Και λίγο περπάτημα δεν κάνει κακό!

Για τους πρωτάρηδες δρομείς, το να τερματίσουν στον Μαραθώνιο είναι από μόνο του ένα εγχείρημα που μοιάζει με βουνό. Πόσω μάλλον το να τρέξουν και τα 42,195 χιλιόμετρα, ακόμα κι αν κινούνται με ρυθμούς χελώνας, βάζοντας στην άκρη λόγω τύψεων την επιλογή να «κλέψουν» λίγο στη διαδρομή περπατώντας ανά διαστήματα, όπου το έχουν ανάγκη. Και όμως, στην παρθενική τους μαραθώνια κούρσα δεν βλάπτουν την επίδοσή τους τόσο πολύ όσο πίστευαν αν σταματούν το τρέξιμό τους τους για να βαδίσουν για λίγο. Ισα ίσα που θα κάνουν καλό στην καρδιά τους.

Σε μελέτες που έχουν γίνει κατά καιρούς σε μαραθωνοδρόμους που μόλις ολοκλήρωσαν την προσπάθειά τους στη διαδρομή, έχει βρεθεί να έχουν ανεβασμένα επίπεδα ενζύμων στο αίμα τους, τα οποία είναι δυνατόν να επιφέρουν βλάβες στην καρδιά τους. Οι καρδιολόγοι ισχυρίζονται πως οι συγκεκριμένοι αθλητές πιέζουν τη λειτουργία του σημαντικότερου μυός στο σώμα τους, αν και συνήθως ύστερα από μια εβδομάδα οι ανησυχητικές ενδείξεις υποχωρούν και τα ένζυμα επιστρέφουν στα φυσιολογικά τους επίπεδα, αποδεικνύοντας πως η καρδιά αναρρώνει τάχιστα. Παρ’ όλα αυτά, το ερώτημα που βασανίζει τους ειδικούς είναι αν υπάρχει κάποιος λιγότερο κοπιαστικός για την καρδιά τρόπος ένας νέος δρομέας, να καταφέρει να κρεμάσει στο στήθος του το μετάλλιο του τερματισμού.

Λύση προσπάθησε να δώσει μια ομάδα γερμανών επιστημών με τη δουλειά της την οποία δημοσίευσε στην επιθεώρηση Επιστήμης και Ιατρικής στον Αθλητισμό (www.journals.elsevier.com). Σύμφωνα λοιπόν με τα ευρήματά τους, οι πρωτάρηδες δρομείς που έσπασαν τη διαδρομή των χιλιομέτρων περπατώντας έφτασαν στη γραμμή του τερματισμού με λιγότερους πόνους στο κορμί τους, λιγότερο εξαντλημένοι αλλά και με αξιοπρεπείς επιδόσεις από την πλευρά του χρόνου σε σχέση με τους συναθλητές τους που πάτησαν γκάζι στα 42 χιλιόμετρα.

Για τις ανάγκες της έρευνάς τους επιστράτευσαν 42 ερασιτέχνες δρομείς που προπονούνταν για τον πρώτο τους Μαραθώνιο. Λίγο πριν από τον μεγάλο τους αγώνα κι αφού είχε προηγηθεί περίοδος προετοιμασίας τριών μηνών, τους χώρισαν σε δύο διαφορετικά γκρουπ τυχαία. Οι μισοί έπρεπε να περπατούν ένα λεπτό ύστερα από κάθε δυόμισι χιλιόμετρα τρεξίματος ενώ οι υπόλοιποι ήταν υποχρεωμένοι να τρέξουν όλη τη διαδρομή.

