Αναντίλεκτο: η ποιότητα του πολιτικού λόγου αποβαίνει δείκτης ποιότητος της ίδια της πολιτικής. Και οπωσδήποτε ανακλά όχι μόνο τον χαρακτήρα εκείνων που τον εκφέρουν αλλά και αυτών που είτε τον υιοθετούν είτε και απλώς τον ανέχονται! Που σημαίνει ότι και αν δεν τον επικροτούν, εντούτοις τον αφήνουν να είναι δρων και συμμέτοχος αυτού του γίγνεσθαι. Που το ανατάσσει αν είναι περιεκτικός, ευπρεπής και ουσιώδης. Και το εξαχρειώνει αν λειτουργεί χωρίς αίσθηση «αιδούς και δίκης».
Διότι από πάσχοντα πολιτικό λόγο δεν μπορεί να προέλθουν άρτια έργα και να υπάρξουν ευοίωνες προοπτικές. Αν ακριβώς ο Πλάτων έχει δίκαιο (και ασφαλέστατα έχει) όταν αποφαίνεται ότι «διάνοια και λόγος ταυτόν», τότε: ο λόγος ενός μέρους αυτών που θέλουν να διατυπώνουν πολιτικές θέσεις και να εκπροσωπούν θεσμούς, αποτελεί τεκμήριο τουλάχιστον ανεπάρκειας! Αν όχι, τότε πνευματικής κακοήθειας. Και συνεπώς κακοβουλίας! Κυρίως όμως καταπτώσεως. Οταν ο λόγος αυτός αφορά τη διατύπωση θεσμικών προτάσεων, τότε τα πράγματα διέπονται δυνάμει από σοβαρούς κινδύνους.
Αποδεδειγμένο λοιπόν και (σιωπηρώς) πανθομολογούμενο: πριν από την αδυσώπητη χρεοκοπική μας κατολίσθηση, είχε χρεοκοπήσει εξάπαντος η ίδια η πολιτική! Και βεβαίως ο πολιτικός λόγος, ως η εκπεφρασμένη μαρτυρία της. Και ως είναι και ως φαίνεσθαι! Με κραυγαλέα ελλείμματα. Και ασύμμετρο πάθος. Εμβυθισμένος αφενός στην ηδονή της τηλεοπτικής λαγνείας. Και αφετέρου αγόμενος και φερόμενος από τους πειρασμούς της διαδικτυακής ευχερολογίας! Ή ευκαιριολογίας. Κάτι που στις πιο παθογενείς περιπτώσεις (σήμερα παρά ποτέ πριν) εμφανίζει συμπτώματα έως και ανίατου εκπεσμού. Χωρίς αίσθηση μέτρου. Και στις περισσότερες περιπτώσεις, χωρίς φραγμούς λογικής και περίσκεψης.
Οπου δυστυχώς, αυτοδιασυρόμενος, διασύρει! Και αυτοεξευτελιζόμενος, ευτελίζει. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, ως ακίνδυνη τουλάχιστον γραφικότητα. Με απούσα την αυτογνωσία. Και εκλείπουσα τη στοιχειώδη εντροπή. Στη χειρότερη, ως παρεκτροπή. Κι αυτό είναι μη αναστρέψιμη φορά εθνικής απελπισίας. Με βάναυσα τεκμήρια επώνυμων αποδελτιώσεων. Ως δείκτες ιδεοληπτικού παλικαρισμού. Ενθεν και ένθεν του πολιτικού φάσματος. Στο πηλίκο αθροίζονται ομού.
Διότι αυτά όλα ανεχόμενα αποβαίνουν συστατικό μέρος και αναπόσπαστο τελικά παράγωγο της πολιτικής κουλτούρας. Σε βαθμό δηλαδή που να εκλαμβάνονται ως σύμφυτα χαρακτηριστικά. Που σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις, εντάσσονται (ανόως) στα «συν» εκείνων που ασκούν ακραίες (και βεβαίως χείριστες) μορφές λαϊκισμού. Ενός κατ' ανοχήν ιδιώματος που υφέρπει σε ευρύτερο διακομματικό φάσμα. Γι' αυτό άλλωστε καταγράφεται ως παθογένεια. Εστω και αν σε κάποιες κομματικές αυλές ευδοκιμεί και ανατάσσεται ταχύτερα. Αναπαράγοντας επικίνδυνες αλλοιώσεις στον ήδη βεβαρημένο από πάθη πολιτικό μας οργανισμό. Καθώς η ανοχή τα εδραιώνει. Και η αναπαραγόμενη απάθεια τα παγιώνει. Οπότε και όταν επιχειρηθεί αποβολή τους, αυτή όχι μόνο δεν θα είναι καθόλου εύκολη αλλά ούτε ανώδυνη. Για όλους. Υπαιτίους ή μη...
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από