Λάθος

Την πρώτη φορά που έγινε το λάθος ήταν με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κάτι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ακόμη μια αίγλη, κάτι ότι η υποψήφιά του για την Προεδρία της Βουλής ήταν γυναίκα και νέα, η αντιπολίτευση ξεπέρασε τις επιφυλάξεις της και ψήφισε «θεσμικά». Η Ζωή έσπασε όλα τα ρεκόρ και τις επόμενες 240 ημέρες ταλαιπώρησε σαδιστικά από θέση ισχύος ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

  

Το πάθημα έγινε μάθημα. Πίσω από τους θεσμούς υπάρχουν πρόσωπα – και έχει σημασία αν τα πρόσωπα αυτά τιμούν ή υποβιβάζουν τους θεσμούς που εκπροσωπούν. Το δημοκρατικό τόξο δεν μπορεί στο όνομα οποιασδήποτε «θεσμικότητας» να ψηφίζει για τη θέση του αντιπροέδρου έναν βουλευτή που προτείνει η Χρυσή Αυγή. Οπως δεν μπορεί να ψηφίζει και κάποιον που έχει στο πρόσφατο παρελθόν εκφράσει αντισημιτικές, ομοφοβικές, ρατσιστικές και άλλες εξτρεμιστικές απόψεις.

  

Μπορεί βέβαια πάντα αυτός ο ομόφοβος, ρατσιστής και αντισημίτης να μετανιώσει γι’ αυτά που είπε και να ζητήσει συγγνώμη. Δεν μπορεί να το κάνει όμως με αφορμή την υποψηφιότητά του για μια θέση – ας το σκεφτόταν νωρίτερα. Δεν μπορεί να το κάνει όταν μέχρι χθες υποστήριζε ότι τα σχόλια εκείνα δεν ήταν δικά του και απειλούσε να οδηγήσει στα δικαστήρια όσους χάκαραν τον λογαριασμό του. Και, σε κάθε περίπτωση, αυτή η συγγνώμη δεν τον ξεπλένει ούτε τον καθιστά ξαφνικά κατάλληλο γι’ αυτή τη θέση. Η πολιτική (θα έπρεπε να) είναι κάτι πολύ σοβαρό για να την ασκούν πολιτικοί τυχοδιώκτες.

  

Από τους 182 βουλευτές που ψήφισαν τον Δημήτρη Καμμένο, γνωστό και ως «υπουργό των λίγων ωρών», κάποιοι το έκαναν από κομματική πειθαρχία, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν την ίδια κοσμοθεωρία μ’ αυτόν. Ο Σπύρος Λυκούδης δεν ανήκει σε καμιά από αυτές τις κατηγορίες. Το Ποτάμι δεν είχε σκοπό να επαναλάβει το λάθος με τη Ζωή. Και ο ίδιος βρίσκεται φυσικά στον ακριβώς αντίθετο πόλο με τον βουλευτή των ΑΝΕΛ. Τότε γιατί εκτέθηκε έτσι; Πώς μπόρεσε να πει ΝΑΙ σε έναν άνθρωπο που έχει υποστηρίξει δημοσίως τη θεωρία περί της σκόπιμης απουσίας των Εβραίων την 11η Σεπτεμβρίου από τη δουλειά τους στους Δίδυμους Πύργους;

  

Ο Λυκούδης άκουσε πολλά τις τελευταίες ημέρες γι’ αυτή την ατυχή του επιλογή. Τα άκουσε από τους συντρόφους του, τα άκουσε από τους αντιπάλους του, τα άκουσε κι από εκείνους που δεν είχαν τολμήσει να υπερψηφίσουν τον Σταύρο Δήμα στην ψηφοφορία που άλλαξε την πορεία της Ελλάδας. Η κριτική που του ασκείται είναι δικαιολογημένη, έστω κι αν πολλοί από εκείνους που την ασκούν «δεν δικαιούνται διά να ομιλούν». Και μάλλον χρωστά μια εξήγηση – που δεν μπορεί να εξαντλείται στις θεσμικές του υποχρεώσεις.

Γιατί το ήθος των λιγοστών συνεπών αριστερών που έχουν απομείνει σε αυτόν τον τόπο δεν μπορεί να σπιλώνεται από ένα λάθος.