Ο Παναθηναϊκός χάνει τον τίτλο πριν καν «ξημερώσουν» τα Χριστούγεννα

Στη Λάρισα εκτυλίχθηκε ένα σχεδόν γνώριμο για τον Παναθηναϊκό έργο. Μια παράσταση που πλέον επαναλαμβάνεται τόσο συχνά, ώστε να μην σοκάρει τον κόσμο του «τριφυλλιού», αλλά να τον κουράζει. Η ισοπαλία με την ΑΕΛ δεν ήταν απλώς μια βαθμολογική απώλεια. Ήταν μια ακόμη πληγή στο ήδη τραυματισμένο σώμα μιας ομάδας που μοιάζει να έχει αποφασίσει να βάζει ένα έξτρα αντίπαλο στο… παιχνίδι. Τον ίδιο της τον εαυτό.

Αν υπάρχει μία λέξη που μπορεί να περιγράψει την εικόνα των «πρασίνων» στα δύο τελευταία ματς της Super League, αυτή είναι το «αυτοκαταστροφικός». Από τα ίδια τους τα χέρια χάθηκε η νίκη στο AEL FC Arena, με ατομικά λάθη – κυρίως του Μλαντένοβιτς – να γκρεμίζουν ό,τι με κόπο χτίστηκε μέσα στο παιχνίδι. Λάθη παιδικά, λάθη ανεπίτρεπτα για ομάδα που θέλει να παραμείνει διεκδικήτρια τίτλου. Λάθη που όχι μόνο στερούν βαθμούς, αλλά νομοτελειακά οδηγούν στην αμφισβήτηση.

Ο Ράφα Μπενίτεθ, όσο έμπειρος κι αν είναι, μοιάζει σχεδόν αδύνατο να αλλάξει τούτη τη στιγμή τη μοίρα μιας ομάδας που μπήκε στο πρωτάθλημα με στόχο την κορυφή, αλλά βρέθηκε να κυνηγά από πολύ νωρίς. Ο Ισπανός προπονητής παρέλαβε τον Παναθηναϊκό στο -8 από την πρώτη θέση και πλέον η διαφορά έχει φτάσει στο -15. Η κατάσταση στο ελληνικό πρωτάθλημα μοιάζει πια μη αναστρέψιμη, όχι μόνο βαθμολογικά, αλλά και ψυχολογικά.

Οι «πράσινοι» δείχνουν έτοιμοι να σπάσουν κάθε αρνητικό ρεκόρ απώλειας τίτλου πριν τις γιορτές. Για άλλη μια χρονιά, ο Παναθηναϊκός φαίνεται πως θα μείνει χωρίς πρωτάθλημα, εγκλωβισμένος σε ένα περιβάλλον όπου η τοξικότητα, η δυσαρέσκεια και ο προβληματισμός έχουν γίνει μόνιμοι συγκάτοικοι. Κανένα όνομα στον πάγκο, όσο μεγάλο κι αν είναι, δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα ένα ποδοσφαιρικό DNA που τα τελευταία χρόνια έχει μάθει να λυγίζει στις κρίσιμες στιγμές.

Το αποτέλεσμα στη Λάρισα ήταν ένας καθρέφτης. Και σε αυτόν, ο Παναθηναϊκός είδε ξανά το είδωλο μιας ομάδας που δεν ξέρει να διαχειρίζεται σωστά τις καταστάσεις που εμφανίζονται σε ένα παιχνίδι. Μια ομάδα που πληγώνει τον εαυτό της. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.