Πώς το λέει ο Σαββόπουλος; «Με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι». Με αυτό θα ζουν από εδώ και πέρα οι επιζήσαντες στο Μάτι. Και όπως μου έλεγε κάποιος από αυτούς, με ένα είδος ενοχής για όσους και ό,τι φαντάζονταν ότι θα μπορούσαν να σώσουν αλλά δεν τα κατάφεραν. Για τις τυχαίες συγκυρίες και τις ενστικτώδεις αποφάσεις που συνέβαλαν ώστε να μην είναι και το δικό τους όνομα στον κατάλογο των 96 νεκρών. Με τον καιρό, με τον πολύ καιρό, η οδύνη μπορεί να καταλαγιάσει. Ο θρήνος να γίνει βουβό κλάμα. Οι άνθρωποι να ξανασταθούν πάνω στα αποκαΐδια της περιουσίας και της ψυχής τους. Σε δύο, τρία, πέντε χρόνια το Μάτι θα αρχίσει να επιστρέφει σε μια κανονικότητα. Βεβαρημένη μεν, αλλά κανονικότητα. Κάποιοι ίσως να ξαναχτίσουν τα καμένα σπίτια. Να ξαναφυτέψουν τα καβουρνιασμένα δέντρα. Να καλοπιάσουν, τέλος πάντων, τη ζωή. Η τραγωδία ωστόσο θα αποτελεί εσαεί ένα είδος συγκολλητικής ουσίας μεταξύ τους. Θα είναι οι «άνθρωποι της πυρκαγιάς». Τα «παιδιά της μεγάλης φωτιάς». Και η 23η Ιουλίου, η ημερομηνία που θα χωρίζει για πάντα τη ζωή τους στο «πριν» και το «μετά».
Δύσκολο όμως να ξεχάσουμε το τι έγινε στο Μάτι. Και γι’ αυτούς που το έζησαν και για εμάς που το παρακολουθήσαμε. Ως γεγονός έχει επενδυθεί με ένα είδος ιστορικότητας έτσι ώστε να μην αποτελεί απλώς μία από τις πλέον πολύνεκρες τραγωδίες. Διότι το τι ακολούθησε όσον αφορά την επικοινωνία εκ μέρους της κυβέρνησης έθιξε μια πολύ ευαίσθητη χορδή του θυμικού μας.
Την προσβολή της μνήμης των νεκρών. Τον λόγο, δηλαδή, που μας κάνει να βλέπουμε την «Αντιγόνη» σχεδόν δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή της. Κι από εκεί ακριβώς τεκμαίρεται την ιστορικότητά της αυτή η τραγωδία, ενόψει μάλιστα επικείμενων εκλογών. Προσδιορίζει μια νέας μορφής ιδεολογία που δεν έχει να κάνει με κομματικές καταβολές αλλά με το συλλογικό αξιακό σύστημα.
Σχόλια
