σε όλη την ομάδα για τρεις ποδοσφαιριστές του: τον Σιμόες, τον Μπακασέτα, τον Λαμπρόπουλο. Οχι για «όποιους κι όποιους». Οχι για κάποιον που σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Οχι για κάποιους… χθεσινούς. Κι όμως, ο Ουζουνίδης ακολουθεί πιστά την… εντολή που άκουσε από το στόμα του ισχυρού άνδρα της ΠΑΕ. Και τους δίνει το… τελειωτικό χτύπημα, αφήνοντάς τους εκτός ομάδας. Το είπε ο Μελισσανίδης, πρέπει να γίνει. Ετσι λειτούργησε ο Ουζουνίδης.

Κακοφαίνεται, αν σκεφτεί κάποιος την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα που είχε δείξει ο Ουζουνίδης έως τώρα. Δεν ήταν «yes sir» προπονητής. Θα ρωτήσει κάποιος και τι να έκανε; Να έφευγε; Ναι, θα μπορούσε αυτή να είναι μια λύση. ‘Η θα μπορούσε να υπολογίζει στους τρεις ποδοσφαιριστές, τουλάχιστον μέχρι να αποτελέσουν και με τη βούλα παρελθόν από την ΑΕΚ. Ισως να φοβήθηκε την απόλυση. Ομως ένας προπονητής που είτε φοβάται την απόλυση είτε δεν τολμάει την παραίτηση, αργά ή γρήγορα ενδέχεται να δει την έξοδο. Και θα οδηγηθεί σε αυτήν είτε μέσω των – χαμένων – αποδυτηρίων, είτε μέσω του ιδιοκτήτη.