Αν ο δημόσιος λόγος είναι δωμάτιο - ή panic room -, το στοιχειώνει η πολιτική ορθότητα. Κατ' αρχάς σε σχέση με τον όρο. Συχνά ή πάντα οι άλλοι τον περιγράφουν και μάλιστα ως κάτι όπου οι ίδιοι δεν μετέχουν. Αυτό το δεύτερο οδηγεί σε ένα πρώτο συμπέρασμα. Αυτός που κατακεραυνώνει την πολιτική ορθότητα ή αυτός που μετέχει σε αυτή, συχνά καταγγέλλοντάς την, έχει σημασία να περιγραφεί. Ποιος είναι και τι θέλει; Το πιο πρόσφατο παράδειγμα: Ο Ντόναλντ Τραμπ διαμόρφωσε μια στρατηγική πολεμικής στην πολιτική ορθότητα με μια παράδοξη πορεία: Την εγκάλεσε ως όπλο των ελίτ των ανοιχτών συνόρων και άρα τη φωτογράφισε ως όπλο κατά των λευκών ανδρών της βαθιάς Αμερικής. Η πολιτική ορθότητα από εργαλείο του αμερικανικού ριζοσπαστισμού το '70 ή το '80 σήμερα έχει γίνει το σκιάχτρο για να δομηθεί το πιο φοβικό αφήγημα. Συχνά, όταν φοβόμαστε κάτι του αλλάζουμε το όνομα. Η μετονομασία των όρων, η μεταβολή τους, επίσης, δεν είναι μια στατική διαδικασία. Κάθε φορά, έχει σημασία ο φορέας - π.χ. Τραμπ - που κατορθώνει ή επιβάλλει μια μετονομασία, το είδος της που συχνά είναι συνώνυμο της μεταλλαγής του ίδιου του νοήματος ενός όρου.
Ας το δούμε με ένα παράδειγμα: Θα έγραφε σήμερα ο Γιώργος Ζαμπέτας - που σαν χθες πέθανε το 1992 - τον «Αράπη»; Δύσκολο. Δεκάδες οργανώσεις θα τον κατήγγειλαν, πιθανά. Κι ενώ εκείνος σε καμία περίπτωση δεν ήταν ρατσιστής, μπορεί να έλεγε: Πλάκα κάνω, χρησιμοποιώ όρους που οι καθημερινοί άνθρωποι του λαού χρησιμοποιούν. Κι εδώ μπαίνει ένα δεύτερο ερώτημα: Συχνά η εργατική τάξη ή οι υποτελείς  αποτελούν φορείς ενός ακατέργαστου λόγου που σοκάρει. Αυτό δεν αποτελεί δομικό ρατσισμό, συχνά αποτελεί το φίλτρο του ή την πρώτη ύλη του. Οχι τυχαία, η νέα πολεμική στην πολιτική ορθότητα επικαλείται τον απλό λαϊκό λόγο, τον αγώνα της επιστροφής σε αυτόν. Η πολιτική ορθότητα συχνά αναπροσδιορίζει την αλήθεια ή τη ρευστοποιεί. Οι πολέμιοί της εμφανίζονται ως οι κήρυκες της επιστροφής σε αυτή με τα πιο απλά λαϊκά υλικά. Απαιτείται όμως πολλή προσοχή ποιος και τι την απεργάζεται. Η αντιπολιτική καραδοκεί εξάλλου.
Ριζοσπαστικά και υπέροχα αιτήματα μεταστράφηκαν και τα οικειοποιήθηκε η Δεξιά στην Αμερική του '80. Για τα ανοιχτά σύνορα μιλάνε συχνά οι κολασμένοι αλλά και οι επιχειρηματίες του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Η πολιτική ορθότητα ως φρένο στον φασιστικό αντιδραστικό λόγο, ως απαραίτητο εργαλείο ανάσχεσης, μετατοπίστηκε στα χέρια αυτών που τροφοδοτούν τα νέα τέρατα που ευαγγελίζονται το γκρέμισμα της πολιτικής ορθότητας.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από