[Εμπιστευτικά] Ταρζανιές
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Να το πω καθαρά. Δεν πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να μας πάει στη δραχμή.
Είμαι βέβαιος όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διατεθειμένος να κάνει όποια ταρζανιά μπορεί προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία. Και δεν ξέρει κανείς πότε οι ταρζανιές είναι ικανές να οδηγήσουν στη δραχμή, στο ρούβλι ή στη λίρα Τουρκίας.
Κακά τα ψέματα, στην πολιτική ο τυχοδιωκτισμός καθίσταται εύκολα αυτόνομη μεταβλητή. Η οποία κατά παράδοση παράγει ανεξέλεγκτα κι ανεπιθύμητα αποτελέσματα.
Και κορυφαίος τυχοδιωκτισμός είναι η μετατροπή μιας ζωτικής διαπραγμάτευσης με τους ξένους σε νταραβέρι εσωτερικής κατανάλωσης. Σε διαγωνισμό πώς θα πασάρουν τον «μουντζούρη» στον διπλανό.
Είναι χαρακτηριστικό πως με τους δανειστές στα κάγκελα και τη διαπραγμάτευση παγωμένη, η κυβέρνηση ξημεροβραδιάζεται να εγκαλεί τον… Μητσοτάκη.
Να μας πει ο Μητσοτάκης. Τι απαντά ο Μητσοτάκης. Γιατί δεν λέει ο Μητσοτάκης. Λες και μας κυβερνά ο Μητσοτάκης.
Το κόλπο βεβαίως δεν είναι καινούργιο. Ολο και περισσότερο θυμίζουν την κυβέρνηση Παπανδρέου που για όλα τής έφταιγε ο Σαμαράς ή την κυβέρνηση Καραμανλή που τής έφταιγε ο Παπανδρέου!
Διότι εγώ να δεχτώ ότι ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ είναι το χειρότερο παιδί του κόσμου, αλλά αυτό τι σχέση έχει με τη διαπραγμάτευση; Σε τι την εμποδίζει; Πού την περιπλέκει;
Εξ όσων γνωρίζω οι κυβερνήσεις διαπραγματεύονται κι οι κυβερνήσεις αποφασίζουν. Η αντιπολίτευση τα διαβάζει στις εφημερίδες.
Αυτή η μετάθεση ευθυνών δεν είναι μόνο αστεία ή αδόκιμη. Είναι και επικίνδυνη. Πολιτικά επικίνδυνη.
Διότι κάθε χώρα οφείλει να την κυβερνά μια κυβέρνηση. Η οποία τώρα εμφανίζεται σχεδόν να δηλώνει ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει αν δεν βάλει πλάτη κι η αντιπολίτευση.
Αλλά αν για να κυβερνηθεί ο τόπος χρειάζεται η αντιπολίτευση να βοηθά την κυβέρνηση, τότε μάλλον επιστρέφουμε στην απορία του Κωνσταντίνου Καραμανλή: ποιος κυβερνά επιτέλους αυτόν τον τόπο; Η κυβέρνηση; Η αντιπολίτευση; Και οι δύο μαζί; Ή καμία από τις δύο;
Διότι οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται υπό την αίρεση ότι θα επιμερίζουν το κόστος της διακυβέρνησης με δυο, τρεις άλλους ώστε να κρατούν τα οφέλη για πάρτη τους.
Εκλέγονται για να εφαρμόζουν ό,τι θεωρούν πως υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον – όσο κι αν τους κοστίζει…
Και μετά ο λαός καλείται να επιβραβεύσει ή να τιμωρήσει τις επιλογές τους. Να τους επανεκλέξει ή να τους μαυρίσει.
Τόσο απλά. Και δεν βλέπω ποώ χωρά παρανόηση.
Ακόμη περισσότερο που η διαδικασία αυτή υπακούει σε ένα πολύ γνωστό όνομα. Ονομάζεται «δημοκρατία».
Google news