Και οι δύο ομάδες ένιωθαν τρομοκρατημένες για το εγχείρημά τους, σύμφωνα με τον Κούνο Χότενροτ, καθηγητή Φυσικής Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Μάρτιν Λούθερ στο Χάλε-Βίτενμπεργκ της Γερμανίας, που ήταν επικεφαλής της έρευνας. Αυτοί που δεν θα σταματούσαν ανησυχούσαν ότι «δεν θα τα κατάφερναν να τερματίσουν ολόκληρη τη διαδρομή χωρίς να χρειαστεί να περπατήσουν λιγάκι» παρατηρεί, ενώ εκείνοι που θα έκαναν διαλείμματα με περπάτημα ήταν πεπεισμένοι ότι οι χρόνοι τους θα ήταν άσχημοι. Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλοι από αυτούς πέρασαν τη γραμμή του τερματισμού λίγο μετά τις τέσσερις ώρες, σημειώνοντας μια αποδεκτή απόδοση για δρομείς που δεν έχουν ξαναδοκιμαστεί στον μαραθώνιο στίβο. Μετά το περπάτημα είχαν την τάση να επιταχύνουν την κίνησή τους, με αποτέλεσμα να είναι πιο γρήγοροι εντέλει σε σχέση με τους συναθλητές τους στο άλλο γκρουπ.

Στο τέλος του αγώνα, οι ειδικοί παρατήρησαν ότι εκείνοι με τα διαλείμματα για περπάτημα έκαναν μέσο χρόνο 4 ώρες και 14 λεπτά, ενώ όσοι πήγαν μονορούφι τη διαδρομή τρέχοντας 4 ώρες και 7 λεπτά, μια διαφορά μάλλον αδιάφορη όπως την χαρακτήρισαν οι επιστήμονες. Οσοι ωστόσο περπάτησαν ήταν απαλλαγμένοι από υπερβολικούς πόνους στους μυς και εξάντληση στο τέλος της διαδρομής τους, ενώ μόλις το 5% από αυτούς διαπίστωσε αυτά τα συμπτώματα πάνω του. Αντίθετα, περισσότερο από 40% από όσους έτρεξαν παραπονέθηκαν για υπερβολική κούραση και ενοχλήσεις.

Ολοι οι δρομείς είχαν παρόμοιους καρδιακούς παλμούς στη διάρκεια του αγώνα (154 έναντι 158 το λεπτό), φτάνοντας και τους 174 παλμούς στα διαστήματα μεγαλύτερης προσπάθειας. Ετσι ήταν μάλλον αναμενόμενο να έχουν αυξημένα επίπεδα ενζύμων στο αίμα τους, γεγονός που μπορεί να πιέσει την καρδιά. Ομως τέσσερις ημέρες αργότερα, ο δρ Χότενροτ και η ομάδα του βρήκαν ότι οι τιμές είχαν επιστρέψει στα φυσιολογικά τους πλαίσια. Βέβαια, ακόμα κι εκείνοι που περπατούσαν φάνηκε να επιβαρύνουν το καρδιοαναπνευστικό τους σύστημα στον Μαραθώνιο. Στο κομμάτι όμως της αποκατάστασης τα πήγαν εξαιρετικά γιατί δεν παρουσίαζαν ενοχλήσεις στο σώμα τους. Αν και έτρεξαν πιο γρήγορα από τους υπολοίπους, δεν αποσύρθηκαν από τη διαδρομή σε σχέση με τα μέλη της άλλης ομάδας που είχαν πρησμένα πόδια και δύο από αυτούς τα εγκατέλειψαν στην πορεία.

Για αρχάριους ή για όσους έχουν στόχο πάνω από 4 ώρες

Οι πιο γρήγοροι, έμπειροι δρομείς που είναι σε καλή φυσική κατάσταση ίσως να μην επωφεληθούν και πολύ απ’ αυτή τη στρατηγική, μια και ο οργανισμός τους είναι έτοιμος και συνηθισμένος στις απαιτήσεις των 42,195 χιλιομέτρων. Ωστόσο, ο δρ Χότενροτ συνιστά την υιοθέτηση αυτής της πρακτικής από αρχάριους δρομείς ή εκείνους που έχουν θέσει ως στόχο να ολοκληρώσουν την κούρσα σε τέσσερις ώρες ή και παραπάνω. Με αυτόν τον τρόπο θα δώσουν την ευκαιρία στο σώμα τους να προσαρμοστεί στις ανάγκες της κούρσας, χωρίς όμως να τον φτάσουν στα όριά του.