Ανακάλυψε την Αμερική

Μια από τις φωτογραφίες που σχολιάστηκαν με αποχρώσες ενδείξεις ειρωνείας την περασμένη εβδομάδα ήταν αυτή της βουλευτού Β’ Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ Ευαγγελίας Καρακώστα στους κήπους της αμερικανικής πρεσβείας, στη δεξίωση για την επέτειο της 4ης Ιουλίου, που η ίδια ανάρτησε στο facebook. Και στην οποία ποζάρει περιχαρής σε σφιχτή αγκαλιά με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ. Οι λόγοι είναι προφανείς. Και δεν αφορούν την μπλούζα της από δαντέλα μπροντερί ανγκλέζ που παραπέμπει σε παιδικό φόρεμα. Αλλωστε η κυρία Παπακώστα, παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών, έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ενδυματολογικό στυλ – αφοπλιστικό θα έλεγα – που δεν αφήνει περιθώρια σχολιασμού. Με ιδιαίτερη αδυναμία σε όλες τις αποχρώσεις όλων των χρωμάτων και προσήλωση σε ριχτές καζάκες και σακάκια, μοιάζει να έχει η ίδια σβήσει συνειδητά την ενδυματολογική της τιμή έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να την υποτιμήσει. Η (για τους φίλους της) Εύη, εξάλλου, δεν είναι από τις γυναίκες που ασχολούνται με αυτά. Από τα πρώιμα νιάτα της έχει αφοσιωθεί στους κοινωνικούς αγώνες.

Κι αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που η φωτογραφία της έγινε αντικείμενο σχολιασμού. Το φυσικό περιβάλλον της κυρίας Καρακώστα (ως προς την άσκηση της πολιτικής) είναι οι διαδηλώσεις, οι πορείες διαμαρτυρίας, τα «σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε». Σε τέτοιες συνθήκες εκπαιδεύτηκε και ωρίμασε πολιτικά. Στους αγώνες για τη ματαίωση της εκποίησης της μαρίνας Ζέας, για την ανάληψη της ευθύνης των μεγάλων διαδημοτικών χώρων Αθήνας και Πειραιά από την Υπερνομαρχία, για την προστασία του υδάτινου δυναμικού, για τη δημιουργία δημόσιων χώρων πρασίνου, αθλητισμού και πολιτισμού αντί της ιδιωτικής εκμετάλλευσης. Ε, δεν μπορεί κάποτε να μην είχε ενώσει τη φωνή της στο «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι». Η αντίθεση λοιπόν που αναδεικνύει τη σύμβαση της εξουσίας και αναδεικνύεται από αυτήν προκάλεσε το ενδιαφέρον στις φωτογραφίες με τις αγκαλιές Καρακώστα – Πάιατ. Πολύ περισσότερο όταν η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ έχει επαναφέρει στην ατζέντα της τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ – την τελευταία φορά κατά του διατάγματος Τραμπ για τη μεταναστευτική πολιτική.

Η Εύη Καρακώστα όμως έχει προ πολλού ξεπεράσει αυτά τα διλήμματα. Αλλο ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα. Οποιος βουλευτής έχει ιδεολογικό πρόβλημα επειδή ψηφίζει αντιλαϊκά μέτρα, βγαίνει την άλλη μέρα στους δρόμους, το καταγγέλλει κι έρχεται ίσα βάρκα ίσα νερά με τη συνείδησή του. Αυτό είχε κάνει και η κυρία Καρακώστα τον Οκτώβριο του 2015, λίγες μόνο μέρες μετά τις εκλογές που ξαναέφεραν στην εξουσία τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τη μια ημέρα ψήφισε την παραχώρηση εκτάσεων του Δημοσίου από τον ΟΛΠ  που συνόδευε την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου της εταιρείας. Και την επομένη, μαζί με τη συνάδελφό της από την Α’ Πειραιά Ελένη Σταμάτακη σήκωσαν τα πανό, διαδηλώνοντας μαζί με τον γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά εναντίον αυτών που ψήφισαν την προηγουμένη και του συντρόφου τους Θοδωρή Δρίτσα, υπουργού Ναυτιλίας, που θα τα εφάρμοζε. Απλά πράγματα.

Λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2016, η Εύη Καρακώστα ήταν «η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που πήρε στο σπίτι της οικογένεια προσφύγων». Στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά αποκάλυψε η ίδια το πώς και το γιατί αυτής της κίνησης: «Προχθές το βράδυ έφτασε ένα καράβι από τη Μυτιλήνη. Ανάμεσα στους πρόσφυγες ήταν και μια οικογένεια με πέντε παιδιά, το ένα βρέφος επτά ημερών. (…) Αποφασίσαμε να τους φιλοξενήσουμε σπίτι μας και να τους φροντίσουμε μέχρι να φύγουν για την Ειδομένη, αν και αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να πάει άλλος πληθυσμός εκεί». Συμπλήρωσε μάλιστα ότι η οικογένεια που φιλοξενεί δεν γνωρίζει ότι η ίδια είναι πολιτικός. Και άλλοι συμπλήρωσαν στο Διαδίκτυο κάποια σχόλια περί αυτοπροβολής. Εκείνες ακριβώς τις ημέρες είχε δηλώσει σχετικά με το ΕΚΑΣ που τότε επρόκειτο να κοπεί: «Υπάρχουν παρά πολλοί τέτοιοι άνθρωποι, οι οποίοι δυστυχώς έπαιρναν παρανόμως το ΕΚΑΣ, από αυτούς θα κοπεί και θα ζητηθεί να επιστραφεί». Και η αγωνίστρια Εύη (απο τους πλουσιότερους βουλευτές της εκλογικής της περιφέρειας με 55 ακίνητα στο όνομά της) ,ευτυχής που είχε απονεμηθεί η κοινωνική δικαιοσύνη, συνέχισε τους αγώνες της.  

Γεννήθηκε το 1952 στον Πειραιά, με καταγωγή από τη Νεράιδα Τρικάλων, μεγάλωσε στο Κερατσίνι και σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία. Εκεί έγινε μέλος των Φίλων του ΠΑΚ Ιταλίας και συμμετείχε ως εκπρόσωπος της Ιταλίας στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, από όπου όμως αποχώρησε το 1975. Ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αγίου Γεωργίου Κερατσινίου, υπήρξε επικεφαλής της δημοτικής κίνησης Ανθρώπινη Πόλη και υποψήφια δήμαρχος στο Κερατσίνι, όπου διετέλεσε δημοτική σύμβουλος από το 1990 έως το 2000. Συμμετείχε στην ίδρυση της Πρωτοβουλίας για την Ενότητα της Αριστεράς, είναι ιδρυτικό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, μέλος της κίνησης Ενεργοί Πολίτες, υπήρξε υποψήφια νομάρχης Πειραιά με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο και νομαρχιακή σύμβουλος από το 2002 έως το 2010.

Δεν νομίζω όμως ότι η πολιτική και κοινωνική της υπερδραστηριότητα είναι η αιτία που την καλούν τόσο συχνά σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Αλλά μάλλον αυτή η χαλαρότητα στον πολιτικό της λόγο, ο οποίος την κάνει να μοιάζει με τη δυναμική και «μέσα σε όλα» θεία που, σε παραλλαγές, υπάρχει στις περισσότερες οικογένειες. Τόσο πολύ δηλαδή, που έχεις την εντύπωση ότι μόλις εκστομίσει το «δεν είμαστε θεατές σε ό,τι γίνεται. Το παλεύουμε. Αν ήμασταν θα λέγαμε ‘”κάτσε να δούμε τι θα γίνει'”» (εκπομπή «Ακραίως», αναφερόμενη στην αξιολόγηση), θα βγει από το γυαλί της τηλεόρασης και θα σου φέρει εκείνη την τυρόπιτα με ανθότυρο που σου έχει υποσχεθεί.