Η ΑΕΚ στο Τσέλιε ήταν πανέμορφα καταιγιστική. Ήταν χάρμα οφθαλμών. Ένα ματς που τελείωσε 0-4 και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι 0-6 ή 0-7, «σφράγισε» επί της ουσίας την πρόκριση στους «8» του Conference League και ο Δικέφαλος έγινε αυτομάτως η πρώτη και μοναδική ομάδα που έχει φτάσει στα προημιτελικά όλων των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.
Τη σεζόν 1968-1969 έφτασε στους «8» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπου αποκλείστηκε από τη Σπάρτακ Τρνβα με μία ήττα (2-1) και μία ισοπαλία (1-1). Τη σεζόν 1976-1977 η «Ένωση» έγραψε την πιο «χρυσή» ευρωπαϊκή της σελίδα καθώς έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA, όπου αποκλείστηκε από τη μεγάλη Γιουβέντους που στη συνέχεια κατέκτησε το τρόπαιο με δύο ήττες.
Ακολούθησαν δύο και μάλιστα συνεχόμενες στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν τη σεζόν 1996-1997 και τη Λοκομοτίβ Μόσχας τη σεζόν 1997-1998. Και αν οι Γάλλοι ήταν μεγάλο εμπόδιο, οι Ρώσοι δεν ήταν. Στο πρώτο ματς ήταν το δοκάρι του Νικολαΐδη που στέρησε από την ΑΕΚ τη νίκη και στη ρεβάνς εκείνο το παγωμένο βράδυ της 19ης Μαρτίου, η χαμένη ευκαιρία του Ντέμη στο 90’ που… στιγμάτισε μία ολόκληρη πορεία.
Από το βράδυ της Πέμπτης στο ευρωπαϊκό παλμαρέ της ΑΕΚ θα υπάρχει άλλο ένα «παράσημο», μέχρι το επόμενο. Γιατί οι επιτυχίες είναι αυτές που ανοίγουν την όρεξη.
Τα λόγια του Νίκολιτς
Πριν από μερικούς μήνες είχε «κράξει» τον Μάρκο Νίκολιτς για τις δηλώσεις που είχε κάνει μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό. Δε μετανιώνω και δεν παίρνω λέξη πίσω. Όμως όπως τότε του είχα κάνει κριτική για τα όσα είχε πει, έτσι και τώρα οφείλω να του αναγνωρίσω, ότι όσα είπε μετά τη λήξη του αγώνα με την Τσέλιε, ήταν ολόσωστα!
Πολύ καλά κάνει και είναι απαιτητικός, ορθά ζητούσε περισσότερα γκολ από τους παίκτες του. Δεν βρίσκεις κάθε μέρα την ευκαιρία να γράψεις ιστορία. Πολύ καλά έκανε επίσης και φρόντισε να ρίξει τους τόνους γιατί ακολουθεί ένα πολύ κρίσιμο και σημαντικό παιχνίδι. Αυτό με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι. Η ΑΕΚ κρατάει δύο καρπούζια κάτω από τις μασχάλες της και έχει «υποχρέωση» να τα κουβαλήσει όσο πιο μακριά μπορεί! Δεν ξέρω που θα τελειώσει αυτός ο δρόμος, ελπίζω και εύχομαι αυτό το «παραμύθι» να πάει μέχρι τέλους.
Δεν ήταν και δεν είναι ίδιες ομάδες
Όταν η ΑΕΚ είχε χάσει τον περασμένο Οκτώβριο στο Τσέλιε ήταν μία άλλη ομάδα. Έπαιζε διαφορετικά. Η Τσέλιε ήταν επίσης μία άλλη ομάδα. Είχε τον Ριέρα στον πάγκο της και τον Κοβάτσεβιτς στην κορυφή. Σε εκείνο το παιχνίδι η ΑΕΚ είχε προηγηθεί, αλλά δέχθηκε ένα φοβερό χαστούκι. Γιατί κανένας δεν ήταν έτοιμος. Γιατί ενδεχομένως να υποτίμησε μία ομάδα από ένα «χωριό». Το παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Νίκολιτς. Σε εκείνο το ματς η ΑΕΚ είχε παίξει με τον Γκρούγιτς στον άξονα και με τους Ελίασον και Κουτέσα στα άκρα. Και είχε έναν επιθετικό τον Γιόβιτς στην κορυφή.
Το βράδυ της Πέμπτης, ο Σέρβος χαφ ήταν απλά ένας από τους παίκτες που είχαν ταξιδέψει στη Σλοβενία. Αντί για «εξτρέμ» η ΑΕΚ είχε τους Κοϊτά και Γκατσίνοβιτς που έκαναν πολύ περισσότερα πράγματα από το να παίζουν στα… άκρα. Και είχε φυσικά αντί του Γκρούγιτς στον άξονα τους Πινέδα και Μαρίν με τον Βάργκα στην επίθεση, δίδυμο με τον Γιόβιτς. Επίσης είναι μία ομάδα με πέντε μήνες επιπλέον δουλειάς στην πλάτη της. Σωστής και στοχευμένης δουλειάς που κάνει τον κόσμο να «πεινάει» για ακόμα περισσότερα.
