Η αυλή των θαυμάτων
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Μια μικρή γειτονιά είναι η Ελλάδα. Γεμάτη αυλές, σαν αυτές της δεκαετίας του ’50 που αποτελούσαν το αίθριο των μικρών φτωχικών του ενός δωματίου. Των τεσσάρων τοίχων που έκρυβαν τη φτώχεια και στέγαζαν τα όνειρα. Των σπασμένων τζαμιών και της τενεκεδένιας σκάφης.
Των δυνατών φωνών από τους οικογενειακούς καβγάδες. Των ερωτικών αναστεναγμών και της αγριοφωνάρας του απλήρωτου γαλατά που χτυπούσε δυνατά τις ετοιμόρροπες πόρτες για τα χρωστούμενα.
Κι όταν οι ένοικοι ξεμύτιζαν στον φυσικό αέρα, καλή ώρα όπως τώρα που πιάσαν οι ζέστες, όλοι ήταν με το «σεις» και με το «σας». Ευγενικοί, χαμογελαστοί και ανήξεροι. Μέχρι τη στιγμή που η σπίθα από κάποια κουβέντα ξέφευγε και άναβε τα ξερόχορτα των κρυμμένων μυστικών.
Οι μάσκες έπεφταν, οι ευγένειες εξαερώνονταν και στήνονταν οι ομηρικοί καβγάδες. Κάθε κουβέντα και ένα καρφί βαθιά χωμένο στις ταλαιπωρημένες ψυχές. Ποιος θα πει την πιο πικρή αλήθεια. Ποιος θα αποκαλύψει το μεγαλύτερο μυστικό.
Στην αγωνιώδη αναζήτηση της ανάσας τους και στην παραζάλη του ξεσπάσματος αντιλαμβάνονταν πως τελικά δεν υπάρχουν μυστικά. Ολοι ξέρουν για όλους.
Για τις ρεμούλες, τις σκιαρές δοσοληψίες, τα νυχτοπερπατήματα.
Και μετά έπεφτε βαριά σιωπή. Ηταν οι στιγμές που οι λύκοι πήγαιναν στις φωλιές τους και αλυχτούσε το φεγγάρι.
Αυτή είναι η Ελλάδα. Της αυλής. Που κρύβει την αλήθεια της πίσω από Μνημεία. Την ανεπάρκειά της μέσα σε επιγράμματα παραπαίουσας δοκησισοφίας. Την ανικανότητά της σε ψέματα.
Η Ελλάδα της συνειδητής παραποίησης της πραγματικότητας και της ξεδιαντροπιάς. Ανθρωποι που πληρώνονται από το υστέρημα φτωχών συμπολιτών τους σηκώνουν το δάκτυλο. Επιπλήττουν, φωνασκούν, απειλούν, προειδοποιούν.
Οικοδομούν αφηγήματα πατώντας σε ερείπια και όνειρα κατεστραμμένων συμπολιτών τους.
Νιώθουν Καίσαρες. Ισως γιατί νομίζουν πως ο Βρούτος ήταν τελικά καρτούν.
Φίλος δικηγόρος έκλεγε βλέποντας τον καθαρισμό των Καρυατίδων, αναρωτώμενος τι απέγιναν τα νούφαρα ενός τέτοιου πολιτισμού. Κλάψε φίλε μου. Μόνο αυτό μας απέμεινε.
Google news
